Τετάρτη, Νοεμβρίου 08, 2006
Στα πρόθυρα για ...κάτι!

Τι θέλω; Τι θέλω; Πρέπει σύντομα να καταλήξω στο τι θέλω. Πρέπει να είναι κάτι σοβαρό. Αλλά όχι και ξενερωτικό. Κάτι πικάντικο. Αλλά όχι και χυδαίο. Κάτι προκλητικό. Αλλά όχι και πρόστυχο. Κάτι πρωτότυπο. Αλλά όχι και εξωφρενικό. Κάτι που να αρμόζει στην ηλικία μου. Αλλά και στη διάθεση μου. Κάτι που να ταιριάζει στις υποχρεώσεις μου. Αλλά να με ξεκουνά και από τη ρουτίνα μου. Κάτι που να βουλώσει επιτέλους τα στόματα όσων «ανησυχούν». Αλλά και να ικανοποιήσει όσους ενδιαφέρονται…

Ξέρω ότι θέλω την υγειά μου. Και την έχω –φτου φτου μη μας «πιάσει» κανένα κακό μάτι. Ξέρω ότι θέλω την υγειά και των άλλων. Δικών μου και ξένων. Κανενός το κακό δεν έχω ευχηθεί τελευταία εξάλλου. Για ποιο παλιά μη ρωτάς, δε θυμάμαι. Είμαι και μεγάλη γυναίκα.

Θέλω οικονομική ασφάλεια. Προς το παρόν την έχω – ένα φτου ακόμα δεν κάνει κακό. Θέλω και επαγγελματική ασφάλεια. Παρούσα κι αυτή.

Από κει και μετά; …το Χάος. Εγώ απέναντι στο άπειρο. Χαμένη στο «Διάστημα». Τσαλαβουτάω πότε επιδεικτικά και πότε χαζοχαρούμενα στα «θέλω» των άλλων. Δοκιμάζω διαθέσεις και αντοχές, κατακτώ κορυφές, σπάω τα μούτρα μου, αδιαφορώ αλαζονικά αλλά και από πείσμα. Νικάω και χάνω με τέτοια συχνότητα και εναλλαγή, που χάνω το μέτρημα.

Μπερδεύω τα «θέλω» μου με τα «πρέπει» μου και στο τέλος ζητάω και τα ρέστα.

Και άντε τώρα να σκεφτώ πως κλείνει ένα τέτοιο post

 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 12:32 π.μ. | Permalink |


6 Σχολίασαν:


  • At 8 Νοεμβρίου 2006 - 1:03 μ.μ., Blogger ο μικρός πρίγκιπας

    μου φαινεται οτι μια χαρα τα περνας!Οποαδηποτε περαιτερω σταθεροτητα μπορει να οδηγησει στην πληξη - καταστροφη!!καλη ειναι η ποικιλια...πιπερατη...

     
  • At 8 Νοεμβρίου 2006 - 6:39 μ.μ., Blogger Guerriero Da Luz

    Πολλές φορές μέχρι τώρα έχω διαβάσει και ακούσει τέτοιες κραυγές. Έμαθα οτι όταν κάποια "πρέπει" τα σκοτώνεις πριν μεγαλώσουν, όσα θές σε βρίσκουν μόνα τους. Σαν να γκρεμίζεις κάτι κούφιους τοίχους που μόνη χρησιμότητα τους είναι να κρύβουν το φώς...

     
  • At 8 Νοεμβρίου 2006 - 7:18 μ.μ., Blogger prigkipas

    Εγω λεω ν αφησεις τα πρεπει και τα θελω, τα σοβαρα και τα ξενερωτικα, τα πικαντικα και τα χυδαια, τα προκλητικα και τα προστυχα, τα πρωτοτυπα και τα εξωφρενικα και ν αφησεις τον εαυτο σου να ειναι ο εαυτο σου, ελευθερος απο καλουπια, ελευθερος απο ταμπελες, ετοιμος να ζησει οσα ερθουν, καλα και κακα. Αυτη, νομιζω, ειναι μια μεγαλη χαρη που ολοι οφειλουμε στον εαυτο μας. Να τον αφησουμε ελευθερο να ζησει.

     
  • At 10 Νοεμβρίου 2006 - 12:57 π.μ., Blogger Adomiel

    Μικρέ Πρίγκιπα,

    η αλήθεια είναι ότι έχεις ένα αλλά πολύ πολύ μεγάλο δίκιο...! :-)


    Guerriero μου,

    Ψυθυρίσματα ήταν... όχι κραυγές! Επανήλθα...! :-)


    Πρίγκιπα,

    Πάντα πιστή στις προσταγές σου..! :-)

     
  • At 11 Νοεμβρίου 2006 - 7:54 μ.μ., Blogger Lost

    Το επικίνδυνο είναι να μην θέλεις τίποτα (ντάξει, και το να ζητάς τα ρέστα από τους άλλους για το δικό σου μπέρδεμα, κι αυτό είναι επικίνδυνο, αλλά για όσους καλούνται να δώσουν ρέστα). Άρα, όλα (ή σχεδόν όλα)καλά!

     
  • At 11 Νοεμβρίου 2006 - 8:14 μ.μ., Blogger Adomiel

    Lost

    Όλα (ή σχεδόν όλα) όντως καλά...! :-) Δε μου "πάει" τελικά" η μελαγχολία... Άσε η ενδοσκόπηση...! ;-)

     
Layout design by Pannasmontata