Σάββατο, Δεκεμβρίου 23, 2006
Η μαγεία υπάρχει παντού γύρω μας...


Η εθελοντική προσφορά στο συνάνθρωπο ήταν πάντα κάτι το οποίο με έκανε να χαμογελώ μεν αλλά ουσιαστικά με άφηνε αδιάφορη. Αυτό κατάλαβα απόψε. Το χαμόγελο μου ήταν τελικά συγκαταβατικό. Μπορώ να γράψω μια πολύ ωραία Έκθεση Ιδεών με αυτό το θέμα: «Ο Εθελοντισμός». Με όλα τα απαραίτητα κλισέ μέσα. Με μεγαλόστομες εκφράσεις για τον ανθρωπισμό, την προσφορά, την ανιδιοτέλεια. Ποτέ δεν συμμετείχα όμως σε μία τέτοια κίνηση –αν εξαιρέσουμε το ότι κάποτε, στο σχολείο, ως μαθήτρια συμμετείχα στον έρανο του αντικαρκινικού αγώνα, με περιβραχιόνιο μάλιστα, αλλά αν θυμάμαι καλά το έκανα για να γλιτώσω το μάθημα. Επίσης έχω δώσει αίμα. Αλλά μόνο μία φορά εθελοντικά, στο χώρο της δουλειάς και μάλιστα πριν από περίπου 15 χρόνια. Όλες τις υπόλοιπες φορές ήταν για κάποιον δικό μου άνθρωπο ή για κοντινό πρόσωπο κάποιου δικού μου ανθρώπου. Οπότε μάλλον δεν πιάνεται. Και ποτέ δεν είχε χρειαστεί να γίνω αποδέκτης μιας τέτοιας κίνησης. Μιας ανιδιοτελής προσφοράς από αγνώστους.

Μέχρι σήμερα. Μέχρι απόψε. Έμεσα «ένιωσα» το δώρο τους. Το είδα καθαρά στο παιδικό χαμόγελο. Στο ξάφνισμα, που φαινόταν καθαρά στα γλυκά καστανά ματάκια. :-)

Και να ‘μαι εδώ να αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σήμερα ήρθαν στο σπίτι μου; Γιατί ξεκίνησαν ένα ολόκληρο ταξίδι από το μεσημέρι μέσα σε μια Αθήνα, που έσφυζε από κίνηση, για να καταλήξουν αργά το βράδυ πια και στο δικό μου κατώφλι; Τι τους παρακίνησε να αγνοήσουν το κρύο, το μποτιλιάρισμα, την κούραση τους, αφού ότι έκαναν το έκαναν μετά τη λήξη του 8ώρου τους, για να φέρει δωράκια ο Άη Βασίλης σε κάποια παιδάκια, που ίσως να είναι πιο μελαγχολικά τα φετινά Χριστούγεννα, από όσους μεγάλους «μελαγχολούν» με τις γιορτές; Σε κάποια παιδάκια, που δεν έχουν προλάβει να γίνουν κυνικά και θυμούνται πεντακάθαρα τα περσινά, προπέρσινα και αρκετά ακόμα πίσω πολύ - πολύ ευτυχισμένα τους Χριστούγεννα; Τα τόσο μα τόσο διαφορετικά από τα φετινά; Που είναι υπερκαταναλωτικά ζητώντας τα πάντα, όσα βλέπουν και όσα ακούν, και τα οποία δεν μπορείς να τους αρνηθείς; Και τα περιμένουν από το χοντρό Άη Βασίλη και κοιτούν με πονηρό μάτι τον ψηλόλιγνο που τους έλαχε απόψε; Που δεν τους ξεφεύγει ούτε το σκουλαρίκι που μισοφαίνεται ανάμεσα στα κάτασπρα μαλλιά και γένια; Που καθόλου δεν τα νοιάζει αν έχουν «εμπορευματοποιηθεί» (sic) τα Χριστούγεννα αφού τα λατρεύουν έτσι ακριβώς όπως είναι;

Και αυτοί οι Άνθρωποι ήρθαν σ’ ένα σπίτι που σε τίποτα δε θυμίζει ότι σε τρεις μέρες είναι Χριστούγεννα. Χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο. Χωρίς στολίδια. Με μία βαλίτσα δίπλα στον καναπέ που μαρτυρά ότι οι ένοικοι του σπιτιού είναι έτοιμοι να αποδράσουν από τα «φετινά» Χριστούγεννα, γιατί είναι πολύ μελαγχολικά για να τα αντέξουν…

Μία γλυκιά σκέψη για κάποια παιδάκια. Που τα φετινά Χριστούγεννα θα τα περάσουν διαφορετικά απ’ ότι τα δικά τους τα παιδιά. Μια σκέψη τόσο τρυφερή και τόσο ανθρώπινη που μουσκεύει τα μάτια. Μια σκέψη που μπορεί να πραγματωθεί μόνο τα Χριστούγεννα. Την πιο μαγική εποχή του Χρόνου. Αυτή μάλλον είναι και η απάντηση που γυρεύω…!

Συνάδελφοι του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου… Για τη χριστουγεννιάτικη μαγεία που προσφέρατε απόψε… Για τα πολλά, δυστυχώς, παιδικά ματάκια που κάνατε απόψε να λάμψουν…

Υ.Γ. Το υστερόγραφο σε Σένα… Κάποιοι τη θυμήθηκαν γλυκέ μου…!

 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 12:31 π.μ. | Permalink | 3 Σχολίασαν
Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006
Ένα βήμα τη φορά, αλλά πάντα μπροστά...

Βρισκόμαστε ακόμα στα μέσα Δεκέμβρη και έχω ακούσει τουλάχιστον από δέκα ανθρώπους, ότι θα αλλάξουν πράγματα στη ζωή τους το 2007, πράγματα που δεν τους άρεσαν το 2006. Και αναρωτιέμαι αυτά που δεν τους αρέσουν είναι τα ίδια που επέλεξαν το Δεκέμβριο του 2005 ή απλά τους προέκυψαν; Γιατί αν συμβαίνει το πρώτο τότε έχουν ελπίδα αλλά αν συμβαίνει το δεύτερο τότε θα γελάσει -ξανά- ο κάθε πικραμένος.

Δεν κάνω ποτέ σχέδια για το Νέο Έτος. Δεν κάνω ποτέ σχέδια στα γενέθλια μου. Οι ψυχαναγκαστικές λίστες με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Φτιάχνω όμως όλες τις υπόλοιπες μέρες. Άλλοτε προσπαθώ να τις ακολουθήσω και άλλοτε τις αγνοώ επιδεικτικά. Αλλά πάντα εν γνώσει μου όταν τις φτιάχνω, για να μη πελαγοδρομώ ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου. Ποτέ όταν πρέπει.

Και ξέρεις γιατί, μάστορα; Γιατί ποτέ μα ποτέ δεν μπορούμε να προγραμματίσουμε τη Ζωή. Γιατί πάντα συμβαίνει το δεύτερο και ποτέ το πρώτο.

Σκέφτομαι τα περσινά Χριστούγεννα. Τις περσινές γιορτές γενικά. Ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικές από τις φετινές. Ανέφελες, ασκίαστες και πλημμυρισμένες χαρά κι αγάπη. Και κάποιες μικρές στιγμές ευτυχίας.

Σ’ αυτές τις γιορτές πλανάται μια μυρωδιά μελαγχολίας. Το λέω «ευγενικά» γιατί η κυριολεξία θα μετέτρεπε το παρόν post σε μελό…! Αλλά εσύ ξέρεις. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αλλάξω αυτό. Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν –το τραπέζι της γιορτής- κάποια άλλα απορρίφθηκαν κατόπιν σκέψεως - το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και του σπιτιού γενικά.

Αυτό, όμως, θα επιτείνει τη «μελαγχολία».

Γι’ αυτό σκέφτομαι για πρώτη φορά να φύγουμε. Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα αλλά το σκέφτομαι έντονα. Άνθρωποι που μας αγαπάνε μας κάλεσαν κοντά τους. Λες και μπόρεσαν να διαβάσουν τα διλήμματα της σκέψης μου. Θα κάνουμε εκεί είπαν τη γιορτή. Μέσα στα χριστουγεννιάτικα στολισμένα σπίτια τους, με τα αναμμένα τζάκια τους και τα χαμογελαστά πρόσωπα τους. Με την αγάπη τους να μας τυλίγει, όπως κάθε φορά που το έχουμε ανάγκη.

Θα αναζητήσουμε λοιπόν τη λύση για μία ακόμη φορά στα βάθη της ελληνικής επαρχίας, μάστορα…!

Όσοι πιστοί προσέλθετε…! ;-)

 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 9:31 μ.μ. | Permalink | 3 Σχολίασαν
Μικρές δόσεις υστερίας...

Τελικά το «δημοσιοϋπαλληλίκι» ως νόσος είναι κολλητική. Το πήρα απόφαση. Και το ότι είναι νόσος και το ότι είναι κολλητική. Θα μου πεις τώρα τι φανταζόσουν; Ε, λοιπόν εγώ η μωρή νόμιζα ότι είναι γονιδιακή ασθένεια, εκ γενετής, πως το λένε… νόσημα κληρονομικό εντέλει. Κι όμως όχι. Είναι επίκτητη. Εκτός από ύπουλη, αδηφάγα, απολύτως καταστροφική και ανίατη!

Άνθρωποι απολύτως φυσιολογικοί -ως προς το «φαίνεσθε» τουλάχιστον- ξαφνικά μια μέρα, έτσι τελείως απροειδοποίητα, μετατρέπονται ξαφνικά σε «δημοσίους υπαλλήλους»…! Ήμαρτον δηλαδή…! Κλασικές ατάκες; «δε με νοιάζει», «δεν πα να γκρεμιστεί», «εγώ θα κάνω τα απολύτως απαραίτητα» (σ.σ. τα οποία και δεν κάνεις ρε κρετίνε, γιατί αν τα έκανες θα μπορούσα να κάνω κι εγώ τη δική μου δουλειά).

Και δεν είσαι και δημόσιος υπάλληλος τρομάρα σου… είσαι «δημόσιος υπάλληλος»! Και η διαφορά είναι τρομερή ή θα γίνει τρομερή αν κάποτε αποκτήσουμε ένα σύστημα αξιολόγησης που θα πετάει τους κηφήνες, όπως την τρίχα από το ζυμάρι. Με αηδία.

Ο μόνος μου φόβος πλέον είναι να μην κολλήσω. Έχω δώσει ευχή και κατάρα στους δικούς μου ανθρώπους αν παρατηρήσουν έστω κι ένα σύμπτωμα της καταραμένης αυτής νόσου στη συμπεριφορά μου να με αρχίσουν στα απανωτά σκαμπίλια. Με τα πρώτα συμπτώματα. Να μη με λυπηθούν καθόλου…!

Πως θα αντέξω να δουλεύω μ’ αυτούς τους ανθρώπους; Χωρίς να τους τα βροντήσω στα μούτρα αφού τους πω έξω από τα δόντια τη γνώμη μου για τις ελεεινές τους προοπτικές;

Μα είναι δυνατόν γμτ άνθρωποι 25,28,32,35 χρόνων να ψάχνουν τρόπους να «βολευτούν», να «τα ξύνουν όλη μέρα», να «αράξουν», να πληρώνονται για να μην κάνουν τίποτα αν είναι δυνατόν ή τα ελάχιστα δυνατά επί ένα 8ωρο, 5 μέρες την εβδομάδα, κάθε χρόνο για τα επόμενα 20,30 χρόνια; Γι’ αυτό επιμένω: είναι νόσος κι όχι επιλογή. Δεν μπορεί να είναι επιλογή…!

Έτσι δεν είναι;
 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 1:57 π.μ. | Permalink | 8 Σχολίασαν
Κυριακή, Δεκεμβρίου 10, 2006
Να 'χαμε να λέγαμε...


Μια από τις αγαπημένες μέρες: Η Κυριακή! Μια Κυριακή όμως όπως η σημερινή.. Να ξυπνάω λίγο πριν τη μία το μεσημέρι, να φτιάχνω καφέ και να χαζολογώ μόνο για πάρτη μου! Τώρα πλησιάζει τρεισήμισι και μόλις έφτιαξα το δεύτερο καφέ.

Μόνη στο σπίτι, το χουζούρι θα συμπληρωνόταν και με τα κλειστά τηλέφωνα αλλά οκ αυτό δεν μπορώ να το κάνω και καλώς δεν μπορώ να το κάνω. Τριγυρίζουν κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου τις τελευταίες 2-3 μέρες τις οποίες όμως δεν μπορώ να βάλω σε μια λογική σειρά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τις αντιμετωπίζω με το ένστικτο. Και έρχεται επιτέλους το καυτό ερώτημα στο επίκεντρο: Λογική ή ένστικτο;

Και για να τα πάρω με τη σειρά να ξεκαθαρίσω εκ των προτέρων ότι εγώ έχω βαφτίσει «λογική» τα θέλω μου και «ένστικτο» αυτά που μου αποκαλύπτει ο εγκέφαλος μου. Αποτέλεσμα: Πάντα ακολουθώ τη «λογική» μου και σιχτιρίζω μετά που δεν άκουσα το «ένστικτο»…! Μμμμ, μια χαρά με βρίσκω..! Οκ τώρα τα ξεμπέρδεψα…!

Ακολουθώ λοιπόν τη «λογική». Βυθίζομαι μέσα της. Απολαμβάνω και ονειρεύομαι. Παίρνω αλλά ταυτόχρονα δίνω κιόλας. Όλα καλά κι όλα ωραία. Εκεί λοιπόν που έχω μετατραπεί σε ζυμάρι τόσο μαλακό, που θα τρόμαζαν να με αναγνωρίσουν ακόμα κι οι γεννήτορες μου, φτάνει μια λέξη, μια πράξη, μια άστοχη ενέργεια και μετατρέπομαι σε πέτρωμα τόσο σκληρό και αδιαπέραστο, που δε με αναγνωρίζω ούτε εγώ με την πρώτη ματιά.

Διαγράφω με μια μονοκοντυλιά. Τα πάντα. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Σαν να μην υπήρξε χτες, προχτές, μόνο το σήμερα. Μόνο το τώρα. Καμιά καλή ανάμνηση δεν έχει τώρα πια σημασία. Δεν αναλύω, απλά εξαπολύω το «αντικείμενο» της απόρριψης μου στο πυρ το εξώτερον!

Και όλα αυτά χωρίς να είμαι καθόλου υπεράνω. Έχω ενεργήσει άπειρες φορές με αστοχία, επιπόλαια χωρίς να λάβω υπόψη μου ότι μπορεί να κάποιος να πληγωθεί, να με απορρίψει ή απλά να τον/την στενοχωρήσω.

Τι θα μπορούσαν όμως να σημαίνουν όλα αυτά; (σ.σ. οκ, προσπαθώ να το αναλύσω, θέλεις τίποτα;).

Ή ήμουν «έτοιμη από καιρό» γι’ αυτό κι απλώς περίμενα την πιο κατάλληλη ευκαιρία, που απλόχερα μου πρόσφερες ή ήμουν «έτοιμη από καιρό» κλπ κλπ…

Γιατί η επόμενη εναλλακτική δεν παίζει. Έτσι δεν είναι; Δεν μπορεί να είμαι τόσο ανασφαλής…! Όχι όχι δεν είμαι. Και βέβαια δεν είμαι. Τώρα γιατί νομίζω ότι έγραψα απλώς δύο επεξηγήσεις της ίδιας παραλλαγής; Ε, γιατί;

Βέβαια θα μπορούσα να σκεφτώ ότι μεγάλωσα πια και δε μου περισσεύει χρόνος και χώρος για ανθρώπους που με απογοητεύουν. Η ζωή μου δεν είναι ένα τεράστιο λούνα παρκ, όπου όλοι οι καλοί χωράνε. (σ.σ. γιατί παρεμπιπτόντως οι περισσότεροι είναι καλοί άνθρωποι. Έχω γνωρίσει ελάχιστους πραγματικά κακούς ανθρώπους. Και δε με αφορούν κιόλας)

Θέσφατο λοιπόν: Δε χωράνε όλοι οι καλοί!

Η ώρα πλησιάζει πια τέσσερις. Μηρυκάζω τα ίδια και τα ίδια, όλα όσα σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. Τι που τα σκέφτομαι, τι που μου τα «υπαγορεύω» και τα καταγράφω, το πηλίκο είναι ένα και το αυτό: Μηδέν.

Το ζυμάρι πέτρωσε…!

 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 3:58 μ.μ. | Permalink | 3 Σχολίασαν
Layout design by Pannasmontata