Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006
Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά…

Θέλω να καταλαβαίνεις την ανάγκη μου. Να αντιλαμβάνεσαι την επιθυμία μου. Να μαντεύεις τη σκέψη μου. Να με κοιτάς στα μάτια και να ξέρω ότι αυτό που θα διαβάσω είναι η αλήθεια. Δεν μπορώ να ζητήσω. Το ξέρω εκ των προτέρων. Αν ζητήσω δε θα πάρω. Αν φτάσω στο σημείο να ζητήσω είναι γιατί δε μου έδωσες.

Μάτια μου ψάξε να με βρεις…

Τυχαίο ήταν τελικά. Δε με έψαξες. Απλά έτυχε να βρίσκομαι εκεί. Δε θα σε ρωτήσω, όμως. Και δε θα ξαναζητήσω. Το τρις εξαμαρτείν…

Της νύχτας οι αμαρτωλοί…

Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνη. Τι έχει άραγε η νύχτα και με κρατάει μαζί της; Δεν είμαι μελό και δεν πρόκειται να γίνω τώρα… Αλλά η νύχτα, η νύχτα… Θα θελα να έπινα τώρα κάτι… Οτιδήποτε. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα εδώ. Έφυγαν όλα στην τελευταία εκκαθάριση… Πως τα κατάφερα έτσι; Ούτε ένα μπουκάλι κρασί! Κι όμως ο Π. μου είχε φέρει τουλάχιστον τρία μπουκάλια. Μα πού πήγαν; Κι εκείνη η ιστορική βότκα, πάντα μέσα στο ψυγείο; Που επιβίωσε μέσα σε 4 χρόνια, 2 μετακομίσεις, 3 σπίτια, σεισμούς, λιμούς, καταποντισμούς, χωρισμούς, νέους έρωτες και θανάτους; Τα τελευταία 2 ποτήρια τα ήπιαν άδοξα. Αλλά το μπουκάλι θα το κρατήσω. Εις ανάμνησιν… Μέσα στο ψυγείο έχει χυμό, γάλα και ανθρακούχο νερό για να γαργαλίσει το λαρύγγι μου... Αλλά προτιμώ να καταπιώ την κολόνια μου τώρα παρά το perrier… Τόση μιζέρια θα ήταν αβάσταχτη…!

Σε κάθε δρόμο υπάρχει ένας γκρεμός…

Τώρα πως τα καταφέρνω κι εγώ πέφτω πάντα στα χαντάκια θα μου μείνει αιώνια, ανεξήγητη απορία… Μάλλον θα πρέπει να δεχτώ ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για μεγάλα πάθη… Τα αναζητώ, τα αποζητώ, τα ψάχνω αλλά δεν τα βρίσκω… Αρχίζω να αναρωτιέμαι αν υπάρχουν τελικά ή αν έχω πέσει θύμα μιας καλοστημένης απάτης… Μιας συνομωσίας εξυφασμένης από πού, από ποιόν και γιατί;

Κεράσματα τα λόγια μου, μου λες…

Έχω όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις σου. Τις σωστές ατάκες στα πειράγματα σου. Τα ανοιχτά αυτιά στις σκέψεις σου. Το μυαλό για το μυαλό σου. Εγώ, όμως, που δε σου κάνω τις ερωτήσεις από πού θα πάρω τις απαντήσεις μου; Από πουθενά. Το ξέρω. Θα εξαφανιστώ απλά, για μία ακόμα φορά. Από δειλία μήπως και ακούσω αυτό που δε θέλω. Με το μυαλό γεμάτο απορίες αλλά την περηφάνια άθικτη. Τίποτα δε με αγγίζει; Έτσι νομίζεις. Τίποτα δε νιώθω, τίποτα δε δίνω. Ποτέ δεν ανοίγομαι. Ποτέ δε ζητώ.

Ίσως να ΄ναι κι έτσι. Το κέντρισμα όσο έντονο κι αν είναι κρατάει λίγο. Ελάχιστες φορές κράτησε κάπως παραπάνω αλλά και πάλι τελείωσε. Ήμουν πάντα έτσι, όμως; Δε θυμάμαι γαμώτο. Και ποιον να πάρω τέτοια ώρα να ρωτήσω;

Κάποτε πρέπει να ήμουν πιο αυθόρμητη, πιο ειλικρινής, πιο ζωντανή. Πρέπει να ήμουν. Αλλιώς δε θα με προβλημάτιζα τώρα, έτσι δεν είναι;

 
Το ανέβασα ως Adomiel στις 4:36 π.μ. | Permalink |


8 Σχολίασαν:


  • At 23 Σεπτεμβρίου 2006 - 5:56 μ.μ., Blogger prigkipas

    Μη βαζεις σ αυτην την παγιδα τον εαυτο σου. Μην περιμενεις κανενας να μαντεψει οτιδηποτε, αν δεν το εκφρασεις. Εχεις τις απαντησεις στις ερωτησεις. Ισως κι ο αλλος να εχει τις απαντησεις στις ερωτησεις σου. Οι ερωτησεις ομως πρεπει να ειπωθουν, οχι να μαντευτουν.
    Οκ?
    ΥΓ:Ομορφη η καινουργια εμφανιση στο blog σου. Καλοριζικη. :-)

     
  • At 27 Σεπτεμβρίου 2006 - 8:13 μ.μ., Blogger Adomiel

    Πρίγκιπα σ' ευχαριστώ για τις ευχές...! :-)

    Όσο για τα προηγούμενα ως θεωρία ακούγονται μια χαρά. Στην πράξη όμως δε λειτουργούν. Οι διευκρίνισεις δεν είναι ποτέ αυτές που θέλουμε να ακούσουμε... Πιστεύεις στις ευχάριστες εκπλήξεις;

     
  • At 30 Σεπτεμβρίου 2006 - 11:28 π.μ., Blogger prigkipas

    Αν ακουσεις τις διευκρινισεις που θελεις να ακουσεις θα χαρεις, θα ειναι μια ευχαριστη εκπληξη? Ποση ωρα θα σου παρει ν αρχισεις ν αναρωτιεσαι οτι ισως σου τις ειπαν επειδη ξερουν οτι ΑΥΤΟ ακριβως ηθελες ν ακουσεις? Μη διαχωριζεις τις εξηγησεις σε ευχαριστες ή μη. Διαχωρισε τις σε ειλικρινεις ή μη. Καλυτερα ν ακουσεις κατι που δεν σου αρεσει αλλα ειναι ειλικρινες παρα κατι που σ αρεσει αλλα ειναι ανειλικρινες.

     
  • At 13 Οκτωβρίου 2006 - 7:30 μ.μ., Blogger scalidi

    Τι υπέροχο στην όψη μπλογκ είναι αυτό! Μόλις σας ανακάλυψα...Τα σέβη μου!Συμφωνώ απολύτως με τον πρίγκηπα επί του θέματος. Οι ειλικρινείς προθέσεις για μένα είναι το παν, αν μπορεί κανείς να τις ανακαλύψει. Φιλικά ;)

     
  • At 14 Οκτωβρίου 2006 - 10:13 π.μ., Blogger Adomiel

    Εγώ αντιθέτως σ' έχω ανακαλύψει και σε διαβάζω εδώ και πολύ καιρό scalidi... ένα blog υπέροχο στην ουσία...! :-)

     
  • At 24 Οκτωβρίου 2006 - 12:54 π.μ., Blogger Lost

    ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθούν συστάσεις / συμβουλές (τουλάχιστον δεν είναι εκ του ασφαλούς)
    Xmm, επειδή εκεί έξω δεν έχουν μείνει και πολλοί φαντάζομαι ότι θα είναι μάλλον δύσκολο να βρεις κάποιον που να έχει και κληρονομικό χάρισμα :-)
    Μάθε να ζητάς. Τώρα. Μπορεί να μην πάρεις (ΟΚ, κάθε μέρα τρώμε χίλιες απορρίψεις στη μάπα, σε μία ακόμη θα κολλήσουμε?). Μπορεί όμως και να πάρεις. Σου εύχομαι να πάρεις.

     
  • At 1 Νοεμβρίου 2006 - 5:55 μ.μ., Blogger Adomiel

    Lost μου βάζεις δύσκολα... ίσως τελικά να είναι πιο εύκολο αν το δω ως παιχνίδι... φανταζομαι οτι οι άλλοι θα εκπλαγούν περισσότερο από μενα... αχαχαχαχαχα...!

     
  • At 4 Νοεμβρίου 2006 - 10:04 μ.μ., Blogger Adomiel

    Μα πρίγκιπα μου το πρόβλημα δεν είναι η ειλικρίνεια ή η έλλειψη της... Είναι η αδυναμία μου να δείξω αδυναμία...! :-) Όταν υπάρχει κάτι για να μου πεις θα μου το πεις ή θα το δείξεις... Δε θα περιμένεις να το ζητήσω...! Τι να πω πια... εγώ έτσι λειτουργώ...! Τώρα αν έχω κάνει κάπου λάθος η μισή ντροπή δική μου...!

     
Layout design by Pannasmontata