Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007
Τραγουδώντας στη βροχή...


Ξύπνησα κατά τις 10 π.μ από τον ήχο της βροχής. Δεν ακούγεται εξαιρετικά ρομαντικά αυτό; Μόνο ακούγεται όμως γιατί εμένα με τσίτωσε... Είχα σχέδια για σήμερα γμτ. Όπως κάθε άνθρωπος που κάνει πνευματική εργασία (σ.σ. τι; αχαχαχαχα) σήμερα δεν εργάζομαι. Λόγω διαφόρων κοινωνικών και «πολιτικών» υποχρεώσεων, όμως, δεν εγκατέλειψα το άστυ για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Και φέτος…

Τελικά το blog μπορεί να λειτουργήσει ως ημερολόγιο. Ίσως όχι με την ακριβή έννοια του όρου όσον με αφορά αφού οι αναρτήσεις μου είναι σποραδικές αλλά ως σημείο αναφοράς. Και εξηγούμαι: Πέρυσι, παραμονή του Αγίου Πνεύματος, μέσα Ιουνίου τότε, έγραφα και πάλι ένα post για τον κακό καιρό, για μία ματαιωθείσα εκδρομή αλλά περιέργως και για την εξαιρετικά καλή μου διάθεση…! Χρειάστηκε να το διαβάσω για να «το» θυμηθώ. Τη καλή μου διάθεση εννοώ…! Και τους λόγους απ’ τους οποίους εκπορευόταν…! Καταραμένο αλτσχάιμερ… ;-)

Ένα χρόνο μετά όλα έχουν αλλάξει και μ’ έναν περίεργο τρόπο κάποια, μικρά αλλά βασικά, παραμένουν ίδια…! Κατ’ αρχήν ο κακός καιρός… Που κοντεύει, σε περίπτωση που τριτώσει το 2008, ν’ αποτελέσει must για το τιμημένο τριήμερο. Είπαμε δεν είμαι προληπτική…! Αλλά αν ήμουν με δυσκολία δε θα σκεφτόμουν ότι «το» έχουν ματιάσει όσοι δεν επιτελούν πνευματική (σ.σ. πως είπατε; αχαχαχαχαχαχα) εργασία και χάνουν ένα τριήμερο σε μια καταπληκτική συγκυρία… Τέλη άνοιξης – αρχές καλοκαιριού…!

Είπα κατ’ αρχήν παραπάνω αλλά δεν έχω σκοπό να γράψω τη συνέχεια… Μπορεί να μη μου φαίνεται αλλά κατά βάθος απεχθάνομαι τους απολογισμούς… Και μάλλον, κατά έναν περίεργο τρόπο, το blog «λειτουργεί» πάνω μου ακριβώς έτσι… ως πεδίο απολογισμού… δεν μπορώ να φανταστώ τρόπο να το ξορκίσω αυτό το γεγονός αλλά μπορώ, όποτε το συνειδητοποιώ, να προσπαθώ να το περιορίζω…

Θέλω όμως, δοθείσης της ευκαιρίας, και αφού ήδη κατέγραψα ότι το παρόν blog λειτουργεί τελικά για μένα αναφορικά να ξεκαθαρίσω κάτι που αναφέρω στο προηγούμενο post… Τελικά το αυτοκίνητο εκτός από τα δύο κουρελιασμένα λάστιχα και τη θεόστραβη και για πέταμα ζάντα, δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα… Το ελαφρύ στράβωμα του τιμονιού και του πίσω άξονα δεν τα υπολογίζω, επειδή τα διόρθωσαν και μου είπαν να μην τα υπολογίζω…!

Τελικά έμεινα χωρίς αυτοκίνητο μέχρι τη Δευτέρα το μεσημέρι… Χρόνος ρεκόρ… Αλλά αυτά είναι τα τυχερά του να είναι φίλος του «συνήθη υπόπτου» ο μάστορας στο συνεργείο και συγγενής εξ αίματος ο λαστιχάς και «ευθυγραμμιστής» και σαν κερασάκι να βρίσκονται και τα δύο σε ακτίνα 200μ από το σπίτι σου…! ;-)

Χρησιμοποίησα λοιπόν ταξί μόνο μία φορά, το πρωί… Το οποίο βρήκα 10μ από το σπίτι… Και αν αυτό δεν είναι απίστευτο από μόνο του να συμπληρώσω τα εξής: ο ταξιτζής καταγόταν από την Υποσαχάρια Αφρική, μιλούσε εξαιρετικά ελληνικά, μου έπιασε κουβέντα για την ανθρώπινη μοίρα και αν υφίσταται ως έννοια ενώ από τα μεγάφωνα ακουγόταν όπερα…! Δεν είμαι λάτρης της συγκεκριμένης μουσικής -ούτε καν την ακούω δηλαδή- και ούτε θα ισχυριστώ ότι καλύτερα όπερα από αθλητικά ή καψουρολαϊκά…! Αλλά το όλο πακέτο καταγράφηκε στο συνειδητό μου ως τελείως σουρεαλιστικό… Όσο κι αν ακούγεται αντιφατικό αυτό…!

Ένας μαύρος φιλόσοφος ταξιτζής που ακούει πρωί - πρωί Τρίτο Πρόγραμμα… Και να πέσω πάνω του ενώ σιχτίριζα τη μοίρα μου από την ώρα που ξύπνησα…!

Έχει περάσει τουλάχιστον μία ώρα από τη στιγμή που ξεκίνησα το post και συνεχίζει να βρέχει καταρρακτωδώς… Υποτίθεται ότι στις 2μμ πρέπει να είμαι στη Δροσιά για φαγητό… Που δεν το βλέπω… Όχι τόσο γιατί δε θέλω να οδηγήσω στη βροχή αλλά επειδή για να οδηγήσω πρέπει κατ’ αρχήν να μπω στο αυτοκίνητο… Και για να συμβεί αυτό πρέπει να διασχίσω το δρόμο αφού χθες το βράδυ το πάρκαρα στο απέναντι πεζοδρόμιο…

Αυτό λοιπόν για τη δική μου συνοικία είναι ένα γεγονός από δύσκολο έως ακατόρθωτο ακόμα και όταν η βροχή είναι πεντάλεπτη… Οπότε όποιος έχει φαντασία ας αναλογιστεί πως είναι τώρα έξω, αφού βρέχει τουλάχιστον από την ώρα που ξύπνησα στις 10πμ και έχει πάει αισίως 1μμ.

Όχι γαλότσες αλλά βάρκα χρειάζομαι…!

Και επειδή η αισιοδοξία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα μου παράλληλα με το γράψιμο του post έκανα και μια μικρή αναζήτηση στο YouTube και ανέβασα στο blog νέο βιντεάκι… Im singing in the rain αλλά όχι τσαλαβουτώντας σαν τον αείμνηστο Τζιν Κέλι στα νερά και κρατώντας ομπρέλα –την οποία και δεν έχω για να λέμε και την αλήθεια- αλλά στο μπαλκόνι και με τις τέντες κατεβασμένες…! :-P

Η ώρα έχει πάει αισίως 1.45μμ. Η βροχή έχει -ανέλπιστα εντελώς- σταματήσει και, βάσει της εμπειρίας μου γνωρίζω ότι σε κανένα 10λεπτο ο δρόμος θα είναι προσβάσιμος… Οπότε καλύτερα να φεύγω το ταχύτερο πριν ξαναπιάσει βροχή και αποκλειστώ…! ;-)

 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 1:28 μ.μ. | Permalink |


8 Σχολίασαν:


  • At 28 Μαΐου 2007 - 9:37 μ.μ., Blogger vatraxokoritso

    σταματα!
    μια χαρα σε βρισκω ενω εγω πεθανει στην δουλεια, με χωσανε παλι τα μουνοσκυλα και δουλευω σαν αραπης..
    την επομενη βδομαδα δηλωνω ασθενεια και την κανω μεσοβδομαδα για μυκονο και να πα να γαμηθουν.. 3 μερες θα ψηθω.

    (αυτο δεν ειναι στομα ειναι οχετος)

     
  • At 28 Μαΐου 2007 - 10:33 μ.μ., Blogger 2Σx2

    Νομίζω οι κύριοι της χειρωνακτικής εργασίας πρέπει να ανακριθούν ως υπαίτιοι της κακοκαιρίας. Οι ισχυρισμοί σου ακούγονται βάσιμοι! Είναι προφανές ότι πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο κατά του πνεύματος.

     
  • At 29 Μαΐου 2007 - 8:03 π.μ., Blogger an205

    ...μέσα σε μια βάρκα πλέω μοναχή
    με χει αποκλείσει η παλιοβροχή
    και δεν θα έρθω στην Δροσιά αχ πως να σου το πω
    βρέχει άσταμάτητα εγώ θα κάτσω εδώ
    νανανανανανανανανανανανανα....

     
  • At 29 Μαΐου 2007 - 1:51 μ.μ., Blogger Esther

    έλα πια βρέχει γκρινιάζουμε έχει ήλιο γκρινιάζουμε...ωραια ειναι ολα οι μονοι αδικημενοι ειναι αυτοι που την πατησανε και ειχανε κλεισει εκδρομες με υψηλο budget και τι να πουν και αυτοι οι κακομοιροι που πηγανε στο Λουσιο...
    Αγαπητη adomiel εχεις μια προσκληση στο blog μου και φυσικα οποιος αλλος θελει..

     
  • At 29 Μαΐου 2007 - 7:47 μ.μ., Anonymous Άντα Φτυς

    Αγαπητή Adomiel, έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Με αυτό το ποστ μου ανταπέδωσες μια χαρά όλες τις λιονταρομαχίες του παρελθόντος. Και εξηγούμαι: μέχρι και πριν από 2 λεπτά ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό το τι είχα κάνει το περσινό τριήμερο. Τώρα όμως???????? Τώρα μου 'χει έρθει μες στη μάπα η λεβεντογέννα Μάνη και ίσα που σκέφτομαι να μπω στο flickr να ρίξω μια ματιά στα πειστήρια του εγκλήματος, μήπως να έστελνα και ένα εσεμεσάκι για το καλό????? Σιχτίρ (όχι σε σένα, στα λιοντάρια της μνήμης).
    Φιλιά

     
  • At 29 Μαΐου 2007 - 10:52 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Τελικά, φιλανάδα, τελευταία σου'χουν συμβεί απίθανα πράγματα, έτσι; Με αποκορύφωμα τον... εξωπραγματικό ταξιτζή :)

     
  • At 31 Μαΐου 2007 - 1:58 μ.μ., Blogger 2Σx2

    Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

    α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο "Για την Αμαλία".
    β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
    γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο Για την Αμαλία. Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

    Σας ευχαριστούμε.

     
  • At 11 Ιουνίου 2007 - 4:45 μ.μ., Blogger Ada

    Έχεις μπαλάκι

     
Layout design by Pannasmontata