Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006
Δώδεκα άθλοι μαγείας...


Πέρασα μία πολύ παράξενη εβδομάδα. «Σκόνταφτα» συνεχώς επάνω σε ελαττωματικά προϊόντα, ανεπαρκείς υπηρεσίες, στην ελλειμματική γραφειοκρατία του Δημοσίου. Αγανακτισμένη σήκωνα συνεχώς το ακουστικό, καλούσα τον αριθμό και απαιτούσα εξηγήσεις. Η ανταπόκριση: το απόλυτο κενό. Και στα λόγια και στο κεφάλι τους. Ανίκανοι γραμματείς και φαρισαίοι, ανόητοι τηλεφωνητές –τριες, και μισόλογα – λόγω ασχετοσύνης για το πόσο κάνουν δύο και δύο. Ένας άνθρωπος να μου δώσει μία σωστή απάντηση δε βρέθηκε. Σε όλες τι ς περιπτώσεις -με ύφος εξαιρετικά σοβαρό- ζητούσα να μιλήσω με τον ανώτερο, τον προϊστάμενο, το διευθυντή. Σε όλες μα σε όλες τις περιπτώσεις το πρόβλημα λύθηκε ταχύτητα. Αυτό χρειάστηκε να γίνει 12 φορές μέσα στην τελευταία εβδομάδα. Δώδεκα. ΔΩΔΕΚΑ. Σε δώδεκα διαφορετικές περιπτώσεις, που στις περισσότερες από τις μισές, θα λέγαμε «δε βαριέσαι».

Χμμ, αυτή τη βδομάδα φαίνεται ότι δε βαριόμουν. Διεκδίκησα το δίκιο μου, διεκδίκησα τα λεφτά μου –αν και σε μία περίπτωση η τιμή ήταν ακριβώς 99 λεπτά- διεκδίκησα τον αυτοσεβασμό μου. Απαιτώ να με σέβονται και ως πολίτη και ως καταναλώτρια και ως πελάτισσα. Και με σεβάστηκαν. Οι διευθυντές. Οι υφιστάμενοι; Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για να μην μελαγχολήσω για το επίπεδο του I.Q. τους είναι ότι εκπαιδεύονται να φαίνονται ανόητοι ώστε να βαρεθούμε. Να σταματήσουμε μπροστά στον τοίχο της βλακείας που ορθώνεται μπροστά μας. Δεν μπορεί να έπεσα εγώ σε όλους τους μαζεμένους ηλίθιους. Σε ανθρώπους που θα έπρεπε να κάνουν οποιαδήποτε άλλη δουλειά εκτός από το να έρχονται σε επαφή με «κόσμο»; Κατά προτίμηση μία δουλειά, εντελώς μοναχική, σε κάποιο ανήλιαγο μπουντρούμι, όπου η κατανάλωση φαιάς ουσίας θεωρείται περιττή, ίσως και αλυσοδεμένοι, να δουλεύουν σύμφωνα με το ρυθμό του ταμπούρλου και του μαστιγίου που θα ραπίζει τις κυρτωμένες ράχες τους. Χμμ, η αλήθεια είναι ότι μάλλον κάπου εκεί ευχήθηκα να είναι η επόμενη δουλειά τους - πολύ κακία μου έβγαλαν και καταφόρτωσα το κάρμα μου.

Τελικά πέρασα μία πολύ παράξενη εβδομάδα… Ή μήπως παραήμουν εγώ παράξενη;


 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 6:10 μ.μ. | Permalink |


20 Σχολίασαν:


  • At 12 Νοεμβρίου 2006 - 12:06 π.μ., Blogger ο μικρός πρίγκιπας

    και να ταν μονο μια εβδομαδα!!!!εδω μιλαμε για χροοοοοοονιαααα!!!!
    την ιστορια της καθημερινοτητας μου περιγραφεις...λαθος ανθρωποι σε λαθος δουλειες ή ...μηπως οχι?αυτα εχει το τουπέ...ή το να μην σου αρεσει η δουλεια σου ή απλα το να βαριεσαι που ζείς...

     
  • At 12 Νοεμβρίου 2006 - 1:04 π.μ., Blogger Adomiel

    Επιτέλους ένας άνθρωπος να συμφωνήσουμε...! Αυτό ακριβώς μικρέ πρίγκιπα... Λάθος άνθρωποι σε λάθος δουλειές...! Να 'ξερες μόνο πόσες φορές το λέω την ημέρα... Και μέσα στο δικο μου ευρύτερο εργασιακό χώρο...! Όχι κατ' ανάγκη συνάδελφοι με την στενή έννοια του όρου...

    Στο τέλος θα καταντήσω γραφική...! :-s

     
  • At 12 Νοεμβρίου 2006 - 11:05 μ.μ., Blogger kokomilko

    Αν και δε μπορώ να αποφύγω το να παραδεχτώ πως έχετε τα δίκια σας, αισθάνομαι την ανάγκη να παίξω τον συνήγορο του διαβόλου.

    Μήπως εσείς κριτές, γραμματείς και φαρισαίοι ,δεν επιδείξατε ποτέ τέτοια συμπεριφορά; Δεν είπατε ποτέ δε βαριέσαι; Η έχετε για επαγγελματική ασχολία αντικείμενο που είναι συμβατό με τις προδιαγραφές που σας όρισε η φύση;

    Ακόμα όμως κι είναι εντάξει όλα αυτά και δεν κάνατε ποτέ σας λάθος.
    Δε συνειδητοποιείτε το πόσο διαφέρετε απ τους πολλούς που τους τοποθέτησε σε λάθος χώρο η ζωή.

    Τα πράγματα είναι απλά.
    Ο καθένας, όπου κι αν βρίσκετε σ αυτή τη γη, κάνει ότι καλύτερο μπορεί, σύμφωνα με τη δυνηδειτότητα του. Δε φταίει αυτός αν γεννήθηκε βλάκας. Στο κάτω-κάτω, δεν είναι και εντελώς άχρηστος, γιατί, αν ήταν ένας πραγματικά κρανίο-κενός κάφρος, ανίκανος να εργαστεί, απλώς θα είχε βγει στη σύνταξη. Δε θα ήταν εκεί.

    Όμως γιατί να σ εξυπηρετήσει; Θα σε δει κι αύριο; Κι αν σε δει θα του χαμογελάσεις; η θα νοιώσει πως τον μισείς; θα του δώσει μπονους ο προϊστάμενος; Η θα τον χώσει για μια ακόμα απλήρωτη υπερωρία επειδή καθυστέρησε για χάρη σου;

    Το μυστικό νομίζω είναι το χαμογελαστό πρόσωπο η κατανόηση και μια χαρούμενη καλημέρα.

    Γιατί η ευγένεια κι ο σεβασμός είναι πολιτισμός.

    Φτιάξε εσύ τη μέρα του να φτιάξει αυτός τη δική σου
    .
    Δε πιάνει πάντα, σίγουρα όμως αντιμετωπίζεις δύσκολο κόσμο λιγότερο από δώδεκα φορές τη βδομάδα

    Καλή συνέχεια σε ότι κάνετε ?

     
  • At 13 Νοεμβρίου 2006 - 1:20 π.μ., Blogger Adomiel

    Κάποιοι απ' αυτούς ναι θα με ξαναδούν Κοκομίλκο... κι όταν έπρεπε να μου έχουν έτοιμες τις βεβαιώσεις που χρειαζόμουν μία εβδομάδα πριν και τώρα μου λένε να τηλεφωνήσω ξανά Δευτέρα (σ.σ. είναι Τετάρτη) γιατί δεν έχουν καν ιδέα που βρίσκονται οι αιτήσεις μου, ναι βρίσκονται σε λάθος δουλειά... δεν είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι την ανεπάρκεια τους... και όταν τηλεφωνώ στο διευθυντή του νοσοκομείου πως γίνεται να με παίρνει ο ίδιος πίσω σε 10 λεπτά και να μου λέει ότι έχουν διεκπεραιωθεί ήδη οι βεβαιώσεις μου; την επόμενη μέρα με πήραν στις 8.30 το πρωί οι κυρίες για να μου πουν ότι είναι έτοιμες. Πρωτοφανές. Τις έτσουξε. Και περισσότερο όταν τους είπα ότι με ενημέρωσε χτες ο διευθυντής. Τώρα να δεις τι θα γίνει αύριο. Λείπει η μία βεβαίωση.... Το μόνο που έχω να σου πω είναι πιάσε θέση...!

     
  • At 14 Νοεμβρίου 2006 - 9:38 μ.μ., Blogger Guerriero Da Luz

    τριγυρνάς σε έπιασα... :P

     
  • At 14 Νοεμβρίου 2006 - 10:50 μ.μ., Blogger Adomiel

    Καλώς τον! Τι να κεράσω; :-)

     
  • At 16 Νοεμβρίου 2006 - 8:43 μ.μ., Blogger Lost

    Ο ανάδρομος τα φταίει για όλα, το λέω και δεν με ακούτε...

     
  • At 16 Νοεμβρίου 2006 - 10:20 μ.μ., Blogger Adomiel

    Και πως γλυτώνουμε απ' αυτό LOST; μόνο υπομονή ε; χάθηκε να ήταν ένα απλό μάτιασμα γμτ; μια ευχή, λίγο αλατάκι, λαδάκι κλπ κι έξω από την πόρτα...! :-(

     
  • At 18 Νοεμβρίου 2006 - 11:04 μ.μ., Blogger prigkipas

    Κοκομιλκο εισαι πολυ λαθος. Σιγουρα ολοι επιδειξαμε καπου, καποτε ωχαδερφισμο αλλα η διαφορα ειναι οτι οι δημοσιοι υπαλληλοι, στην πλειοψηφια τους, το εχουν κανει συστημα.

    Σοβαρα? Τους τοποθετησε σε λαθος χωρο η ζωη? Απο ποτε κανει προσληψεις στο δημοσιο η "ζωη"? Μονοι τους επελεξαν τον δρομο που ακολουθουν, κι αν δεν τους αρεσει εχουν την ελευθερια να παραιτηθουν. Δεν το κανουν ομως γιατι ειναι βολεμενοι, καλοπληρωμενοι, χωρις να παραγουν εργο και γιατι ξερουν οτι αν πανε για δουλεια στον ιδωτικο τομεα θα πρεπει να στρωσουν τον κωλο τους κατω και να δουλεψουν και μαλιστα με μικροτερο μισθο.

    Δηλαδη πρεπει να με δει κι αυριο για να μ εξυπηρετησει? Και πρεπει να ειμαι και χαμογελαστος γιατι αλλιως θα υποπτευθει οτι τον...μισω? Και πρεπει να του φτιαξω και την μερα? Ειναι η οχι η δουλεια του να εξυπηρετει τον κοσμακη με τον αποδοτικοτερο και ταχιστο τροπο, αφηνοντας τυχον αρνητικα απ εξω? Δεν εχω την ευθυνη να φτιαξω κανενος την μερα εκτος της οικογενειας μου.

    Και για να τελειωνουμε αντι οι λεξεις " δημοσιος υπαλληλος" να ηχουν αδειες στα αυτια σου, προσπαθησε να καταλαβεις την πραγματικη σημασια τους.

     
  • At 19 Νοεμβρίου 2006 - 8:17 μ.μ., Anonymous Natalia

    Ήρθα να διαβάσω τις εξελίξεις αλλά...ατύχησα.
    Ελπίζω να μην σε κλείδωσαν πουθενά από εκδίκηση οι κυρίες!

     
  • At 19 Νοεμβρίου 2006 - 9:18 μ.μ., Blogger Adomiel

    Πρίγκιπα μου το θέμα μας δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι... είναι και οι δημόσιοι και οι ιδιωτικοί και οι ελεύθεροι επαγγελματίες ακόμα... το θέμα γενικά είναι οι ανεπαρκείς άνθρωποι σε "ευαίσθητες" θέσεις... οι κάθε είδους υπάλληλοι που πληρώνονται για να σηκώνουν το ρημαδοτηλέφωνο και να εξυπηρετούν αυτόν που καλεί... όπως π.χ. τα παιδιά που σηκώνουν τα τηλέφωνα στις αναζητήσεις του τηλεφωνικού καταλόγου... και του ΟΤΕ και του ιδιωτικού... είναι άμεσοι και αποτελεσματικοί... μου δίνουν αυτό που ζητάω... και είναι οι μόνοι...!

    Ναταλία... το σήριαλ συνεχίστηκε και φοβάμαι ότι θα συνεχιστεί κι άλλο... σαφώς και τηλεφώνησα... μου είπαν ότι η υπεύθυνη γιατρος απουσιαζει και να τηλεφωνήσω αύριο... τηλεφώνησα την επαύριο και την "πέτυχα" (σ.σ. παραλίγο στο δόξα πατρί αλλά επιφυλάσομαι)... η γυναίκα μου εξήγησε ότι έγραψε τις βεβαιώσεις ακριβώς όπως είχαμε συννενοηθεί αλλά το λάθος το έκαναν οι γραμματείς, που τις δακτυλογράφησαν, οι ίδιες που απαντούν και στο τηλέφωνο -την πιστεύω γιατί δεν έχω λόγο για το αντίθετο, γνωρίζει άριστα την περίπτωση. Μου είπε ότι πρέπει να ξανακάνω αίτηση... (σ.σ. που γίνεται μόνο πρωινές ώρες όταβν δηλαδή δουλεύω, στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση)... ακούγοντας τη βαριά και απότομη ανάσα μου από την άλλη μεριά άρχισε να τραυλίζει... τότε της είπα ότι το μόνο που μπορώ να κάνω για τις "εξυπηρετήσω" είναι να στείλω την αίτηση με φαξ και όταν παω με το καλό να πάρω τη βεβαίωση την κάνω και επίσημα... η απάντηση της; "εντάξει αλλά σας παρακαλώ στείλτε το τώρα για να το πάρω κατευθείαν στα χέρια μου γιατί δεν τους έχω εμπιστοσύνη"... :-s στο λόγο μου αυτό είπε... της το έστιλα το φαξ και ξεκίνησα να της λέω τι είχε συμβεί την περασμένη βδομάδα και ξέρεις τι μου είπε "τα ξέρω... εγώ την πλήρωσα αν και τις είχα έτοιμες".. και λέει την αλήθεια γιατί η ημερομηνία λέει πάνω "6 Νοεμβρίου"... Τώρα πες μου κι εσύ... Που θα ευχόσουν να μετατεθούν αυτά τα ανεπρόκοπα, επιπόλαια και επικίνδυνα στην τελική πλάσματα; σαφώς κάπου που να μην επηρεάζουν άμεσα τις ζωές μας... ίσως όχι στις γαλέρες που υπονόησα στο post... περιμένω όμως προτάσεις... τις οποίες και θα τυπώσω και θα τους "κολλήσω" στη μούρη όταν ξαναβρεθώ στο "άντρο" τους...

     
  • At 19 Νοεμβρίου 2006 - 11:40 μ.μ., Blogger Lost

    έφυγε στις 17/11, ΟΥΦΦΦΦΦΦ (αν και το ΣΚ σου ήταν χάλια είναι γιατί η επίδραση κρατά 3 μέρες, από αύριο θα είμαστε περδίκια. I hope).

     
  • At 20 Νοεμβρίου 2006 - 12:05 π.μ., Blogger Adomiel

    LOST μου το Σ/Κ μου ήταν προδιαγεγραμμένο και ευτυχώς ξεκίνησε και τελείωσε αναίμακτα... ανώδυνα δεν ήταν αλλά αυτό το ήξερα... ρίξε μια ματιά στους χάρτες σου pls... μου είναι απαραίτητες κάποιες μέρες τρελής ευτυχίας... πρόσεξε τι λέω.. κάποιες μέρες... δεν είμαι πλεονέκτρα... ένα απλό ισοζύγιο ζητάω η καημενούλα...

     
  • At 20 Νοεμβρίου 2006 - 5:39 μ.μ., Blogger prigkipas

    Γενικως εγραψα, για ολους οσους εχουν δημοσιουπαλληλικη νοοτροπια.

     
  • At 20 Νοεμβρίου 2006 - 5:39 μ.μ., Blogger Guerriero Da Luz

    Ισοζύγιο? Τι νομίζεις αγαπητή μας, οτι η ευτυχία είναι χρέωση πίστωση? Για ξαναψάχτο στο κεφάλαιο τζόγος παράγραφος τυχερά παιγνία, και άρχισε να μαζεύεις λαγοπόδαρα και πέταλα... Και έχω πεί κύριε αρχισυντάκτα μου, δεν μπορώ να δουλεύω με πίεση!!! (ψέμμα, καμια φορά το κάνω επίτηδες γιατί τη βρίσκω να ασχολούνται μαζί μου... :p )

     
  • At 21 Νοεμβρίου 2006 - 12:48 π.μ., Blogger Adomiel

    Πρίγκιπα μου αν είναι μόνο η νοοτροπία να το συζητήσουμε... εγώ πιστεύω ότι φταίει απλά το άδειο τους κεφάλι...

    Guerriero μου... λαγοπόδαρα όχι (μπλιαχ, πραγματικά εννοείς;) αλλά κανένα πεταλάκι δε θα ήταν άσχημη ιδέα... σιδερένιο και βαρύ... μαύρο,σκουριασμένο και με προεξοχές... ;-) μα τι ιδέες είναι αυτές που μου βάζεις; (σ.σ. να δεις πως το λένε, πως το λένε... α,ναι... "ηθικός αυτουργός" αχαχαχαχαχαχα)...


    όσο για την αποστροφή του λόγου σου νομίζω ότι με έχεις παρεξηγήσει... είμαι θύμα προκαταλήψεων... :-(


    Υ.Γ. καλά ούτε συνενοημένοι τέτοιος συντονισμός στην ώρα ρε παιδιά... ο πριγκιπάς και ο πολεμιστής ταυτόχρονα στα σχόλια;

    Lost θα το πάρω για καλό οιωνό... ;-)

     
  • At 21 Νοεμβρίου 2006 - 10:20 μ.μ., Blogger Ναταλία

    Καλέ......δώστε μου και μένα λίγες μέρες τρελλής ευτυχίας.....!

    Πότε να τις περιμένω;;;;

    (Η Natalia είμαι αλλά...ο μπλογκερ μην πω τι κάνει!)

     
  • At 21 Νοεμβρίου 2006 - 11:41 μ.μ., Blogger Adomiel

    Ναταλία μου σου παραχωρώ τη σειρά μου... μ' έχει ρίξει σε βαθιά περισυλλογή ο Guerriero... συσκέπτομαι με τη ρηχή και τζογαδόρικη πλευρά μου για το μέλλον μου! :-(

    Τώρα Guerriero γκαντέμη να σε πω, σαββατογεννημένο να σε πω, κάτι πιο χοντρό (ουπς..!) να σε πω... δεν πέρασαν 12 ώρες από το σχόλιο σου (σ.σ. στα περι αρχισυντάκτου αναφέρομαι)και πληροφορήθηκα ότι αρριβάρει καινούριο αφεντικό... γκκρρρρ! του οποίου το όνομα είναι και ακριβοθώρητο, που δεν κάνει να το μάθουμε...

    Εδώ οφείλω να ζητήσω ένα μεγάλο και ταπεινό συγνώμη από το απερχέμενο αφεντικούλι μου που σε παλαιότερο post το είχα διαβάλλει... στόμα είχε και μιλιά δεν είχε το ανθρωπάκι... όπου το βάζαμε εκεί καθόταν και δεν κουνιόταν... αν υποψιαστώ -που το υποψιάζομαι- ότι θα κουβαληθεί κανένα φρούτο με "φοβερές" ιδέες που θα μας "βγάλουν φτερά" σε κάποιον -ψιλογκαντέμη- θα πάψω να προσφέρω υπηρεσίας ενημέρωσης για τις εβδομάδες που κυλάνε... θα ανακαλύψει την πραγματική έννοια του "τσιμπουριού"... μου το οφείλεις, μου το χρωστάς και το θέλω ΤΩΩΩΡΑΑΑΑΑΑ λέμε...! :-p

    Πρίγκιπα κάτι λέγαμε για λίρες (σ.σ. που πρέπει να αρχίσω τάχιστα να τις μελετώ γαμώ την γκαντεμιά μου μέσα... όλα τ' άλλα βγαίνουν)... μάλλον πέταξαν μακρυά... φτάνουν οι λυράτοι τώρα... κόκκορες ή κότες θα δείξει...!

    Υ.Γ. Ρε παιδιά πολύ το διασκεδάζω αυτό το post... αφού λέω να μη γράψω άλλο... έτσι κι αλλιώς βαριέμαι... ωραία τα λέμε και εδώ... :-))))))

     
  • At 22 Νοεμβρίου 2006 - 11:58 μ.μ., Blogger antthais

    Ακουμπάς την παλάμη σου στη δική μου και βλέπεις πως τα δάχτυλά μας δεν ταιριάζουν; Μήπως υπάρχει γνώση που δεν κατέχω να τα κάνουμε ίσα; Μα πως; αφού και στην παλάμη τα δικά μου δεν είναι ίδια... Μπερδέματα, καθώς καθένας της παλάμης του, τα "χαϊδέματα", καλύτερα απ τον άλλον κάνει! Έτσι και εγώ χαϊδεύομαι λιγότερο απ ότι χαϊδεύω εσένα... (πλάνη μου ε;)

     
  • At 23 Νοεμβρίου 2006 - 11:37 μ.μ., Blogger Adomiel

    Βατραχάκι μου με "μάγεψες" πάλι...! :-)

     
Layout design by Pannasmontata