tag:blogger.com,1999:blog-294635742011-07-29T03:14:52.567+03:00ADOMIELAdomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.comBlogger701100tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-50698336515416235322009-07-12T01:02:00.010+03:002010-12-24T02:00:38.014+02:00Μα πάνω απ' όλα θέλω...<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/A6OLPYVOgDI&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/A6OLPYVOgDI&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Είναι περασμένα μεσάνυχτα και κανονικά θα έπρεπε να βρίσκομαι στο κρεβατάκι μου… Πρέπει να ξυπνήσω χαράματα, καθώς πρωί-πρωί με την αυγούλα σαλπάρω… Σηκώνω άγκυρες για Σέριφο και για να μη με ματιάσετε πρέπει να εξηγήσω ότι πάω για δουλειά – μολονότι γνωρίζω καλά ότι αυτό δε θα σας παρηγορήσει…!<br /><br />Όπως δεν παρηγόρησε και τον συνήθη ύποπτο, που με μπουγέλωσε το τομάρι μεσημεριάτικα, όταν πέρασα για να τον χαιρετήσω…<br /><br />Και δεν παρηγορήθηκε γιατί θυμήθηκε ότι πριν 3 εβδομάδες πήγα στην Κύθνο Σ/Κ –όπου όντως πήγα για αναψυχή- και πριν 2 εβδομάδες στην <a href="http://www.parosislandinfo.gr">Πάρο </a>για δουλειά –να πάτε να πάτε <a href="http://www.parosislandinfo.gr">Πάρο</a>, σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα- και το επόμενο Σ/Κ θα βρίσκομαι Νάξο, και μετά στη μυστική μου παραλία στην Πρέβεζα για μία εβδομάδα, και αρχές Αυγούστου πάλι Σ/Κ σε αγνώστου ταυτότητας προς το παρόν κυκλαδονήσι, και μετά τις 15/8 τριήμερο στη Λευκάδα και στα τέλη Αυγούστου μια βδομάδα Κέρκυρα…<br /><br />Έχω ξεπατωθεί σας λέω… ο μαστρο-webis ξάδελφος δε με έχει αφήσει σε χλωρό κλαρί…!<br /><br />Κι όσο κι αν φαίνεται περίεργο σε κάποιους είναι πρωτόγνωρα για μένα τόσα ταξίδια… που το ιδανικό μου στις διακοπές είναι να παρκάρω το αυτοκίνητο κάτω από μια δροσερή ελιά και επί 1-2 εβδομάδες, εξαρτάται την άδεια, η μοναδική μου διαδρομή να είναι δωμάτιο – αμμουδιά – ξαπλώστρα, υπό σκιάν…<br /><br />Και τώρα έχω πάρει τα βουνά και σκαρφαλώνω σε λαγκάδια, αρμενίζω θάλασσες, περπατάω κάθε τρεις και λίγο σε διαφορετικά πλακόστρωτα καλντερίμια, ανασαίνω αλμύρα, γνωρίζω τόπους από την καλή και την ανάποδη, πέφτω για ύπνο από τις 11.30 μμ εξαντλημένη, κι ενώ μένω στο κέντρο της Παροικιάς κι όλη νύχτα γίνεται ο κακός χαμός κάτω από τα παράθυρα μου…<br /><br />Κι όμως κανείς δεν πιστεύει ότι εργάζομαι σκληρά… ότι το ίδιο ακριβώς θα ήταν, αν έκανα και ρεπορτάζ για τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων στις φυλακές Διαβατών… είδατε δεν αναφέρομαι σε εκείνες των Τρικάλων, γιατί εκεί την περνάνε ζάχαρη… μέχρι και laptop ετοιμάζονταν να μπάσουν οσονούπω…!<br /><br />Καλά μεταξύ μας μην το πολυπιστέψετε το παραπάνω… έτσι τα λέω για να γλυτώσω το μάτι το κακό… φτύστε με φτύστε με…<br /><br />Και έρχεται τώρα το μέγα ερώτημα; Τι καλοκαίρι είναι άραγε αυτό; Καλό, κακό, μέτριο; Προς το παρόν δεν έχω όλα τα στοιχεία για να το κατατάξω… εξάλλου πως το λέει ο σοφός λαός; Στο τέλος τον ξυρίζουν το γαμπρό… οπότε στο τέλος, εκεί κατά τις αρχές Σεπτέμβρη, θα κάνω κι εγώ τη δική μου σούμα…<br /><br />Προς το παρόν θα το χαρακτηρίσω παράξενο… και πρωτόγνωρο για μένα… έχουν συμβεί τόσα και τόσα, που κοιτάζοντας λιγάκι πίσω ζαλίζομαι και μόνο που τα σκέφτομαι…<br /><br />Και δεν φτάνει όλος αυτός ο μαραθώνιος αλλά το καλοκαιράκι ξεκίνησε με μένα να ρίχνω διάβασμα τρελό… γιατί εκεί κατά τα μέσα Ιουνίου έδινα και εξετάσεις – στις οποίες παρεμπιπτόντως αρίστευσα…!<br /><br />Όσοι με ξέρουν σταυροκοπιούνται κι όσοι δε με ξέρουν με μακαρίζουν… εγώ πάλι έχω βάλει το κλειδί στη μηχανή και αφήνομαι για πρώτη φορά ανοιχτή σε όλα τα ενδεχόμενα…<br /><br />Μέτα από πολύ-πολύ καιρό νιώθω πραγματικά ελεύθερη… ελεύθερη να κινηθώ, να διατεθώ, να μοιραστώ και να νιώσω… χωρίς φοβίες, χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς γκρίνιες, μουρμούρες και μιζέρια… χωρίς τί, πότε, πού, πώς, με ποιόν, γιατί, γιατί, γιατί…;;;;;;;;;<br /><br />Γιατί έτσι μου αρέσει…!!!!!!!!<br /><br />Υ.Γ. Λοιπόν μαστρο-webi παράτα τα και πάμε για ύπνο… Σαλπάρουμε είπαμε…! Και σε σας αφήνω το φετινό μου hitάκι...! ;-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-5069833651541623532?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-13711972135015597542009-05-23T19:24:00.003+03:002009-05-24T02:24:46.127+03:00Πεθαίνω για σένα...<object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QxxJH8h1YLo&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/QxxJH8h1YLo&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object><br /><br />Κι ενώ ο Μάης έχει μπει στο τελευταίο δεκαήμερο του –άντε να δούμε πότε θα ξεκουμπιστεί- ο Ερμής δε λέει με τίποτα να επανέλθει στην ορθή του πορεία… Δύο κακά μαζί και μετά με ρωτάνε «τι κάνεις;» και «πως τα πας;»… Πώς να τα πηγαίνω, ε; πως;<br /><br />Πως μπορεί να γίνει να πέσω για ύπνο και να ξυπνήσω την 1η Ιουνίου; Και να τα βρω και όλα στρωμένα και έτοιμα βέβαια, έτσι; Αχαχαχαχαχαχα…<br /><br />Ναι, θα ‘θελα… α, μπα δε βλέπω φως… Τι να κάνω; Οκτώ μερούλες έμειναν… ο χτικιάρης έχει και 31 μέρες… γκρρρρρρρ…<br /><br />Λοιπόν τέρμα η γκρίνια προς το παρόν κι ας ακούσουμε ένα άσμα που μόλις ανακάλυψα… αφιερωμένο σε όλους τους αθεράπευτα καψούρηδες... καλά να πάθετε…! :-p<br /><br />Υ.Γ. Δουλεύω επίσης σαββατιάτικα... αυτό το ανέφερα; γκκκρρρρ δις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-1371197213501559754?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-54003214409409455282009-05-06T21:24:00.001+03:002009-05-06T21:58:14.251+03:00Χρόνια μου πολλά και ευτυχισμένα...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SgHc-NiJzlI/AAAAAAAAAK8/ZjtoVdRxbAU/s1600-h/happy_birthday.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 236px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SgHc-NiJzlI/AAAAAAAAAK8/ZjtoVdRxbAU/s400/happy_birthday.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332786395126287954" /></a><br /><br />Σήμερα κλείνω τα 38, έχω γενέθλια και αισθάνομαι υπέροχα… Δεν ξέρω πως συνέβη αλλά είχα χρόνια να δεχτώ τόσες πολλές ευχές από τόσα πολλά πρόσωπα, όλα αγαπημένα και ξεχωριστά… Οι πιο γλυκές ήταν οι πρώτες πρωινές που συνοδεύτηκαν από μια σφικτή αγκαλιά, λίγο αργότερα μου τηλεφώνησε η μανούλα μου, που είχε πολύ καιρό να μου απευθυνθεί με τόσα γλυκόλογα, ενώ μόλις μπήκα στη δουλειά όρμησε πάνω μου η καλή μου η Αννίτα…<br /><br />«Πως το θυμήθηκες, βρε θηρίο;», τη ρώτησα. «Ε, όλες οι μεγάλες προσωπικότητες γιορτάζουν την ίδια μέρα», μου απάντησε με νόημα. Μολονότι τα τελευταία 2-3 χρόνια λείπει συνέχεια το Μάη λόγω τεκνοποίησης –εντάξει καλό μου σταμάτα στα τρία, οκ;- θυμόταν ότι γεννήθηκα την ίδια μέρα με την αγαπημένη της πεθερούλα, η οποία παρεμπιπτόντως είναι Μεξικάνα και βρίσκεται στην Ελλάδα από την Κυριακή των Βαΐων – και ναι την τσεκάραμε, δεν νοσεί από τη γρίπη των χοίρων, αν και σε στιγμές απελπισίας το Αννιτάκι την έχει χαρακτηρίσει πολλάκις «γουρούνα»… οκ, ένα κλισέ αστειάκι έκανα, μη στραβομουτσουνιάζετε…!<br /><br />Πολλοί άλλοι φίλοι και συνάδελφοι ενημερώθηκαν από το facebook ενώ τρεις πολύ ξεχωριστές γυναίκες στη ζωή μου το θυμήθηκαν μόνες τους και με βομβάρδισαν με mails και τηλέφωνα…<br /><br />Πως θα μπορούσα λοιπόν να μην ξεκινήσω τη νέα αυτή χρονιά γεμάτη από ευτυχία και πολλές-πολλές ελπίδες όταν παντού γύρω μου είδα αγάπη; Ε, δε θα μπορούσα… Εξάλλου λαμβάνω ως καλό οιωνό και τη βροχή που ξέπλυνε τα πάντα σήμερα…! Αφού δεν κατάφερε να με πτοήσει ούτε καν το κατεβατό με τις υποχρεώσεις που μου απέστειλε ο μαστρο-webis ξάδελφος…!<br /><br />Υ.Γ. 1 :Ο Μάιος τα τελευταία χρόνια δεν θα έλεγα ότι είναι και από τους καλύτερους μήνες. Αλλά ο φετινός θα είναι εξαιρετικός… Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου, έτσι δεν είναι; <br /><br />Υ.Γ. 2: Και εξάλλου πώς να μην είναι εξαιρετικός όταν δέχομαι τέτοιες υπέροχες κάρτες; Σ΄ ευχαριστώ καρδιά μου…!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-5400321440940945528?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-70135509528716515892009-05-05T19:10:00.002+03:002009-05-05T20:05:06.459+03:00Τι υπέροχα που μυρίζει αυτή η άνοιξη...<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Yg8rkASEFZo&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Yg8rkASEFZo&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Λίγο πριν κλείσω τα 38 και μπω στα 39 –αχ τι ωραία που ακούγεται, 39- ίσως θα ήταν σοφό να κάνω ένα μικρό απολογισμό της χρονιάς, που μόλις «φορτώθηκα»…<br /><br />Και αν όντως αυτό είναι σοφό τότε θα πρέπει και να βιαστώ, γιατί τι έμειναν; Ελάχιστες ώρες…!<br /><br />Υπάρχει βέβαια και η εξής επιλογή: να μην κάνω κανέναν μα κανέναν απολογισμό, ισολογισμό, ισοσκελισμό και να παρατήσω στην ησυχία τους κέρδη και ζημίες. Να μπω στη νέα μου χρονιά φορώντας τα καλά μου και τα χαμογελαστά μου και να αναμένω τα καλύτερα, που πάντα έρχονται…<br /><br />Δεν ξέρω για ποιο λόγο ακριβώς δεν καταφέρνω να βυθιστώ στη θλίψη και στην αυτολύπηση ακόμη και στις πλέον τραγικές στιγμές της ζωής μου, αλλά πιθανότατα να ευθύνεται το ίδιο γονίδιο που με κάνει να αγκαλιάζω την ευτυχία δυνατά, να γελάω με το παραμικρό και να προσφέρω την εμπιστοσύνη και την αγάπη μου ακόμη κι όταν δεν έχει μείνει ούτε ένα τόσο δα μικρό κομματάκι απ’ αυτό που κάποτε αγάπησα και εμπιστεύτηκα…<br /><br />Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μεμψιμοιρώ αντί να τη ζω δυνατά και αχόρταγα…! Αυτό πίστευα πάντα και χαίρομαι που το πιστεύω ακόμη… Μπορεί να μην είμαι κόρη της μαμάς μου αλλά σίγουρα είμαι του μπαμπά μου…!<br /><br />Σε ελάχιστες ώρες κλείνω τα 38 και είμαι απόλυτα πεπεισμένη, ότι ο νέος χρόνος που ανοίγεται μπροστά μου θα είναι από τους καλύτερους… Ελπίζω ελάχιστα χειρότερος από τον 39ο μου…! ;-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-7013550952871651589?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-19606837930012582322008-10-22T00:36:00.005+03:002008-10-22T00:59:55.538+03:00Βίρα τις άγκυρες...<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tpn4dJdrbXY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tpn4dJdrbXY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Πρώτον επειδή το τελευταίο post είναι παντελώς και πανταχόθεν ανεπίκαιρο…<br /><br />Δεύτερον επειδή σκιάζομαι κάθε φορά που μπαίνω στο blog και βλέπω τις ορθάνοιχτες φτερούγες (σ.σ. και ναι μπαίνω στο blog και δε θέλω σχόλια) …<br /><br />Και τρίτον και σημαντικότερον επειδή αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή δεν έχω απολύτως τίποτα να κάνω εκτός από το να πάω για ύπνο, αλλά πιστεύω ότι είναι σκανδαλιστικά νωρίς –μολονότι νιώθω κομμάτια- αποφάσισα να ανεβάσω καινούργιο post…<br /><br />Αλλά επειδή επιθυμία και έμπνευση δεν πάνε μαζί λέω να καταφύγω για μία ακόμη φορά στην παλιά, καλή, δοκιμασμένη μέθοδο του μουσικού διαλείμματος… Βέβαια έτσι όπως το πάω σε λίγο διάλειμμα θα είναι όταν ανεβάσω κανένα post της προκοπής αλλά δε βαριέσαι… Δε μας πήραν δα και τα χρόνια…<br /><br />Ο λόγος που έχω αποσυρθεί προσωρινά είναι ιερός… Επιτέλους βρήκα χρόνο –ναι εκείνον τον ξεχασμένο που είχα παραχώσει στο τρίτο συρτάρι, στο βάθος αριστερά- και αποφάσισα να επιχειρήσω κάτι αποκλειστικά για τον εαυτό μου… Να νιώσω εγώ καλά… Το καταδιασκεδάζω και περνάω καταπληκτικά… Τα όποια μικρά -απρόβλεπτα ή προβλέψιμα- προβληματάκια ενέσκηψαν τα εξουδετέρωσα δια της, από αρχαιοτάτων χρόνων, δοκιμασμένης μεθόδου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ή μήπως «αρχηγού παρόντος πας αρχή παυσάτω»; Χμ θα σας γελάσω και δεν το θέλω…<br /><br />Πάντως σημασία έχει ότι αισθάνομαι πολύ καλά, χαρούμενη και ήρεμη… Κάτι που είμαι απολύτως σίγουρη ότι θα εκτιμήσει δεόντως και ο μάστορας… Έτσι δεν είναι μαστρο-web-o- ξάδελφε;<br /><br />Εξάλλου έχουμε και μετράμε: Νοέμβρης – Γιάννενα, Γενάρης – Λονδίνο, Φλεβάρης – Άμστερνταμ, Απρίλης – Κρήτη, Μάης – Κύπρο και το καλοκαίρι Κυκλάδες απλώστε κόκκινα χαλιά...<br /><br />Βέβαια ανάμεσα έχει να πέσει πολύ διάβασμα και ακόμα περισσότερο γράψιμο αλλά πότε φοβηθήκαμε τη σκληρή δουλειά; Είπα δουλειά; Απαπααααα…. Μάστορα εκ παραδρομής… τρελή διασκέδαση εννοούσα…!<br /><br />Υ.Γ. Όσο για Σένα, ένα μόνο έχω να σου πω: Καλωσόρισες…!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-1960683793001258232?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-32123471616912276992008-09-02T23:17:00.003+03:002008-09-03T20:33:56.621+03:00Μάτια παλάτια μου...<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ozux8YVPIXs&hl=en&fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/Ozux8YVPIXs&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Επέστρεψα στη βάση μου το Σάββατο μετά από πολυυυυυυήμερες καταπληκτικές διακοπές. Τί πολυήμερες δηλαδή σχεδόν ενάμιση μήνα έλειψα. Αλλά δε γύρισα μόνη μου, έφερα και παρέα. Μια βαρβάτη ωτίτιδα που εξακολουθεί να με ταλαιπωρεί και κάτι μου λέει ότι δε θα με εγκαταλείψει τόσο εύκολα…! :-(<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Παρεούλα λοιπόν με την ωτίτιδα μου πέσαμε κατευθείαν στα βαθιά. Από το ένα ξενέρωμα στο άλλο, με ασύλληπτη ταχύτητα, τέτοια που δεν προλάβαινα να συνέρθω από το ένα και μου ερχόταν κατάμουτρα το άλλο. Ε, πόσα να αντέξει ο άνθρωπος; Πόσα να καταπιεί; Μην απαντάτε η ερώτηση είναι ρητορική. Για να μην σας μείνει, όμως, καμία απορία πρέπει να ομολογήσω ότι εγώ κατάπια πολλααααααααά, μα πααααααααάρα πολλά. Τελικά οι αντοχές που μπορούν να αναπτύξουν οι άνθρωποι είναι αξιοθαύμαστες. Ποτέ δε θα το πίστευα αν δεν το ζούσα. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αν πίστευα σε μαγγανείες και λοιπά «μαγικά» θα ζητούσα επειγόντως να με ξεματιάσουν, αλλά φεύ δεν πιστεύω. Δεν φταίει το «μάτι» γιατί ξέρω πολύ καλά τι φταίει.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο Σεπτέμβρης ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς και δεν προβλέπεται να καλυτερέψει. Δεν έφταναν όλα τ’ άλλα υπάρχουν και οι μυριάδες υποχρεώσεις, τις οποίες είχα θάψει στην κατάλευκη άμμο, όπου ξαπλωμένη ολημερίς απολάμβανα το καλοκαίρι μου, και ξεπετάχτηκαν μπροστά μου αμέσως μόλις επέστρεψα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πως το λένε εκείνο το κλισεδάκι; Α, ναι… Τα κεφάλια μέσα, ρεεεεεεεεεεεε…! Άντε και περαστικά μας και μια πρόποση για καλύτερες μέρες…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. 1 Τώρα που το ξανασκέφτομαι μάστροξαδελφο<span style="" lang="EN-US">web</span>ι μου δεν το ρίχνεις εκείνο το ξεματιασματάκι; Όχι τίποτα άλλο, έτσι για να το έχουμε να μας βρίσκεται. Και τέτοιο κακό να μη μας ξαναματαβρεί… Αμφότερους, όμως, έτσι; :-p<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. 2 Το σημερινό τραγουδάκι είναι πολύ αγαπημένο. Μου κάνει κλικ κάθε φορά που το ακούω. Σήμερα το ανακάλυψα στο <span style="" lang="EN-US">youtube</span> και αποφάσισα να το αναρτήσω για να μην το χάσω…! ;-)<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-3212347161691227699?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-43106352342630328682008-07-24T16:56:00.004+03:002008-07-24T17:02:33.488+03:00Η Τζέην, η Σίλβια, η Σοφία κι εγώ...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SIiKiZ4UH7I/AAAAAAAAAG4/F6S2jXb8mGA/s1600-h/DSC01616.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SIiKiZ4UH7I/AAAAAAAAAG4/F6S2jXb8mGA/s400/DSC01616.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226579691230732210" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Ο ουρανός επιτέλους καθάρισε και λάμπει καταγάλανος. Τόπους τόπους μόνο έχουν παραμείνει αναμαλλιασμένα μπαμπακένια σύννεφα για να μας θυμίζουν τη μεσημεριανή μπόρα. Τα κύματα καταφτάνουν πλέον αργά, νωθρά. Δίνουν την εντύπωση ότι τα σπρώχνει απαλά ένα αόρατο χέρι ενώ μια στιγμή ακριβώς πριν σκάσουν πάνω στην άμμο, κι ενώ κινούνται κάθετα σε </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-GB">slow</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-GB"> </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-GB">motion</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">, μετατρέπονται σε καθρέπτη ή σε κάτι σαν καθρέπτη, τόσο πολύ γυαλίζουν…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Ξαναδιαβάζω την παραπάνω παράγραφο και προσπαθώ να καταλάβω πως στο καλό μου προέκυψε… Όχι δεν περιέχει κανένα ψέμα, είναι όλα αλήθεια αλλά ειπωμένα τόσο λυρικά, εμένα τουλάχιστον με υπερβαίνουν… Και παραμένω τώρα άναυδη να τα διαβάζω και να τα ξαναδιαβάζω και να προσπαθώ να καταλάβω…!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Μήπως φταίει το γεγονός ότι το μεσημέρι, κατά τη διάρκεια της σύντομης μπόρας είχαμε τυλιχτεί με τη Σοφία με τις πετσέτες, κάτω από τις εντυπωσιακές μας τέντες στην παραλία, και αστειευόμασταν παριστάνοντας τις Κυρίες του Ντόβερ, κατά προτίμηση φθισικιές και γεροντοκόρες - όχι από ανάγκη βεβαίως αλλά ως θύματα ενός παράφορου και γι’ αυτό ακριβώς και ατελεύτητου, και προπάντων ατελέσφορου, έρωτα;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Της το επισημαίνω διακριτικά αλλά μου απαντάει: «α, μπα»…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Για κάποιον άλλον ίσως να μην έχει και τόση αξία αυτή η απάντηση αλλά εγώ παίρνω τα λόγια ως ευαγγέλιο και ξεδιπλώνω τη σκέψη μου παραπέρα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Μπορεί να ευθύνεται εξ ολοκλήρου η Σίλβια Πλαθ και καθόλου η Τζέην Ώστεν – ελάτε τώρα, μη μου πείτε ότι η προηγούμενη σκηνή που σας περιέγραψα δεν ήταν καθαρά ωστενική γιατί θα προσβληθώ και δεν το θέλετε, πιστέψτε με…!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Η καημένη η Σίλβια όμως μόνο εξ αντανακλάσεως μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη καθώς το Γυάλινο Κώδωνα της ούτε καν τον έχω αγγίξει αφού παραμένει στα τρυφερά χέρια της Σοφίας - η οποία παρεμπιπτόντως με παρενοχλεί συνεχώς και δε με αφήνει να ολοκληρώσω το πόνημα μου καθώς εκτός από το «α, μπα» και θεωρώντας ότι «καίγομαι» για τη Σίλβια (σ.σ. ίσως να φταίω κι εγώ σ’ αυτό καθώς της είπα περιχαρής πόσο θέλω να το διαβάσω μόλις το τελειώσει ενώ στην πραγματικότητα δεν έχω την παραμικρή σκασίλα) μου απαγγέλλει απανωτά αποσπάσματα της, τόσο προχωρημένης για την εποχή της, αφηγηματικής τέχνης της Σίλβια…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Χρησιμοποιώντας την εις άτοπον απαγωγή επόμενος ύποπτος στη λίστα αναδύεται ο μέγας και πολύ κύριος Ίαν ΜακΓιούαν και η Εξιλέωση του, την οποία ολοκλήρωσα τις πρώτες πρωινές ώρες… Οφείλω να ομολογήσω ότι ενθουσιάστηκα με το βιβλίο, μόλις το ολοκλήρωσα ασφαλώς… γιατί πολλές φορές, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης με κούρασε με τις ατέλειωτες, συχνά ανυπόφορες περιγραφές του…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Αλλά και πάλι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, γιατί να ρίξω τέτοιο βαρύ ανάθεμα στον καημένο τον Ίαν;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";">Τείνω να πιστέψω ότι τελικά δε μου φταίει τίποτα και κανείς… Η ώρα πλησιάζει πλέον 5 το απόγευμα και λέω σιγά σιγά να εγκαταλείψω την ασφάλεια της Βανίλιας, του εκπληκτικού παρά θιν’ αλός μπαρ, όπου αναζήτησα καταφύγιο μέχρι να προστεθεί στις ιδανικές συνθήκες που περιέγραψα στην αρχή και η σωστή θερμοκρασία του νερού, προκειμένου να αποτολμήσω μία δεύτερη απόπειρα, καθότι η πρώτη ήταν μεν ηρωική αλλά ολωσδιόλου ανεπιτυχής καθώς το παγωμένο νερό παραλίγο να μου προκαλέσει αποπληξία – πιστεύω ότι μόνο το εξαιρετικά νεαρό της ηλικίας μου και η απίστευτη σβελτάδα που με διακρίνει μου επέτρεψαν να βγω από τη θάλασσα προτού μετατραπώ σε απολίθωμα…! (σ.σ. μάστορα σταμάτα να γελάς γιατί σε βλέπω και το θεωρώ αγένεια)… :-Ρ</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif";"><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-4310635234263032868?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-67160716545540062392008-07-22T22:42:00.004+03:002008-07-23T11:11:25.708+03:00Είναι νύχτα κι ακούω μόνο τα κύματα...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SIZGPDx3gtI/AAAAAAAAAGw/36hbk0UDOFo/s1600-h/DSC01634.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SIZGPDx3gtI/AAAAAAAAAGw/36hbk0UDOFo/s400/DSC01634.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225941642136486610" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Κάθομαι σε μια μισοφωτισμένη βεράντα, ακούω τα κύματα και προσπαθώ μέσα στο σκοτάδι να τα διακρίνω καθώς σκάνε στην παραλία… Η ώρα πλησιάζει 11.30 αλλά το φεγγάρι δεν έχει ακόμη φανερωθεί από τους λόφους που βρίσκονται πίσω μου… Μπροστά μου βρίσκεται μονάχα το Ιόνιο…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Από χτες βρίσκομαι στην υπέροχη μυστική παραλία μου… μαζεύω ήλιο, μυρωδιές και αλμύρα… Η μόνη μου έννοια μόλις ανοίξω τα μάτια μου το πρωί είναι πόσο γρήγορα θα διασχίσω τα ελάχιστα μέτρα που με χωρίζουν από τη θάλασσα, από την οποία πλέον φεύγω μετά τις 10 το βράδυ, όταν αρχίζω να κρυώνω - πρέπει αύριο να θυμηθώ να πάρω μαζί μου ένα μπλουζάκι… φέτος στις καταπληκτικές ομπρέλες που αράζουμε έχουν τοποθετήσει λάμπες, οπότε μπορώ να διαβάσω ακόμη κι όταν χαθεί εντελώς το φως το ήλιου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Μια από τις επόμενες βραδιές θα κατέβω και για νυχτερινό μπάνιο… περιμένω απλά να ησυχάσει η θάλασσα γιατί και χτες και σήμερα σήκωσε κύμα μετά το ηλιοβασίλεμα, το οποίο είναι από μόνο του μια μικρή τελετουργία..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Αλλάζω πάντα θέση, πάω κάπου απόμερα και γυρίζω την ξαπλώστρα καταπάνω του… ποτέ δε με έχει απογοητεύσει…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Περίμενα αυτή τη βδομάδα πως και πως… Πάντα ηρεμώ εδώ, αποφορτίζομαι απ’ όλα τα αρνητικά και επιστρέφω με νέες δυνάμεις… Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν εξαιρετικά φορτισμένο και γεμάτο… Είχαμε χαρές στην οικογένεια… Πάντρεψα ένα πρώτο μου ξάδελφο και βάφτισα το γιο του… Καθαρά οικογενειακή υπόθεση δηλαδή… Είχαμε γλέντια από την Πέμπτη που έφτασα στο χωριό και ενώ ποτέ δεν έχω παράπονο από τις περιποιήσεις τους αυτή τη φορά ως κουμπάρα και νονά είχα την τιμητική μου… Κι όταν λέω γλέντι εννοώ ηπειρώτικο παραδοσιακό, που είναι από μόνο του μια εμπειρία μοναδική…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Αλλά για λόγους που δεν είχαν άμεση σχέση με τα συμβάντα δεν μπόρεσα να απολαύσω 100% τις στιγμές που ζούσα…!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Γι’ αυτό χαίρομαι διπλά που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή εδώ και μπορώ να ηρεμήσω και να σκεφτώ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Υ.Γ. 1: Τελικά ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Μπορείς να συναντήσεις παλιούς γνωστούς ακόμα και σε μια τεράστια παραλία. Πόσες πιθανότητες έχεις να κάτσεις σε διπλανή ομπρέλα με κάποιον γνωστό, σε μια αμμουδιά με μήκος τουλάχιστον 2 χιλιομέτρων;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">Υ.Γ. 2: Γράφω αλλά δεν είμαι καν σίγουρη ότι θα μπορέσω και να τα ανεβάσω… Έχω μαζί μου το </span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-GB">laptop</span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-GB"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">μου αλλά και την πολυδιαφημισμένη σύνδεση της </span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-GB">Cosmote</span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-GB"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-US">on</span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-US">the</span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-US">go</span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";">– δώρο του μαστρο-ξάδελφου, για να με δελεάσει και να δουλέψω λιγάκι… Χθες το βράδυ κατάφερα να συνδεθώ για κανένα τέταρτο αλλά σήμερα -και το πρωί και το μεσημέρι- είχε μουλαρώσει και δε συνδεόταν με τίποτα… Ακούς μάστορα; ;-)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: "Times New Roman","serif";"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-6716071654554006239?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-82747300791626576522008-07-11T12:28:00.007+03:002008-07-13T12:26:27.412+03:00Άνοιξα πανιά...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SHcnzdj8juI/AAAAAAAAAGQ/vXdTaIZg5A8/s1600-h/tinos.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SHcnzdj8juI/AAAAAAAAAGQ/vXdTaIZg5A8/s400/tinos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221686058021588706" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal">Διάγω βίο ευτυχή και ανέμελο... Το αυτό επιθυμώ και δια εσάς... Ο Ιούλιος ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς... Και απαλλάχτηκα βάσει στρατηγικού σχεδίου από κάτι "αλυσιδίτσες" που με είχαν ταλαιπωρήσει λιγάκι τελευταία και ξεκίνησα τα καταπληκτικά ταξίδια που είχα προαναγγείλει πριν ενάμιση μήνα περίπου...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πρώτος σταθμός ήταν η <a style="font-weight: bold;" href="http://www.tinosinfo.gr/">Τήνος</a>, απ' όπου επέστρεψα τη Δευτέρα, και μπορώ πλέον να βροντοφωνάξω ότι είμαι ερωτευμένη... Τέσσερις μέρες σε αυτό το υπέροχο νησί με ανανέωσαν, μου έδωσαν δύναμη και αποτέλεσαν και κομβικό σημείο στο στρατηγικό μου σχέδιο, στο οποίο αναφέρομαι παραπάνω...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θεωρώ ότι η <a style="font-weight: bold;" href="http://www.tinosinfo.gr/">Τήνος </a>είναι το πλέον παρεξηγημένο νησί... Ποτέ μα ποτέ δε θα σκεφτόμουν να πάω διακοπές εκεί μόνο και μόνο γιατί το έχω συνδέσει με την Παναγία της Τήνου και το θεωρούσα αποκλειστικά ως το μεγαλύτερο προσκηνητικό και λατρευτικό κέντρο στην Ελλάδα... Λάθος μέγα...</p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SHcpia23TPI/AAAAAAAAAGg/BYHJO_NIIjQ/s1600-h/tinosinfo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SHcpia23TPI/AAAAAAAAAGg/BYHJO_NIIjQ/s400/tinosinfo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221687964261108978" border="0" /></a><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η <a href="http://www.tinosinfo.gr/">Τήνος </a>δεν είναι αυτό ή καλύτερα είναι κι αυτό... Αλλά είναι και πολύ περισσότερα... Για τι να πρωτομιλήσω; για τις καταπληκτικές, πεντακάθαρες και κρυστάλλινες παραλίες της, που ικανοποιούν όλα τα γούστα, για τους αυθεντικά παραδοσιακούς οικισμούς της, όπου δε χορταίνει το μάτι να καταγράφει εικόνες ή για τα αξιοθέατα της που δε σε φτάνει μια βδομάδα για να τα εξερευνήσεις όλα; Και τι να πω για τους Τηνιακούς; Φιλόξενοι, ανοιχτόκαρδοι, χαμογελαστοί, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να σε εξυπηρετήσουν και να σε ευχαριστήσουν... Και όλα αυτά μέσα από την καρδιά τους κι όχι επαγγελματικά και ωφελιμιστικά...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τώρα ετοιμάζω βαλίτσες γιατί σε δύο βδομάδες περίπου θα βρίσκομαι στην υπέροχη, μυστική παραλία μου στην Πρέβεζα. Κι αμέσως μετά δρόμο για <a style="font-weight: bold;" href="http://www.kerkyrainfo.gr/">Κέρκυρα</a>.... Και τον Αύγουστο έπεται συνέχεια...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"></p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Λευκάδα, Πρέβεζα ξανά και αν μας βγουν οι μέρες <a style="font-weight: bold;" href="http://www.rodosislandinfo.gr/">Ρόδος</a>...</p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SHcqI67eAFI/AAAAAAAAAGo/zPEW6zy-IcY/s1600-h/rodosinfo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SHcqI67eAFI/AAAAAAAAAGo/zPEW6zy-IcY/s400/rodosinfo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221688625705386066" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ο μάστορας κράτησε την υπόσχεση του, ευτυχώς για μένα... Ελπίζω κι εύχομαι να τηρούν τις υποσχέσεις τους και οι άλλοι προς εσάς... Σας διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για ιερή υπόθεση...!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Όρτσα τα πανιά μάστορα...!!!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-8274730079162657652?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-7371484334168830132008-06-12T18:25:00.002+03:002008-06-12T18:28:57.757+03:00Θα βγαίνω θα πίνω και λόγο δε θα δίνω...<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8elCIh7qk1c&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8elCIh7qk1c&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /> <p class="MsoNormal">Μια ανάσα πριν το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος… Κι εγώ χωρίς ανάσα να περιμένω αν θα επιβεβαιωθώ… Και τα δύο προηγούμενα συγκεκριμένα τριήμερα έβρεχε καταρρακτωδώς. Και τα δύο προηγούμενα συγκεκριμένα τριήμερα άλλα σχέδια είχα κι αλλού κατέληξα… Όχι εξαιτίας της βροχής… Άλλη ήταν η αιτία…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και μου τα θύμισε όλα αυτά ετούτο το <span style="" lang="EN-US">blog</span>…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η πρώτη επιβεβαίωση έφτασε ήδη σήμερα το πρωί. Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση το παραδέχομαι, αλλά δε λένε ότι κάλλιο αργά παρά ποτέ; Έ, εντάξει καλύτερα τώρα παρά αργότερα λοιπόν…! ;-)<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μια και πιάσαμε τις παροιμίες ας συζητήσουμε λιγάκι και για κείνη την άλλη: «γηράσκω αεί διδασκόμενος», και στην προκειμένη περίπτωση «διδασκόμενη»…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Να λοιπόν κάτι που δεν πρόκειται να ισχύσει ποτέ για μένα… Το αποφάσισα… Αναγκαστικά το αποφάσισα, λόγω συνθηκών… Δεν πρόκειται να βάλω μυαλό ποτέ… Θα εξακολουθώ να φορώ τις παρωπίδες μου για όσο τις <span style=""> </span>γουστάρω… :-D<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ακόμα κι αν όλα τα προγνωστικά είναι εναντίον μου…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ακόμα κι όταν οι δικοί μου άνθρωποι κοπανιούνται κάτω και με τάζουν από τη Μεγαλόχαρη μέχρι τον Άγιο Εφραίμ… Εγώ φιλενάδες όσο γουστάρω θα μαζοχίζομαι… Θα χτυπιέμαι… Και θα αγαπάω…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν μπορώ να ξενερώσω βάσει της λογικής… Τα είπαμε… Είμαι παράλογη, αυθόρμητη, παρορμητική και ισχυρογνώμων…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μου φτάνει απλά ένα δευτερόλεπτο, μια στιγμή, μια ρωγμή… Που μπορεί και να μοιάζει με πολλές απ’ όσες έχω ανεχτεί στο παρελθόν… Αλλά μια λεπτομέρεια δεν κάνει πάντα τη διαφορά; Ε, λοιπόν αυτή τη λεπτομέρεια κάποιοι μπορεί να τη χρησιμοποιούν ως αφορμή αλλά για μένα είναι «ιερό έδαφος», που δεν το αγγίζει κανείς…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τότε και μόνο τότε μπορώ να σταματήσω να πιστεύω σε όρκους και λόγια, λόγια, λόγια…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ξεκινά ένα υπέροχο καλοκαίρι, που θα φροντίσω να είναι καταπληκτικό…! ;-)<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Τελικά θα βρέχει το τριήμερο; άκουσε κανείς δελτίο καιρού; <o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-737148433416883013?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-2831280625489404192008-06-01T22:26:00.008+03:002008-06-02T01:27:29.496+03:00Τρία ψέματα και μια αλήθεια...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SEMelFxJE1I/AAAAAAAAAGI/gDJnUe_uS6Y/s1600-h/paralia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SEMelFxJE1I/AAAAAAAAAGI/gDJnUe_uS6Y/s400/paralia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207039216722711378" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Αυτό είναι το νέο βασανιστήριο στο οποίο αποφάσισε να με υποβάλει το πάλαι ποτέ αγαπημένο μου <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">elf</span></a>, το οποίο αν συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό να με μπλέκει σε μπλογκοπαίχνιδα θα αρχίσω να το αποκαλώ καλικατζαράκι… :-P<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αχαχαχαχαχαχαχαχα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Καλά, το παραδέχομαι αυτό είναι το πρώτο ψέμα. Τελικά το διασκεδάζω αφάνταστα κάθε φορά που με προσκαλείς γλυκό μου <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">elf</span></a>, για δύο λόγους: πρώτον γιατί μου δίνεις θέμα –κάτι από το οποίο πάσχω τελευταία, κάνα χρόνο δηλαδή- και δεύτερον γιατί οι προσκλήσεις σου με προκαλούν να αφήσω κατά μέρος τις σοβαρές και άρα απίστευτα ανιαρές ασχολίες μου και να διασκεδάσω…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Επανέρχομαι στο μπλογκοπαίχνιδο… Πρέπει να γράψω τρία ψέματα και μία αλήθεια για μένα, κάτι που εκ πρώτης σκέψεως δε δείχνει ιδιαίτερα δύσκολο. Εκ δευτέρας όμως τα βρήκα λίγο μπαστούνια…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Προσπάθησα, σκέφτηκα, τα παράτησα, επανήλθα, ξανασταμάτησα και όταν πλέον έγινε φανερό ότι ή θα συνέχιζα και θα το ολοκλήρωνα ή θα έκανα κλικ στο Χ χωρίς να αποθηκεύσω τις αλλαγές «πήρε μπρος η μηχανή»…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ιδού λοιπόν τρία ψέματα και μία αλήθεια για μένα και τώρα πλέον πρέπει εσείς να αποφασίσετε ποιο είναι τι. Να σημειώσω απλά ότι τα τρία μου αθώα ψεματάκια θα ήθελα πολύ, πάρα πολύ να ήταν αλήθεια…</p> <p class="MsoNormal"><br /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p style="font-weight: bold;">1) </o:p><span style="font-weight: bold;">Είμαι μια απίστευτα συνετή και ήρεμη οδηγός.</span> Δε βρίζω, δε μουντζώνω, δε γκαζώνω. Δε σκαρφαλώνω ποτέ στα πεζοδρόμια και δεν έχω μπει ποτέ σε μονόδρομο. Δεν οδηγώ ούτε μία μέρα όταν έχει λήξει η ασφάλεια μου ενώ δεν έχω τρακάρει ΠΟΤΕ. Οι συγγενείς μου, συμπεριλαμβανομένου του συνήθη υπόπτου, δε με έχουν κοροϊδέψει ποτέ με τη γνωστή χαζομάρα «σε βλέπουμε και στρίβουμε», ενώ ούτε μία φορά δεν έχουν καρδιοχτυπήσει φίλοι και γνωστοί ενώ ετοιμάζομαι να παρκάρω πίσω τους ή μπροστά τους. Δεν έχει βγει δε ποτέ από το στόμα μου το ρητό: «Παρκάρω όπως στο Παρίσι, ακούγοντας το γκντουπ». Τέλος δεν πλήρωσα για το τελευταίο <span style="" lang="EN-US">service</span> 850 ευρώ, επειδή είχα διαλύσει ψαλίδια, τακάκια, μπαταρία -με το να ξεχνάω συνεχώς ανοιχτό το φως, ντε- και διάφορα άλλα ακατανόητα, όπως τρόμπες, φρένα, σωληνάκια, που ποσώς με απασχολούν αφού είπαμε δεν, δεν, δεν…<o:p></o:p><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">2) Όλο μου το κορμί είναι καλυμμένο από εντυπωσιακά τατουάζ.</span> Άγκυρες, φίδια, τριαντάφυλλα, σκορπιοί, κεραυνοί, κέλτικοι σταυροί, δελφίνια, τουλίπες, φεγγάρια και μισοφέγγαρα, ονόματα πρώην εραστών, ονόματα παραλίγο εραστών, ονόματα εντελώς ανέραστων, ημερομηνίες πολύ σημαντικές, απλά σημαντικές και ημερομηνίες που ούτε καν θυμάμαι πια τι σημαίνουν (σ.σ. βοηθάτε βρε, πείτε κι εσείς) καλύπτουν κάθε εκατοστό της κορμοστασιάς μου. Κι όλα αυτά πολύχρωμα, σε φούξια, πράσινο, μοβ, κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο της φωτιάς. Κυκλοφορώ και φωσφορίζω…<o:p></o:p></p> <o:p></o:p><br /><span style="font-weight: bold;">3) Διατηρώ σοβαρές υποψίες ότι το τελευταίο διάστημα βρίσκομαι «δεμένη» με μάγια.</span> Είναι ο μοναδικός τρόπος που βρήκα να εξηγήσω ότι οι μουσικές μου επιλογές έχουν δεχτεί ένα καίριο πλήγμα. Η γκάμα των ακουσμάτων μου έχει περιοριστεί στον όρο «λαϊκά», και αυτός συμπεριλαμβάνει από τα βαριά και ασήκωτα μέχρι τα ελαφρά στην κόψη της τσιφτετελοπόπ. Οι επιλογές μου ακολουθούν τη εκάστοτε διάθεση μου: ξεκινάω από το «Όλα για σένα απόψε μιλάνε» και το «Έχω μάτια και βλέπω» και φτάνουν μέχρι το «Θα βγαίνω θα πίνω και λόγο δε θα δίνω»… Από την κατάθλιψη στην εκδίκηση δηλαδή… χχχχμμμμμ… Βεβαίως θα ήμουν η απόλυτη ψεύτρα αν δεν παραδεχόμουν ότι το άσμα «Δεν πάω πουθενά πουθενά εδώ θα μείνω, η αγάπη μου είσαι εσύ και δε σ’ αφήνω» έρχεται ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να με ενθαρρύνει… (σ.σ. ακούς γλυκέ μου τύραννε; ααχχχ)…! Και προς ενίσχυση των παραπάνω έρχομαι να δηλώσω με γενναιότητα ότι το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο μου είναι κολλημένο στους 98,6 <span style="" lang="EN-US">FM</span>… και για όσους δεν το γνωρίζουν, εκεί βασιλεύει ο <a style="font-weight: bold;" href="http://live24.gr/radio/derti/">ΝΤΕΡΤΙ <span style="" lang="EN-US">FM</span></a>… αχαχαχαχαχαχα όσοι "χτυπήσατε" στο link θα διαπιστώσατε ότι και το pc μου "χορεύει" στους ίδιους ρυθμούς …<o:p></o:p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">4) Δεν είμαι καθόλου ξεροκέφαλη.</span> Ξέρω να ακούω συμβουλές και τις ακολουθώ στο ακέραιο. Πάντα ακολουθώ τη λογική και ποτέ το ένστικτο. Το θυμικό μου δεν παίζει κανένα ρόλο στις αποφάσεις μου, οι οποίες παίρνονται πάντα κατόπιν ωρίμου και πολύωρης, για να μην πω πολυήμερης, σκέψης. Αν δω ότι κάτι δε μου βγαίνω το παρατάω αμέσως και δε μουλαρώνω απλά και μόνο επειδή το θέλω, το θέλω το θέλω… Διακρίνω με την πρώτη ματιά τις κακοτοπιές και τις αποφεύγω ενώ όσον αφορά τους ανθρώπους ποτέ δε δίνω δεύτερη ευκαιρία. Καλά για τρίτη δεν το συζητώ ενώ η τέταρτη είναι απλώς όνειρο θερινής νυκτός. Κι αν το αγαπημένο μου <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">elf</span> </a>ισχυριστεί κάτι για χιλιοστή ή ακόμα και (σ.σ. πιπέρι στο στόμα) νιοστή μην την πιστέψετε… Θα είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έχει πει ποτέ…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σ’ αυτό το βπλογκοπαιχνίδι αποφάσισα να καλέσω κάποιους από τους παλιούς μπλογκ-ο-φίλους. Έτσι για να δούμε ποιοι είναι ενεργοί και ποιοι τα έχουν παρατήσει. ΟΚ, για να πούμε και καμιά αλήθεια έκανα μια βολτίτσα από τα <span style="" lang="EN-US">blogs</span><span lang="EN-US"> </span>τους για να δω πότε έγραψαν τελευταία φορά και με χαρά διαπίστωσα ότι δεν ήταν το παρελθόν έτος. Λοιπόν ελπίζω να είστε έτοιμοι, γιατί σας πετάω το μπαλάκι:</p><p class="MsoNormal"><a style="font-weight: bold;" href="http://vatraxokoritso.blogspot.com/">Vatraxokoritso</a><br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><a style="font-weight: bold;" href="http://too-far-away-from-home.blogspot.com/"><span class="fn">Giorgia</span></a><span class="fn"><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="fn"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="fn"><span style="" lang="EN-US"><a style="font-weight: bold;" href="http://eygenia.blogspot.com/">Silent Soul</a><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="fn"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="fn"><a style="font-weight: bold;" href="http://prigkipas.blogspot.com/">Πρίγκιπα</a><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="fn"><o:p> </o:p></span></p> <span class="fn"><span style="">Και καλά ξεμπερδέματα…<br /><br />Υ.Γ. 1. Ξέχασα να μας ευχηθώ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ... Άντε και τέτοιο κακό να μη μας ξαναβρεί... Και ναι στο Μάιο αναφέρομαι... Που για τρίτη, και ελπίζω τελευταία φορά, δε με απογοήτευσε και κατέφτασε, θρονιάστηκε και επιτέλους ξεκουμπίστηκε το ίδιο μουρτζούφλης και κακορίζικος όσο και τις δύο προηγούμενες... Βρε ουσττττττττττ...! :-D<br /><br />Υ.Γ. 2. Η φωτογραφία δεν είναι καθόλου άσχετη... Πρόκειται για την παραλία που θα επισκεφθώ θεού θέλοντος και Πεκίνου επιτρέποντος (σ.σ. γγγκκκρρρρρρ) δις φέτος το καλοκαίρι. Πρόκειται για την πιο υπέροχη παραλία που συνάντησα ποτέ με το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα... Το μόνο που θα αποκαλύψω είναι ότι τη βρέχει το Ιόνιο. Σόρρυ αλλά όπως ανακάλυψα πέρυσι παραμαζευτήκαμε πολλοί...! :-P<br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-283128062548940419?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-27837706197518808322008-05-24T13:15:00.003+03:002008-05-24T13:42:31.408+03:00Σε δουλειά να βρισκόμαστε...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SDfv_1xJE0I/AAAAAAAAAGA/CMjzZDpo9oA/s1600-h/xeirografo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SDfv_1xJE0I/AAAAAAAAAGA/CMjzZDpo9oA/s400/xeirografo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203891774493889346" border="0" /></a><br /><br /><br /><p class="MsoNormal">Το αγαπημένο μου <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">elf</span> </a>με προσκάλεσε σ’ ένα ακόμη <span style="" lang="EN-US">blog</span>οπαίχνιδο. Σου λέει, μια και δεν έχει δουλειά να κάνει, ας της βρω εγώ να μην βαριέται κιόλας…! Γκκκρρρρ….!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Να σκανάρω λέει ή να φωτογραφήσω ένα χειρόγραφο μου -αυτόγραφο το ονομάζει- και να το ανεβάσω στο <span style="" lang="EN-US">blog</span>… Και εδώ έγκειται και η βρωμοδουλειά… Λόγω πρόσφατης μετακόμισης δεν είχα την παραμικρή ιδέα που είχα καταχωνιάσει τη φωτογραφική μηχανή ενώ δεν είχα δεήσει ακόμα να συνδέσω το <span style="" lang="EN-US">scanner</span>…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Τελικά η σύνδεση αποδείχτηκε πολύ δυσκολότερη –άντε μάστορα πότε γυρνάς; έχουμε θέματα εδώ ;-)- οπότε ανασκουμπώθηκα να βρω τη μηχανή… Αλλά και που τη βρήκα, τζίφος…! Οι μπαταρίες ήταν καπούτ… Άντε τώρα να ψάχνω και το φορτιστή. Ψύλλους στ’ άχυρα δηλαδή…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μετά από τέσσερις μέρες, πολύ κόπο και άπειρη υπομονή είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι τα κατάφερα και επιτέλους μπορώ να αναρτήσω και το δικό μου αυτόγραφο… :-)</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και πρέπει να το κάνω γρήγορα γιατί έχω και ραντεβού στο κομμωτήριο η κοκέτα και δεν πρέπει να αργήσω… Έχουμε γάμους το απόγευμα… Χαρές και πανηγύρια… Παντρεύουμε τη Βίβιαν και πρέπει να βιαστώ να πάω και από το σπίτι της… Να σιγουρευτώ ότι δε θα το σκάσει… αχαχαχαχαχχαχαχα… Βασιλάκη μου αστειεύομαι… (σ.σ. το ελπίζω δηλαδή :-<span style="" lang="EN-US">s</span>)<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Λοιπόν αγαπημένο μου <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">elf</span> </a>η διαταγή σου εξετελέσθη…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Η παραγγελιά για να είναι ολοκληρωμένη πρέπει να έχει και διεύθυνση παραλήπτη… για το <a style="font-weight: bold;" href="http://autographcollectors.blogspot.com/">http://autographcollectors.blogspot.com</a> λοιπόν… ;-)</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ.2 <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">Elf</span><span lang="EN-US"> </span></a>μου για τους γνωστούς λόγους που ξέρεις δεν μπορώ να προσκαλέσω κανέναν. <span style="" lang="EN-US">Sorry…<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-2783770619751880832?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-34084125732701619222008-05-20T12:48:00.007+03:002008-05-22T23:58:08.850+03:00Κρουαζιέρα θα με πάει....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SDXcoVxJEzI/AAAAAAAAAF4/6ae3wzwLi6w/s1600-h/CYPROSPISINA1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/SDXcoVxJEzI/AAAAAAAAAF4/6ae3wzwLi6w/s400/CYPROSPISINA1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203307530092614450" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><p class="MsoNormal">Λόγω ανωτέρας βίας τις τελευταίες δύο ημέρες είμαι κλεισμένη στο σπίτι. Επειδή όμως όπως λένε η τεμπελιά είναι η μάνα κάθε κακού αποφάσισα να στρωθώ και να δουλέψω. Ακούγοντας βέβαια κάποιος τη λέξη δουλειά μπορεί και να με οικτίρει ελαφρά ή ίσως να βαρυγκωμά για λογαριασμό μου…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σας διαβεβαιώ ότι τίποτα από τα δύο δεν είναι απαραίτητο… Στην παρούσα φάση η δουλειά που έχω αναλάβει ελάχιστα απέχει από τη διασκέδαση. Λίγες εβδομάδες ίσως…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο μάστορας έχει φορτσάρει και στήνει το ένα νησιωτικό site μετά το άλλο… Μετά από υπεκφυγές, που κράτησαν σχεδόν δυο χρόνια, ανέξοδες υποσχέσεις από μέρους μου και απανωτές υπεκφυγές για το πόοοοοοοοσο πολυάσχολη είμαι και φορτωμένη, ήγγικεν η ώρα η μεγάλη, η ώρα η σωστή… Η οποία βεβαίως συνοδευόταν και από το απαραίτητο κερασάκι: «Όλο το καλοκαίρι θα τραβιόμαστε στα νησιά για επιτόπια έρευνα….!». Η φωνή του είχε την απαραίτητη βαριεστημένη χροιά –πωπω τι άσχημα που μπλέξαμε αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχει η δουλειά- αλλά το πονηρό βλέμμα που λοξοκοιτούσε προς τη μεριά μου με συχνότητα που έναν αδαή θα τον έπειθε ότι πρόκειται για αλλήθωρο με ψύλλιασε…! Ουπςςςς… αυτό ήταν! Τσίμπησε η μικρή και αθώα παιδίσκη…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">«Μαζί θα τραβιόμαστε μαστρο-ξάδελφε;», ρώτησα αθώα προκειμένου να σιγουρευτώ… «Μα και βέβαια μαζί… Πως αλλιώς θα γράψουμε», απάντησε συνεχίζοντας στο γνωστό μοτίβο – βαριεστημένη χροιά και αλλήθωρο για κάθε αδαή λοξοκοίταγμα…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Στρώθηκα λοιπόν με μεγάλη χαρά –που πήγαν ξαφνικά οι ανέξοδες υποσχέσεις και οι απανωτές υπεκφυγές μη με ρωτάτε, δε γνωρίζω, δεν απαντώ- προχωρώ μπροστά, κάνω την απαραίτητη προετοιμασία και ετοιμάζω ήδη βαλίτσες, εντάξει νοερά αυτό αλλά είναι μια αρχή…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο μαστρο-ξάδελφος βρίσκεται από χτες στην Κύπρο για ένα συνέδριο… Μιλήσαμε ηλεκτρονικά και το πουλάκι μου παραληρούσε… Καθήμενος παραπλεύρως της πισίνας, κάτω από φοίνικες, και με τον αέρα να μοσχοβολάει… Να τρως και το κουκούτσι δηλαδή… Ενθουσιασμένος με την Μεγαλόνησο και έτοιμος ήδη να στήσει ένα ακόμα site… Όχι ότι με χαλάει βέβαια… Κάπου θα καταφέρω να χώσω κι αυτό το νησάκι στην ατζέντα μου… ;-)<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Προς το παρόν καρφιτσώνω στο χάρτη την <a style="font-weight: bold;" href="http://www.patmosislandinfo.gr/">Πάτμο</a>, τη <a style="font-weight: bold;" href="http://www.santoriniinfo.gr/">Σαντορίνη</a>, τη <a style="font-weight: bold;" href="http://www.mykonosinfo.gr/">Μύκονο</a>, την <a style="font-weight: bold;" href="http://www.kefaloniainfo.com/">Κεφαλονιά, </a>την <a style="font-weight: bold;" href="http://www.kerkyrainfo.gr/">Κέρκυρα</a>, τη <a style="font-weight: bold;" href="http://www.rodosislandinfo.gr/">Ρόδο</a>, την <a style="font-weight: bold;" href="http://www.creteinfo.gr/">Κρήτη</a>, την <a style="font-weight: bold;" href="http://www.tinosinfo.gr/">Τήνο</a>, τη <a style="font-weight: bold;" href="http://www.milosislandinfo.gr/">Μήλο</a>, τη <a style="font-weight: bold;" href="http://www.naxosislandinfo.gr/">Νάξο</a>, τις <a style="font-weight: bold;" href="http://www.spetsesinfo.gr/">Σπέτσες </a>και τη <a style="font-weight: bold;" href="http://www.syrosinfo.gr/">Σύρο</a>... Κάποια απ’ τα νησιά «τρέχουν» εδώ και καιρό, κάποια άλλα βρίσκονται σε φάση ολοκλήρωσης και κάποια άλλα ξεκινούν την καριέρα τους μέσα στις επόμενες μέρες…! Το τελευταίο του καμάρι είναι το <span style="" lang="EN-US">site</span> για την Κεφαλονιά, το οποίο έστησε σε χρόνο <span style="" lang="EN-US">dt</span> και μάλιστα επισκέφθηκε πρόσφατα, τραβώντας εκπληκτικές φωτογραφίες. Α, ναι ξέχασα να σας πω ότι ο μαστρο-ξάδελφος είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος φωτογράφος πέραν όλων των άλλων προτερημάτων του… Α, ναι και εργένης επίσης… ;-)<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αν λοιπόν κάποιος από σας γνωρίζει μικρά μυστικά, είτε επειδή κατάγεται από κάποιο απ’ αυτά τα νησιά είτε επειδή τα έχει επισκεφτεί κι έχει ξετρελαθεί, και θα ήθελε βεβαίως να τα μοιραστεί, τα μυστικά ντε, εδώ είμαι να σας ακούσω και να τα καταγράψω… Και σαφώς να τα εξακριβώσω ιδίοις όμμασι… :-D<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> Υ.Γ. Μάστορα 30 και σήμερα.... Από πού είπαμε θα ξεκινήσουμε;<span style=""> </span>;-)<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Update 22/5 11:58 μ.μ.: </span>Η φωτογραφία με την πισίνα είναι μια ευγενική προσφορά από τον μαστρο-ξάδελφο, που ξεφαντώνει, ε σόρρυ δουλεύει πολύ σκληρά, αυτές τις μέρες στην Κύπρο. Ο καημένος επειδή δεν έχει σύνδεση στο δωμάτιο τη βγάζει όλη μέρα στην πισίνα που έχει hot spot... Τι τραβάνει κι αυτά τα μαστροwebιααααα...! :-Ρ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-3408412573270161922?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-467957269658585652008-05-06T22:02:00.003+03:002008-05-07T17:05:38.060+03:00Δώδεκα και ένα... Έχεις μάτια και βλέπεις εξάλλου...<p class="MsoNormal">Σήμερα κλείνω τα 37... Αυτό από μόνο του ίσως να μη λέει πολλά αλλά αν συμπληρώσω ότι την ίδια ώρα μπαίνω στα 38 μήπως αλλάζει λιγάκι η οπτική; Μήπως αποκτά λίγη δραματικότητα, μια κάποια συγκίνηση παραπάνω; Α, μπα, ε;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αναρωτιέμαι πραγματικά μήπως θα έπρεπε να νιώθω κάτι παραπάνω, να αισθάνομαι λίγο πιο χαρούμενη –ε, εντάξει γενέθλια έχω- ή λίγο πιο στενοχωρημένη – όλο προς τα πάνω τραβώ; Στα φετινά μου γενέθλια ωστόσο είχα μία και μοναδική προσδοκία, η οποία –φευ- δεν επαληθεύτηκε…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κλείνει ένας κύκλος απόψε τα μεσάνυχτα. Ο χρόνος περνά, και η κλεψύδρα που γύρισα πριν 22 ώρες, στις 00.01 ακριβώς, αδειάζει. Είμαι πλέον εντελώς σίγουρη ότι θα αδειάσει χωρίς καμία έκπληξη…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υπάρχει όμως κι ένα καλό – και πότε δεν υπάρχει θα μου πεις μάστορα; Έλα ντε…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όταν κλείνει ένας κύκλος ανοίγει αναγκαστικά ένας καινούργιος...<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Στα φετινά μου γενέθλια έχω μόνο μια ευχή για μένα: Δύναμη, πολύ δύναμη για να καταφέρω το «αναγκαστικά» να το μετατρέψω σε «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ»…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και ξέρεις γιατί; Γιατί μπορεί να μην είναι ανάγκη να το πω, μια κι έχεις μάτια και βλέπεις, αλλά τελικά το λέω…!<o:p></o:p></p><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Lze_xUEb3VM&hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/Lze_xUEb3VM&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-46795726965858565?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-66034471435508423352008-04-07T17:35:00.001+03:002008-04-07T18:07:37.190+03:00Ορκίζομαι...<p class="MsoNormal">Μια και μας πήρε που μας πήρε η κατηφόρα σήμερα κι αφού εξακολουθώ να έχω ελεύθερο χρόνο –αυτό δεν είναι και τόσο καλό, σας διαβεβαιώ- αποφάσισα να ανταποκριθώ και στο δεύτερο παιχνίδι του αγαπημένου μου <span style="" lang="EN-US">elf</span>, αυτό με τα τρία τραγούδια που με κάνουν να κλαίω… Δε θα κάνω διαχωρισμό μιλώντας για κλάμα από απόγνωση ή χαρά… Το μελό μας μάρανε… Θα ανεβάσω απλά τρία τραγούδια που με κάνουν να δακρύζω σήμερα, τώρα, αυτή τη στιγμή… Για συγκεκριμένο λόγο… Και τα τρία…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το πρώτο είναι το «Μην ορκίζεσαι» από την Ελευθερία Αρβανιτάκη, το δεύτερο το «Bang bang my baby shot me down» από τη Νάνσι Σινάτρα και το <span style="" lang="EN-US">Kill</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Bill</span><span lang="EN-US"> </span>και το τρίτο το «Πάμε Χαβάη» από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ΜΗΝ ΟΡΚΙΖΕΣΑΙ</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kCbVKYN-JA4&hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/kCbVKYN-JA4&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">BANG BANG MY BABY SHOT ME DOWN</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ueiL0THVG84&hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/ueiL0THVG84&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ΠΑΜΕ</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ΧΑΒΑΗ</span><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hTnYdaW6ZfA&hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/hTnYdaW6ZfA&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Αύριο θα είναι άλλα, διαφορετικά…! <o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-6603447143550842335?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-30108076039954524222008-04-07T15:38:00.003+03:002008-04-07T17:10:12.614+03:00Δε φταίω, προκλήθηκα...<p class="MsoNormal">Το αγαπημένο μου <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">elf</span></a><span lang="EN-US"> </span>με προσκάλεσε να πάρω μέρος σε δύο <span style="" lang="EN-US">bloggerika</span><span lang="EN-US"> </span>παιχνιδάκια που διανύουν επ’ άκρου σ’ άκρου το τελευταίο διάστημα την <span style="" lang="EN-US">blog</span>οσφαιρα… Τουλάχιστον το φαντάζομαι αφού οι σχέσεις μου με τη συγκεκριμένη σφαίρα το τελευταίο διάστημα είναι παγωμένες… Δε έχουμε ανταλλάξει άσχημα λόγια, όχι, όχι… Απλά οι προτεραιότητες αλλάζουν, οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν αλλά ο αναθεματισμένος ο χρόνος παραμένει ο ίδιος…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το <a style="font-weight: bold;" href="http://elfeleni.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">elf</span><span lang="EN-US"> </span></a>λοιπόν μπορεί να με προσκάλεσε αλλά εγώ κώφευα… Όχι ηθελημένα απλά δεν είχα την παραμικρή ιδέα… Σήμερα όμως βρήκα λίγο χρόνο και αποφάσισα να τον επενδύσω στο <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>της όπου γελάω απίστευτα κάθε φορά που «ανεβάζει» τις <a style="font-weight: bold;" href="http://elf-mikroastes.blogspot.com/">ΜΙΚΡΟΑΣΤΕΣ </a>της…. Παράλληλα έριξα μια ματιά και στο έτερο <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>της, το <span style="" lang="EN-US">elf</span>… Κι εκεί είδα την πρόσκληση… Κεραυνοβολήθηκα… Εσπευσμένα αποφάσισα να δω που σέρνεται το δικό μου <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>και είδα εκεί μία ακόμη πρόσκληση της…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Επιτέλους μπορούσα να κατανοήσω τα ακατανόητα μέχρι πριν από λίγα δευτερόλεπτα αγωνιώδη, μονολεκτικά και αναπάντητα <span style="" lang="EN-US">sms</span><span lang="EN-US"> </span>της, που λάμβανα εδώ και μία εβδομάδα: «ΑΚΟΜΑ;», «ΑΚΟΜΑ;»… Όχι, λοιπόν δεν της χρωστούσα δανεικά που μου είχε δώσει σε ξεχασμένη σ’ εμένα στιγμή… Αυτός και ο λόγος που τα <span style="" lang="EN-US">sms</span><span lang="EN-US"> </span>έμεναν αναπάντητα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αφού ανέπνευσα με ανακούφιση, βαθιά και δυνατά, άπλωσα το χέρι να πιάσω το πιο κοντινό βιβλίο, προκειμένου να ακολουθήσω τις οδηγίες της…. Καταλέξει, το ορκίζομαι… Αυτό είχα σκοπό να κάνω… :-o<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αλλά φευ… Κανένα βιβλίο δεν ήταν κοντά μου… Ούτε στο γραφείο, ούτε στο κομοδίνο, ούτε στον καναπέ, ούτε στο πλυντήριο… Αφού συνήλθα από τη μίνι κρίση που έπαθα μόλις συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο από την <span style="" lang="EN-US">blog</span>οσφαιρα είχα απομακρυνθεί αλλά εδώ και πολύ καιρό είχα διαταράξει τη νόρμα που ευλαβικά τηρούσα μέχρι πριν από λίγους μήνες να διαβάζω τουλάχιστον 20 σελίδες την ημέρα, βρέξει χιονίσει, έπεσα σε βαθιά σκέψη… Δεν υπερβάλλω, ήταν ο μόνος τρόπος για να θυμηθώ ποιο βιβλίο διάβαζα όταν το ενδιαφέρον μου στράφηκε αποκλειστικά σε πιο ερεθιστικές μεν αλλά λιγότερο διανοητικές απολαύσεις… Γιατί ναι μεν έχω αλλάξει συνήθειες αλλά όχι και να κλαίγομαι ότι κακοπερνάω…! :-D<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Βρήκα το <span style="font-weight: bold;">«ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ»</span> του <span style="font-weight: bold;">Ίαν ΜακΓιούαν</span> παραχωμένο στη βιβλιοθήκη και με σελιδοδείκτη παρακαλώ…! Σίγουρη απόδειξη ότι δεν το έχω τελειώσει αλλά κι ότι όταν το άφησα από τα χέρια μου δεν είχα ξεχάσει όλους τους καλούς μου τρόπους… Εύχομαι πραγματικά να το παράτησα στην τύχη του λόγω των ερεθιστικών απολαύσεων που προείπα κι όχι γιατί ήταν απελπιστικά κουραστικό…! :-s<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Οι κανόνες λοιπόν του παιχνιδιού είναι απλοί:</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">1- Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.</p> <p class="MsoNormal">2- Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).</p> <p class="MsoNormal">3- Βρες την πέμπτη περίοδο της σελίδας.</p> <p class="MsoNormal">4- Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).</p> <p class="MsoNormal">5- Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όσον αφορά τον πρώτο έκανα ζαβολιά και το παραδέχτηκα ήδη. Με πόνο καρδιάς πήγα στη σελ. 123 –και λέω με πόνο γιατί ο σελιδοδείκτης ήταν στη σελ. 81, και ποτέ δεν μπαίνω στον πειρασμό να διαβάσω παρακάτω, αλλά για το αγαπημένο μου <span style="" lang="EN-US">elf</span><span lang="EN-US"> </span>έκανα μια εξαίρεση- μέτρησα πέντε περιόδους και ιδού οι επόμενες τρεις:</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">[…] Κι όμως, ενώ το χέρι του παρέμενε στη θέση του, ψηλαφώντας το μηρό της, εκείνη συνέχιζε να τον κοιτάζει τόσο προσκλητικά –τα έντονα χαρακτηριστικά της απαλυμένα, τα μάτια της μισόκλειναν κι έπειτα άνοιγαν πάλι διάπλατα για να συναντήσουν τα δικά του, και τώρα το κεφάλι της έγερνε προς τα πίσω-, σίγουρα οι επιφυλάξεις του ήταν γελοίες. Αυτή η διστακτικότητα ήταν δική του τρέλα. Ήταν παντρεμένοι να πάρει η ευχή, κι εκείνη τον ενθάρρυνε, τον προέτρεπε, ήθελε απελπισμένα να πάρει εκείνος την πρωτοβουλία. […]</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Χμμμμ, δε μου φαίνεται και πολύ ελπιδοφόρο το απόσπασμα… Πρώτη νύχτα γάμου και ο τυπάκος δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα… Ατζαμής ο γαμπρός… Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους ευχηθώ καλή τύχη προς το παρόν… Αλλά ψήθηκα και μάλλον θα μάθω σύντομα… :-)<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Όλο δουλειές μου ανοίγεις…! <span style="" lang="EN-US">Sorry</span><span lang="EN-US"> </span>που δε συνεχίζω το παιχνίδι αλλά απέχω τόσο καιρό από τα <span style="" lang="EN-US">blogs</span> που ντρέπομαι τώρα να εμφανιστώ βάζοντας τους ανθρώπους σε μπελάδες…! Και ναι, αυτό είναι μια ΚΑΡΦΑΡΑΑΑΑ ΝΑΑΑΑΑΑΑ…! :-p<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-3010807603995452422?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-62728743321662675302008-03-19T00:22:00.000+02:002008-03-19T01:55:59.772+02:00Πρέπει να λυθεί ο γρίφος...<p class="MsoNormal">Διανύουμε αισίως την 79<sup>η</sup> νύχτα του 2008, τη νύχτα που μετά από δύο και δεκαετίες μού «πεσε» το φλουρί. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να ξεκαθαρίσω το τοπίο και να προσμετρήσω το θρυλικό αυτό γεγονός στα συν ή στα πλην…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ένα γερό τρακάρισμα την ημέρα της Πρωτοχρονιάς παραλίγο να με κάνει προληπτική – οκ, παραδέχομαι ότι έφτυσα στον κόρφο μου αλλά αυτό δε νομίζω ότι με κάνει κάτι περισσότερο από «παραλίγο»… Το γερό τρακάρισμα λοιπόν–στο οποίο παρεμπιπτόντως δεν είχα φυσική συμμετοχή, δηλ. ούτε οδηγούσα ούτε επέβαινα- είχε καταλυτική επίδραση στη ζωή μου αφού από εκείνη τη στιγμή και μέχρι σήμερα όλα είναι ή καυτά ή παγωμένα. Αποφεύγω συνειδητά τη χρήση του τετριμμένου «κρύο-ζεστό» γιατί δεν πιστεύω ότι μπορεί να εκφράσει την παράλογη πραγματικότητα που ζω. Αλλά ακόμα και να μπορούσε προτιμώ να ζήσω το «δράμα» μου με όλη τη μεγαλοπρέπεια που του αξίζει ακόμη και κινδυνεύοντας να ακουστώ υπερβολική...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν έχω σκοπό να απαριθμήσω ούτε όλα τα τυχερά μου αλλά ούτε και τις ατυχίες μου. Το μόνο μου παράπονο είναι ότι ενώ για τα τυχερά μου αξίζω όλα τα εύσημα καθώς τίποτα δεν ήταν τυχαίο ενώ ενήργησα αστραπιαία -με περισσή σύνεση παρ’ όλ’ αυτά- αποδοτικά και ψύχραιμα τις ατυχίες μου –για τις οποίες οφείλω να πω, μολονότι χαλάω όλο το σασπένς, αυτή τη φορά αξίζω όλες τις μούντζες- δεν τις προκάλεσα, τουλάχιστον στην αρχή. Αλλά εδώ ακριβώς, στην αρχή είναι που χάθηκε και το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι σαν το ντόμινο που παίζαμε πιτσιρίκια. 167 ώρες για να στήσουμε τα πλακάκια και μετά ένα «κλικ» και γκρεμίζονταν όλα με τη σειρά τους, συμμετρικά και άρτια σα στρατιωτάκια.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Λες και μεταλλασσόμουν, έπαυα να είμαι εγώ, κι ενεργούσε αντ’ εμού ένα πλάσμα φοβισμένο, συγκρατημένο, χωρίς χαρακτήρα και προσωπικότητα ή έστω χωρίς το δικό μου χαρακτήρα και τη δική μου προσωπικότητα. Κοινώς και λαϊκά μια ΚΟΤΑ…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τίποτα δεν έγινε εν αγνοία μου… Καταλάβαινα και εξακολουθώ να καταλαβαίνω και την παραμικρή λεπτομέρεια… Σιχτιρίζω τον εαυτό μου κάθε στιγμή αλλά ταυτόχρονα παραμυθιάζομαι ότι είναι για λίγο, μέχρι να περάσει η μπόρα, έτσι πρέπει να γίνει τώρα αλλιώς θα γίνει σεισμός και καταποντισμός… Αλλά αυτό το τώρα έχει μετατραπεί σε απανωτά, συνεχόμενα και πολλαπλά ΤΩΡΑ… Κάθε καινούργια μέρα είναι κι ένα καινούργιο ΤΩΡΑ που με κάνει να περπατώ «σα γάτα πάνω σε σπασμένα γυαλιά»..</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και την ίδια ώρα ΕΓΩ γίνομαι μια ΑΛΛΗ… Κάτι αλλόκοτο και παράξενο… Ναι κάτι μεταξύ κότας και γάτας… Αλλά χωρίς την ανεμελιά της πρώτης και χωρίς την σβελτάδα της δεύτερης…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τις στιγμές της αυτοκριτικής αναρωτιέμαι γιατί δεν αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν σε «σεισμό και καταποντισμό»; Τι φοβάμαι, τι με σταματά; Δε θέλω απαντήσεις γιατί οι ερωτήσεις είναι ρητορικές… Στην τελική γνωρίζω πολύ καλά…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Απομένουν μόλις 287 μερόνυχτα για να λύσω το γρίφο του φλουριού… Ευχή ή κατάρα;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν και μας νοιάζονται δεν μπορούν να μας ματιάσουν… Δεν μπορούν να μας κάνουν κακό… Καλύτερα να κοιτάμε πρώτα μέσα μας, να σιγουρευόμαστε ότι δεν είναι δικό μας το φταίξιμο… Αλλιώς διαπράττουμε αμαρτία… ΑΚΟΥΣ; ΑΜΑΡΤΙΑ…! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-6272874332166267530?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-86305506095701222482008-01-01T14:29:00.000+02:002008-01-01T14:30:50.629+02:00Καλώς τον...Πάει ο παλιός ο Χρόνος… Και άπαντες χαίρονται και γελάνε… Και μέρες τώρα ανυπομονούσαν για την έλευση του Νέου… Όλοι αυτοί στέκονταν από τη μια όχθη… Κι εγώ από την άλλη έκλαιγα και οδυρόμουν ζητώντας παράταση… Παράταση Χρόνου… Λίγες βδομάδες, έστω κάποιες μέρες παραπάνω… Είμαι σίγουρη ότι αν είχα περίσσευμα Χρόνου θα μπορούσα να κυριεύσω τον κόσμο όλο… Και γιατί; Το 2007 ήταν από κάθε άποψη μια καλή Χρονιά, μια ευτυχισμένη κι απόλυτα επιτυχημένη Χρονιά…<br /><br />Κοιτάζοντας λίγο πίσω και διαβάζοντας όσα έγραφα πέρυσι τέτοια εποχή θυμάμαι ότι ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι θα περνούσα μέρες καλές… Οι σπονδές λοιπόν που είχα αποτίσει την Πρωτοχρονιά του 2007 έπιασαν τόπο και σκοπεύω να τις επαναλάβω στο ακέραιο και σήμερα…<br /><br />Κι επειδή όπως λέει ο σοφός λαός «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» έχω να δηλώσω ότι το ποδαρικό του 2008 υπήρξε εξαιρετικό… Μετά από 20 και πλέον χρόνια μου έπεσε το φλουρί… Ναι, ναι το φλουρί… Ούτε εσείς το πιστεύετε, ε; φανταστείτε εγώ λοιπόν. Αφού ούτε καν στεκόμουν δίπλα στη βασιλόπιτα, κι ούτε έδωσα σημασία όταν το πρωτοείπαν… Τόσο απίστευτο μου φαινόταν… Και φυσικά εξακολουθώ να ενημερώνω όποιον δεν το ξέρει, δηλ. όλους όσους δεν ήταν παρόντες στην κορυφαία αυτή στιγμή και ανταλλάσσω μαζί τους ευχές, τηλεφωνικές και γραπτές (βλ. sms)… Οπότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι κάνω εδώ χρονιάρα μέρα… ΚΕΡΔΙΣΑ ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ, ΛΕΜΕ….!!!!!!!!!!!<br /><br />Το 2008 έφτασε… Το υποδέχτηκα με καλή διάθεση και θα το απολαύσω με μεγάλες ελπίδες…<br /><br />Παρ’ όλ’ αυτά το 2007 θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου ως η πιο γλυκιά Χρονιά…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-8630550609570122248?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-19992546730413546102007-10-08T23:57:00.000+03:002007-10-09T00:03:45.502+03:00Θέλω κάτι να φωνάξω...<p class="MsoNoSpacing">Και περνάνε οι μέρες κι είναι η μία καλύτερη από την άλλη… Και ξαφνικά μια μέρα (σ.σ. ή νύχτα δε θυμάμαι τώρα) ανακαλύπτω ότι έχω παρατημένο να αρμενίζει στα διαδικτυακά πέλαγα ένα έρμο <span style="" lang="EN-GB">blog</span>… <span style=""> </span>Χωρίς τιμονιέρη και πυξίδα (σ.σ. λοιπόν νύχτα ήταν, το αποφάσισα, τέτοιες ποιητιές <span style=""> </span>μόνο νύχτα μπορώ να σκαρφιστώ) επί 3,5 μήνες… Κι εγώ που;</p> <p class="MsoNoSpacing"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing">Ν’ αρμενίζω κι εγώ αλλά σε πελάγη ευτυχίας… Ανακάλυψη δεύτερη: Όταν είσαι ευτυχισμένος δεν το γράφεις, το ζεις… Γιατί και να θέλεις να το γράψεις δεν προλαβαίνεις… Γιατί το γράφω τώρα; Δε λέμε ότι τον έρωτα τον βροντοφωνάζουμε; Έ, αυτό ανακάλυψα λοιπόν μέσα στη νυχτιά… Ότι το μοναδικό μέρος όπου δεν το είχα βροντοφωνάξει είναι εδώ μέσα… <span style="font-family: Wingdings;"><span style="">;-)</span></span></p> <p class="MsoNoSpacing"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNoSpacing">Σ’ ΑΓΑΠΑΩΩΩΩΩΩ...</p> <p class="MsoNoSpacing"><o:p> </o:p></p> <span style="font-size: 11pt; line-height: 115%; font-family: "Calibri","sans-serif";">Υ.Γ. Κάποια στιγμή θα επανέλθω… Αργά ή γρήγορα…<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-1999254673041354610?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-48936404417079139642007-06-30T02:26:00.000+03:002007-06-30T02:35:44.547+03:00Με λένε Μοίρα...<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RoWXPUtzxyI/AAAAAAAAAFg/ZKUGCXI-pgI/s1600-h/melenemoira.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081634044072150818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RoWXPUtzxyI/AAAAAAAAAFg/ZKUGCXI-pgI/s320/melenemoira.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RoWV4EtzxxI/AAAAAAAAAFY/3OhxnnZbGa0/s1600-h/melenemoira.jpg"></a><br />Έφτασα ελαφρώς καθυστερημένη (σ.σ. πολύ πρωτότυπο, το ξέρω το ξέρω) και δεόντως ιδρωμένη…. Η δικαιολογία μου για το πρώτο είναι ότι σχόλασα από τη δουλειά στις 7 ακριβώς… Για το δεύτερο τα λόγια είναι περιττά… 28 Ιουνίου του τρέχοντος έτους και όποιος ήταν στεγνός ήταν παράλληλα και τυχερός καθώς κατά τα φαινόμενα δεν είχε βρεθεί στην ανάγκη να εγκαταλείψει την όαση του air-condition…!<br /><br />Εγώ όμως είχα δουλειά στο κέντρο και μάλιστα επείγουσα… Βέβαια δουλειά τρόπος του λέγειν καθώς όταν κάτι το κάνεις με ευχαρίστηση μετατρέπεται αυτομάτως σε διασκέδαση… Άφησα λοιπόν αγόγγυστα το αυτοκίνητο –με το επανακαμφθέν air-condition το οποίο είχε να δουλέψει από πέρυσι το καλοκαίρι, το νόμιζα χαλασμένο και αυτό το κακόμοιρο ήθελε απλά υγρά- στο πάρκινγκ του μετρό και κατηφόρισα περιχαρής προς το κέντρο…<br /><br />Στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης ο εξαίρετος δημοσιογράφος, ταλαντούχος συγγραφέας, δεινός blogger και καλός φίλος (σ.σ. τα ευρώ εις διπλούν Χρηστάκο, πιάνονται και τα επίθετα ;-) ) <a href="http://fasoulas.blogspot.com/"><strong>Χρήστος Φασούλας</strong> </a>παρουσίαζε στις 7 ακριβώς στο πιστό κοινό του τη …Μοίρα του!<br /><br />Μόνο κάτι πέρα από τις δυνάμεις μου θα με κρατούσε μακριά… Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου από πέρυσι το καλοκαίρι όταν διάβασα το πρώτο του βιβλίο «Ο έρωτας δεν κάνει για πιλότος» και «πολιτογραφήθηκα» ένθερμη θαυμάστρια του νέου συγγραφέα, τον οποίο δε γνώριζα τότε… Κάτι που έμελλε να αλλάξει πολύ σύντομα…<br /><br />Ο τίτλος είχε πέσει στην αντίληψη μου από τα Χριστούγεννα του ’05 και το είχα στα υπόψη μέχρι και τον Ιούνιο, που κατέληξε στη σακούλα μου με προορισμό τις διακοπές μου…<br /><br />Εκείνες τις μέρες πάνω - κάτω είχα ξεκινήσει και το blog… Ο Χρήστος λοιπόν έπεσε τυχαία πάνω στο blog μου και μου άφησε ένα σχόλιο το οποίο με «τρομοκράτησε» ελαφρώς και δεν το ανάρτησα – δεν ήταν ελεύθερα τα σχόλια στην αρχή, αργότερα το έκανα γιουσουρούμ…! Ο λόγος που με «τρομοκράτησε» ήταν ότι αναφερόμουν σε ένα περιστατικό που συνέβη στη δουλειά μου και το τσακάλι ε, σόρρυ ο εξαίρετος δημοσιογράφος μας το έπιασε στον «αέρα»…! Δεν ήμουν –και δεν είμαι ακόμα εδώ που τα λέμε- και πολύ ένθερμη οπαδός του επώνυμου blogging - όσον με αφορά για να εξηγούμαστε…!<br /><br />Παρ’ όλα αυτά του έστειλα ένα email όπου του εξηγούσα τους λόγους που δεν ανέβασα το σχόλιο του -γιατί κρυψίνους μπορεί να είμαι αλλά επ’ ουδενί δεν ήθελα να δώσω την εντύπωση ότι τον σνόμπαρα…<br /><br />Γυρνώντας μόλις τώρα πίσω και ψάχνοντας το επίμαχο post διαπίστωσα ότι έχει περάσει ένας χρόνος, ακριβώς…! Κοίτα τώρα κάτι συμπτώσεις…! Όπως σύμπτωση το θεώρησα και τότε, όταν μπαίνοντας στο <a href="http://www.fasoulasonline.com/"><strong>site</strong> </a>του διαπίστωσα ότι πρόκειται για το συγγραφέας, το βιβλίο του οποίου με ανέμενε να το διαβάσω στις διακοπές… Το οποίο και δεν έκανα βέβαια τελικά, καθώς το ξεκίνησα το ίδιο απόγευμα – στη δουλειά αλλά μην το κάνουμε θέμα- και το τελείωσα τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας… Ούτε και θυμάμαι από πότε είχε να μου συμβεί τέτοιο πράγμα με βιβλίο… Όπως επίσης και το γεγονός ότι ξεκαρδιζόμουν στα γέλια κάθε τόσο ενώ πρόκειται για μία από τις ελάχιστες φορές –δεν μπορώ πρόχειρα να θυμηθώ κάποια άλλη- που δεν μπορούσα να μαντέψω το τέλος… Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι η τελευταία πρόταση με άφησε με το στόμα ανοιχτό…!<br /><br />«Ο έρωτας δεν κάνει για πιλότος» (εκδόσεις Μίνωας) είναι ένα βιβλίο σπαρταριστό, και ανεξάντλητα αυτοσαρκαστικό. Ο ήρωας - αφηγητής βλέπει τη ζωή του –και τη νεοελληνική ιστορία των τελευταίων 40 χρόνων- να περνά σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά από τα μάτια του κατά τη διάρκεια της πτώσης του… Πτώση μεταφορική και κυριολεκτική… Και πρέπει να φτάσεις στις τελευταίες σελίδες προκειμένου να διαπιστώσεις αν έπεσε, τον έριξαν ή πρόκειται για όνειρο… Όποιος δεν το έχει διαβάσει, του το συνιστώ ανεπιφύλακτα… Πρόκειται για εξαιρετικό μυθιστόρημα…<br /><br />Η πρώτη μου κίνηση τότε ήταν να επικοινωνήσω με το Χρήστο και να του πω πόσο μα πόσο μου άρεσε το βιβλίο… Κάτι που υποψιάζομαι ότι θα κάνω και με το δεύτερο, το περί ου ο λόγος «Με λένε Μοίρα», το οποίο κοντεύω ήδη να τελειώσω… Και σας πληροφορώ ότι ήταν αρκετά δύσκολο το να συγκρατηθώ και να περιμένω μέχρι χτες να το αποκτήσω, καθώς κυκλοφορεί από το Μάιο –και πάει και πολύ καλά απ’ ότι μαθαίνω- αλλά ήθελα αντίτυπο ενυπόγραφο από το συγγραφέα στην πρώτη παρουσίαση…! ;-) Και το έκανε ακόμα πιο δύσκολο η ιδέα του συγγραφέα να αναρτήσει τα <a href="http://www.fasoulasonline.com/news/news.html"><strong>τέσσερα πρώτα κεφάλαια στο site του</strong></a>…! Άκου να δεις τώρα…! Τσιμπάς ή δε τσιμπάς;<br /><br />Μα να επιστρέψω στα της παρουσίασης… Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσουμε το Χρήστο και τις δύο «πριγκίπισσες» δεν αναγνώρισα κανέναν άλλον… Εκ των υστέρων πληροφορήθηκα ότι ανάμεσα στο κοινό υπήρχαν και bloggers, posts των οποίων είχα κατά καιρούς διαβάσει…! Το κλίμα ήταν πολύ ζεστό -μεταφορικά μιλώντας κι όχι κυριολεκτικά, εντάξει;- και φιλικό και οι δύο δημοσιογράφοι, η Ελένη Γκίκα και ο Αλέξης Σπυρόπουλος, που είχαν αναλάβει το έργο της παρουσίασης υπήρξαν εξαιρετικοί και καίριοι… Όπως καίριες ήταν και οι τοποθετήσεις αλλά και τα σχόλια της γοητευτικής κυρίας με τα μαύρα στη γαλαρία…! ;-)<br /><br />Βέβαια την παράσταση έκλεψε με τα σκέρτσα της και τις υποκλίσεις της στο κοινό της η μικρή δεσποινίδα Φασούλα, της οποίας τα παθήματα με τα μαθηματικά της Β’ Δημοτικού έχει κάνει γνωστά στο Πανελλήνιο ο απελπισμένος πατήρ…!<br /><br />Η οικογένεια Φασούλα αυτή τη στιγμή που μιλάμε έχει ήδη επιστρέψει στο Λόγγο, όπου παραθερίζει κι εγώ πρέπει πάραυτα να επιστρέψω στο βιβλίο μου, που με περιμένει υπομονετικά ανοιχτό στη σελ. 171…!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-4893640441707913964?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-24739987431058787152007-06-23T08:21:00.001+03:002007-06-23T08:24:48.952+03:00Δραπετεύω...<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RnyuRjO3LZI/AAAAAAAAAFQ/kgB6-WI3bZw/s1600-h/apodrash.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079126096305663378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RnyuRjO3LZI/AAAAAAAAAFQ/kgB6-WI3bZw/s400/apodrash.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br />Το ρολόι χτύπησε την ίδια ακριβώς ώρα όπως κάθε πρωί, 7.20, μολονότι Σάββατο… Σε αντίθεση όμως με τα πρωινά που το κλείνω προσωρινά, σηκώνομαι μετά το 4-5 χτύπημα ανά 10λεπτο και φτάνω καθυστερημένη -από 30-50 λεπτά αναλόγως τη γαϊδουριά μου- στην εργασία μου, σήμερα πετάχτηκα από φόβο ότι δε θα το ξανακούσω… Κουτουλάω μεν χαμογελάω με ευδαιμονία δε…<br /><br />Μόλις ξεκίνησε το 3ήμερο ταξίδι μου στη Γη της Απόδρασής μου…<br /><br />Αφήνω πίσω μου, προσωρινά, το καθημερινό τρέξιμο, που με έχει εξαντλήσει τις τελευταίες εβδομάδες και έναν καύσωνα που οι ειδήμονες ισχυρίζονται ότι θα χτυπήσει 40άρι…<br /><br />Και πως το ξεκινάω; Με κάτι σπάνιο και ιδιαίτερο… Ένα post, βρε… Και μάλιστα όχι τυχαίο, το 50ο… Και επειδή κάποιες φορές γέρνω προς το δράμα, ιδιαίτερα όταν σηκώνομαι αξημέρωτα, να σημειώσω ότι το 1ο post σ’ αυτό το blog «περιέγραφε» ένα ματαιωμένο ταξίδι του περασμένου Ιούνη…<br /><br />Κλείνουν οι κύκλοι γαμώτο… Πάντα…<br /><br />Καλό μου ταξίδι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-2473998743105878715?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-38144233723844455532007-06-15T02:35:00.000+03:002007-06-15T02:48:32.836+03:00Όποιος νύχτα περπατεί...Οι εμπνεύσεις της τελευταίας στιγμής δεν είναι πάντα για καλό, απ’ ότι μαρτυρούν και τα τελευταία γεγονότα…! Απόψε διάβαζα μέχρι αργά και εκεί που ήμουν έτοιμη να πάω να ξεραθώ, άναψε ένα λαμπάκι στο κεφάλι μου και λέω: «δεν μπαίνω λίγο internet, να διαβάσω κανένα post, να κάνω και κανένα τσιγάρο…» (σ.σ. μάλλον το ‘χω σε κακό να πάω για ύπνο πριν τις 2 το πρωί, δεν εξηγείται αλλιώς).<br /><br />Μπήκα λοιπόν και ανοίγει το msn… Όλα καλά ως εδώ, μέχρι που είδα τα εισερχόμενα emails… Σπάνια τα ανοίγω, αφού το λογαριασμό τον έχω πλέον μόνο για το msn και δεν το χρησιμοποιώ για την αλληλογραφία… Αλλά τα emails είχαν φτάσει τα 13 και είπα να το ξεφορτώσω…!<br /><br />Μου ανοίγει ένα ωραιότατο νέο hotmail, αφού την τελευταία φορά είπα να πατήσω το YES όταν με ενημέρωσαν ευγενικότατα από τη Microsoft ότι αποφάσισαν επιτέλους να αναβαθμίσουν το αραχνιασμένο τους περιβάλλον…<br /><br />Σβήνω τα μηνύματα, κάτι χαζά και κάτι spam και άρχισα να πειράζω τα κουμπάκια και να αλλάζω χρωματάκια…! (σ.σ. για όποιον ενδιαφέρεται για ανούσιες λεπτομέρειες να τον ενημερώσω ότι επέλεξα το red).<br /><br />Και πάνω που ήμουν έτοιμη να πατήσω το sign out βλέπω στη λίστα αριστερά την ένδειξη drafts..! Ορίστε; Από πού κι ως που; Αυτό είναι κολπάκι του gmail, πως βρέθηκε εδώ; Βέβαια αυτό που μου «χτύπησε» δεν ήταν αυτή καθ’ αυτή η ένδειξη αλλά το γεγονός ότι δίπλα ανέφερε τον αριθμό «3»… Ναι ΤΡΙΑ…! Μα εγώ έχω να στείλω email από το hotmail από εποχής Προέδρου Στεφανόπουλου (σ.σ. άσε μάστορα πως το θυμάμαι, μεγάλη ιστορία)…! Και ενώ ποτέ δεν φύλαγα τίποτα στα sends τώρα έχω και drafts;<br /><br />Εδώ θα έπρεπε να είχε επικρατήσει η λογική και να είχα αποχωρήσει χωρίς να τα ανοίξω αφού ήμουν σίγουρη ότι τα νέα δε θα ήταν καλά…!<br /><br />Αλλά επειδή είμαι διάσημη γι’ άλλες χάρες μου κι όχι για τη λογική μου (σ.σ. κάποιος κακεντρεχής θα έκανε τώρα αναφορές σε περιέργειες και κουραφέξαλα αλλά αδιαφορώ και προσπερνώ) το πάτησα το ρημάδι το κλικ…<br /><br />Και είδα μπροστά στα μάτια μου να ανοίγεται ένας άλλος κόσμος… Τρία χρόνια ακριβώς πριν… Μα ακριβώς… Οι ημερομηνίες έγραφαν 14, 16 και 17 Ιουνίου 2004…! Ορίστε;<br /><br />Και μάλιστα δεν επρόκειτο απλά για μισοτελειωμένα mails αλλά για κανονικότατα, τα οποία είχα στείλει…! Kι όχι μόνο… περιελάμβαναν και απαντήσεις…! Ένας προς έναν…! Ένας αποστολέας και ένας παραλήπτης…! Τρία χρόνια πριν ακριβώς…! Τρία mails του καθενός μας εντελώς παρακμιακά…! Τελευταία στη σειρά, μιας σειράς δεκάδων άλλων mails –απαύγασμα λατρείας και ρομαντισμού… Ενώ αυτά; Αυτά γεμάτα καλυμμένη ειρωνεία και σαρκασμό και ψέματα εκατέρωθεν…!<br /><br />Όλα τα emails, και τα μεν και τα δε, τα είχα διαγράψει σε μια τελετή που δεν στερούνταν κανένα από τα τυπικά της ανάλογης τελετουργίας…<br /><br />Βαθιά μεσάνυχτα, κρασί -που μου προκάλεσε θολούρα και απίστευτο πονοκέφαλο το μεσημέρι που ξύπνησα- αηδιαστικά αηδιαστική μουσική και απανωτά κλικ στο delete, αφού τα διάβαζα και τα έσβηνα ένα – ένα…! Από πού μου πηγάζουν αυτά τα δραματικά κάθε τόσο -καλά με απόσταση 4-5 χρόνων είναι αλλά μην το κάνουμε θέμα- δε γνωρίζω…! Πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση είχα αποφασίσει να ζήσω την «τραγωδία» μου και να μην τα διαγράψω με το συνηθισμένο μου τρόπο, μια κι έξω…!<br /><br />Και τώρα να ‘τα εδώ, μπροστά στα μάτια μου…! Από πού ξεφύτρωσαν; Πού και πώς είχαν σωθεί; Πώς εμφανίστηκαν στα ανύπαρκτα –τότε- drafts μου; Ποιός μου κάνει πλάκα νυχτιάτικα;<br /><br />Και αυτή η ταύτιση των ημερομηνιών; Σχεδόν με κάνει να ανατριχιάζω... Γι’ αυτό ίσως να το γράφω κιόλας… Για να το εκλογικεύσω, αφού για να το εξηγήσω το κόβω χλωμό…!<br /><br />Και θυμήθηκα πράγματα που είχα ξεχάσει… Θυμήθηκα πράγματα που είχα ορκιστεί ότι δε θα ξεχνούσα ποτέ… Θυμήθηκα πρόσωπα που είχα λατρέψει και στη συνέχεια είχα μισήσει και πίστευα ότι κι αυτό θα κρατούσε για πάντα…<br /><br />Τρίχες… Τίποτα δεν κρατάει για πάντα… Ούτε καν η ανάμνηση… Είχα τουλάχιστον δυο χρόνια να «τα» σκεφτώ… Και το μόνο που «μου» άφησαν, τώρα που τα ξαναείδα, είναι μια γλυφή γεύση στο στόμα και μια γκριμάτσα δυσπιστίας στο πρόσωπο…! Αφού δεν μπήκα καν στον κόπο να τα διαγράψω, αν είναι δυνατόν…!<br /><br />Ωστόσο αυτή η αλλόκοτη ιστορία με έκανε να σκεφτώ κάτι άλλο… Το μπαλάκι της <a href="http://adaftys.wordpress.com/"><strong>Άντα Φτυς</strong></a>… με προκάλεσε να περιγράψω τον ιδανικό άντρα για μένα… και η αλήθεια είναι ότι το είδα σαν μια καλή ευκαιρία να ξαναγράψω στο blog μια και κόντευε να πιάσει αράχνες – λόγω βαρεμάρας και ουχί δουλειάς, υποχρεώσεων και λοιπών ανόητων δικαιολογιών, που καθόλου δε θα με τιμούσαν…! Αν και είχα σκοπό λοιπόν να ανταποκριθώ το ανέβαλα συνεχώς…!<br /><br />Μέχρι απόψε… μέχρι τώρα…! Που έχω πλέον να δώσω και μια σοβαρή απάντηση…! Και θα τολμούσα να πω, ταυτόχρονα και μια ευχή…!<br /><br />Ο ιδανικός άντρας για μένα, λοιπόν, θα είναι αυτός, που, όταν θα έχει αποχωρήσει πλέον από τη ζωή μου, μετά από χρόνια, όταν θα τον σκέφτομαι, δε θα μου φέρνει γλυφή γεύση στο στόμα και γκριμάτσες δυσπιστίας στο πρόσωπο…!<br /><br />Που θα τον σκέφτομαι και θα χαμογελάω πλατιά, θα αναρωτιέμαι που να είναι από γνήσιο ενδιαφέρον, και θα του στέλνω από μακριά όλες τις ευχές του κόσμου…!<br /><br />Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι δε γνώρισα αξιόλογους –και αξιέραστους γιατί να το κρύψω- άντρες…! Άλλο φταίει μάλλον…!<br /><br />Οπότε η ευχή μου εμπεριέχει και μια μικρή – μεγάλη μου ελπίδα…! Να μάθω να εκτιμώ και να εμπιστεύομαι…! Αμήν…!<br /><br />Υ.Γ. Εσύ δεν πιάνεσαι… Ξέρω ακριβώς που είσαι και η γεύση στο στόμα μου κάθε φορά που σε σκέφτομαι δεν είναι γλυφή αλλά γλυκόπικρη…! Βρήκες το μοναδικό τρόπο για να το καταφέρεις…!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-3814423372384445553?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-5054541288374080232007-06-01T18:29:00.000+03:002007-06-01T23:44:57.264+03:00Για την Αμαλία...<object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Syy7rATevM8"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/Syy7rATevM8" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><p class="MsoNormal">Η Αμαλία θαρρώ είναι μόνο η αφορμή αυτής της τεράστιας κινητοποίησης που συντελείται σήμερα στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Και γιατί αφορμή; Γιατί πολύ απλά οι ΑΙΤΙΕΣ βρίσκονται μέσα μας, δίπλα μας, γύρω μας…! Η κινητοποίηση αυτή δε γίνεται πλέον για την Αμαλία. Για κείνη είναι πολύ αργά και το ξέρουμε καλά. Όπως πολύ αργά είναι πια και για τους δικούς μας ανθρώπους, οι οποίοι χάθηκαν με τους ίδιους πάνω κάτω όρους που χάθηκε και η Αμαλία. Ασυνείδητοι γιατροί, απαράδεκτες συνθήκες και πρακτικές στα νοσοκομεία που προσβάλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το πανταχού παρόν «φακελάκι»…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που έβρισκαν την δύναμη και το κουράγιο να καταγγείλουν τους επίορκους γιατρούς και να τους στείλουν στον Εισαγγελέα. Γιατί θέλει πολύ κουράγιο, ας μη γελιόμαστε, ενώ η ζωή του δικού σου ανθρώπου, του πατέρα σου, της μάνας σου, του αδελφού σου, του συζύγου σου κρέμεται από μια κλωστή, να πας στην Αστυνομία και να «παραδώσεις» στη Δικαιοσύνη αυτόν που σε εκβιάζει χειρότερα κι από νονό της Μαφίας. Αυτόν που έχει το «χάρισμα» να σε πείθει ότι είναι θεός κι ότι μπορεί να προσφέρει «…λίγη ζωή ακόμα».</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πάρα πολλοί <span style="" lang="EN-US">bloggers</span><span lang="EN-US"> </span>θα είχαν να διηγηθούν μια ανάλογη, τηρουμένων των αναλογιών, ιστορία μ’ αυτή της Αμαλίας. Κι εγώ έχω... Κι έχω και ονόματα γιατρών και νοσοκομείων. Μια ιστορία, που περιέχει πολύ πόνο και η οποία κατέληξε μ’ ένα βαθύτατο πένθος, βυθισμένο μέσα σε ενοχές, τύψεις και αναπάντητα «γιατί» και «μήπως αν…;»… Αλλά δε θα την πω. Γιατί πλέον είναι αργά. Γιατί δεν είχαμε το κουράγιο τότε να σηκώσουμε ανάστημα απέναντι στο κατεστημένο και να καταγγείλουμε τη Μαφία που μας εκβίαζε. Αυτό που μπορώ είναι να ενώσω σήμερα 1<sup>η</sup> Ιουνίου τη φωνή μου μαζί με τόσους άλλους, ανώνυμα μέσα από το <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>μου αλλά και επώνυμα σ’ όποιο δημόσιο βήμα έχω πρόσβαση και κάνοντας σημαία μου την ΑΜΑΛΙΑ, την ηρωίδα ΑΜΑΛΙΑ, που βρήκε το κουράγιο να καταγγείλει τους βασανιστές της να δηλώσω:</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b>ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b>ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b>ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b>ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <b><span style="">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ.<br /><br /><br /><center> <a href="http://fakellaki.blogspot.com/" target="_blank"><img src="http://ads3.adman.gr/blog_amalia.gif" alt="Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι" border="0" /></a> </center><br /><br /></span></b> <p class="MsoNormal">Θέλει πολύ κουράγιο… Το ξέρω καλά… Δεν πρόκειται ν’ αλλάξει αυτή η νοοτροπία από τη μια μέρα στην άλλη… Όλοι αυτοί οι «κουστουμάτοι» που γυρίζουν τα βράδια στο σπίτι τους με τις τσέπες των σακακιών τους γεμάτες φακέλους με ευρώ -που γι΄ αυτούς αντιπροσωπεύουν απλά και μόνο όσα υλικά αγαθά μπορούν να αγοράσουν, ενώ για όλους εμάς αποτελούν ουσιαστικά την «εξαγορά» των ελπίδων μας, της αγωνίας μας, της υγείας μας και στην τελική της ίδιας μας της ζωής- δεν πρόκειται εν μία νυχτί ν’ αλλάξουν νοοτροπία και να «σφάξουν την κότα που τους κάνει το χρυσό αυγό». Το νομικό πλαίσιο μπορεί να μην είναι το καλύτερο δυνατό αλλά είναι επαρκές. Από μας πρέπει να γίνει η αλλαγή.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και ήδη κάτι κινείται. Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους ένωσαν τις δυνάμεις τους με πολύ μεράκι και αυταπάρνηση προκειμένου εμείς, οι υπόλοιποι <span style="" lang="EN-US">bloggers</span> να ενώσουμε τις φωνές μας και τα γραπτά μας και να «κυριεύσουμε» το ίντερνετ απαιτώντας το δύσκολο, το ακατόρθωτο, στο τέλος-τέλος το ΘΑΥΜΑ: </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b>ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b>ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b>ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b>ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b>ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal">Ίσως τελικά και να υπάρχει ελπίδα…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και επειδή όσες περισσότερες φορές μπαίνουν τα κατάλληλα <span style="" lang="EN-US">link</span> τόσο καλύτερα για περισσότερες πληροφορίες παρακάτω:</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://fakellaki.blogspot.com/">Το <span style="" lang="EN-US">BLOG</span><span lang="EN-US"> </span>της ΑΜΑΛΙΑΣ</a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br /></p><p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://blogs.sync.gr/searchposts/%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/index.html">Τα <span style="" lang="EN-US">BLOGS</span><span lang="EN-US"> </span>που αναφέρονται στην ΑΜΑΛΙΑ</a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://giatinamalia-blog.blogspot.com/">Το <span style="" lang="EN-US">BLOG</span><span lang="EN-US"> </span>που δημιούργησαν οι εθελοντές <span style="" lang="EN-US">bloggers</span><span lang="EN-US"> </span>ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ</a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <span style="">Υ.Γ. ..και ΓΙΑ ΣΕΝΑ…! Γιατί ίσως και να μην είναι και τόσο αργά τελικά…!<br /><br />Υ.Γ. 2 ...</span><span style="">Το βίντεο από </span><span style="" lang="EN-US">to</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">ΥουΤ</span><span style="" lang="EN-US">ube</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">είναι: Η καταγγελία της Αμαλίας Καλυβίνου <em><span style="font-weight: bold;">Εξ’ αιτίας σου «γιατρέ μου»</span> σε</em> απαγγελία Σοφίας Γκιούσου (<a style="font-weight: bold;" href="http://www.digital-era.org/blog/" target="_blank">digital-era</a>), φωτογραφία και μοντάζ Λεωνίδα Ηρακλειώτη (<a style="font-weight: bold;" href="http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/">λ:ηρ</a>), και με αποσπάσματα από τα ιστολόγια <a href="http://fakellaki.blogspot.com/" target="_blank">malpractice</a>, <a href="http://rodiat7.blogspot.com/2007/05/blog-post_5781.html" target="_blank">taparaponasas stoMIXER</a>, <a href="http://roides.wordpress.com/2007/05/26/am_kalyvinou/" target="_blank">Ροΐδη Εμμονές</a>, και <a href="http://afmarx.wordpress.com/2007/05/26/amalia/" target="_blank">Allu Fun Marx: βόλτες στην Blogoslovakia</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-505454128837408023?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-56629993028486364492007-05-28T13:28:00.000+03:002007-05-28T13:53:02.760+03:00Τραγουδώντας στη βροχή...<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bkEvy-9yVyQ"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/bkEvy-9yVyQ" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br /> <p class="MsoNormal">Ξύπνησα κατά τις 10 π.μ από τον ήχο της βροχής. Δεν ακούγεται εξαιρετικά ρομαντικά αυτό; Μόνο ακούγεται όμως γιατί εμένα με τσίτωσε... Είχα σχέδια για σήμερα γμτ. Όπως κάθε άνθρωπος που κάνει πνευματική εργασία (σ.σ. τι; αχαχαχαχα) σήμερα δεν εργάζομαι. Λόγω διαφόρων κοινωνικών και «πολιτικών» υποχρεώσεων, όμως, δεν εγκατέλειψα το άστυ για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Και φέτος…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τελικά το <span style="" lang="EN-US">blog</span> μπορεί να λειτουργήσει ως ημερολόγιο. Ίσως όχι με την ακριβή έννοια του όρου όσον με αφορά αφού οι αναρτήσεις μου είναι σποραδικές αλλά ως σημείο αναφοράς. Και εξηγούμαι: Πέρυσι, παραμονή του Αγίου Πνεύματος, μέσα Ιουνίου τότε, έγραφα και πάλι ένα <span style="" lang="EN-US">post</span> για τον κακό καιρό, για μία ματαιωθείσα εκδρομή αλλά περιέργως και για την εξαιρετικά καλή μου διάθεση…! Χρειάστηκε να το διαβάσω για να «το» θυμηθώ. Τη καλή μου διάθεση εννοώ…! Και τους λόγους απ’ τους οποίους εκπορευόταν…! Καταραμένο αλτσχάιμερ… ;-)</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ένα χρόνο μετά όλα έχουν αλλάξει και μ’ έναν περίεργο τρόπο κάποια, μικρά αλλά βασικά, παραμένουν ίδια…! Κατ’ αρχήν ο κακός καιρός… Που κοντεύει, σε περίπτωση που τριτώσει το 2008, ν’ αποτελέσει <span style="" lang="EN-US">must</span> για το τιμημένο τριήμερο. Είπαμε δεν είμαι προληπτική…! Αλλά αν ήμουν με δυσκολία δε θα σκεφτόμουν ότι «το» έχουν ματιάσει όσοι δεν επιτελούν πνευματική (σ.σ. πως είπατε; αχαχαχαχαχαχα) εργασία και χάνουν ένα τριήμερο σε μια καταπληκτική συγκυρία… Τέλη άνοιξης – αρχές καλοκαιριού…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Είπα κατ’ αρχήν παραπάνω αλλά δεν έχω σκοπό να γράψω τη συνέχεια… Μπορεί να μη μου φαίνεται αλλά κατά βάθος απεχθάνομαι τους απολογισμούς… Και μάλλον, κατά έναν περίεργο τρόπο, το <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>«λειτουργεί» πάνω μου ακριβώς έτσι… ως πεδίο απολογισμού… δεν μπορώ να φανταστώ τρόπο να το ξορκίσω αυτό το γεγονός αλλά μπορώ, όποτε το συνειδητοποιώ, να προσπαθώ να το περιορίζω…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θέλω όμως, δοθείσης της ευκαιρίας, και αφού ήδη κατέγραψα ότι το παρόν <span style="" lang="EN-US">blog</span> λειτουργεί τελικά για μένα αναφορικά να ξεκαθαρίσω κάτι που αναφέρω στο προηγούμενο <span style="" lang="EN-US">post</span>… Τελικά το αυτοκίνητο εκτός από τα δύο κουρελιασμένα λάστιχα και τη θεόστραβη και για πέταμα ζάντα, δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα… Το ελαφρύ στράβωμα του τιμονιού και του πίσω άξονα δεν τα υπολογίζω, επειδή τα διόρθωσαν και μου είπαν να μην τα υπολογίζω…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τελικά έμεινα χωρίς αυτοκίνητο μέχρι τη Δευτέρα το μεσημέρι… Χρόνος ρεκόρ… Αλλά αυτά είναι τα τυχερά του να είναι φίλος του «συνήθη υπόπτου» ο μάστορας στο συνεργείο και συγγενής εξ αίματος ο λαστιχάς και «ευθυγραμμιστής» και σαν κερασάκι να βρίσκονται και τα δύο σε ακτίνα 200μ από το σπίτι σου…! ;-)<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Χρησιμοποίησα λοιπόν ταξί μόνο μία φορά, το πρωί… Το οποίο βρήκα 10μ από το σπίτι… Και αν αυτό δεν είναι απίστευτο από μόνο του να συμπληρώσω τα εξής: ο ταξιτζής καταγόταν από την Υποσαχάρια Αφρική, μιλούσε εξαιρετικά ελληνικά, μου έπιασε κουβέντα για την ανθρώπινη μοίρα και αν υφίσταται ως έννοια ενώ από τα μεγάφωνα ακουγόταν όπερα…! Δεν είμαι λάτρης της συγκεκριμένης μουσικής -ούτε καν την ακούω δηλαδή- και ούτε θα ισχυριστώ ότι καλύτερα όπερα από αθλητικά ή καψουρολαϊκά…! Αλλά το όλο πακέτο καταγράφηκε στο συνειδητό μου ως τελείως σουρεαλιστικό… Όσο κι αν ακούγεται αντιφατικό αυτό…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ένας μαύρος φιλόσοφος ταξιτζής που ακούει πρωί - πρωί Τρίτο Πρόγραμμα… Και να πέσω πάνω του ενώ σιχτίριζα τη μοίρα μου από την ώρα που ξύπνησα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Έχει περάσει τουλάχιστον μία ώρα από τη στιγμή που ξεκίνησα το <span style="" lang="EN-US">post</span><span lang="EN-US"> </span>και συνεχίζει να βρέχει καταρρακτωδώς… Υποτίθεται ότι στις 2μμ πρέπει να είμαι στη Δροσιά για φαγητό… Που δεν το βλέπω… Όχι τόσο γιατί δε θέλω να οδηγήσω στη βροχή αλλά επειδή για να οδηγήσω πρέπει κατ’ αρχήν να μπω στο αυτοκίνητο… Και για να συμβεί αυτό πρέπει να διασχίσω το δρόμο αφού χθες το βράδυ το πάρκαρα στο απέναντι πεζοδρόμιο…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυτό λοιπόν για τη δική μου συνοικία είναι ένα γεγονός από δύσκολο έως ακατόρθωτο ακόμα και όταν η βροχή είναι πεντάλεπτη… Οπότε όποιος έχει φαντασία ας αναλογιστεί πως είναι τώρα έξω, αφού βρέχει τουλάχιστον από την ώρα που ξύπνησα στις 10πμ και έχει πάει αισίως 1μμ.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όχι γαλότσες αλλά βάρκα χρειάζομαι…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και επειδή η αισιοδοξία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα μου παράλληλα με το γράψιμο του <span style="" lang="EN-US">post</span><span lang="EN-US"> </span>έκανα και μια μικρή αναζήτηση στο <span style="" lang="EN-US">YouTube</span><span lang="EN-US"> </span>και ανέβασα στο <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>νέο βιντεάκι… <span style="" lang="EN-US">I</span>’<span style="" lang="EN-US">m</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">singing</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">in</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">rain</span> αλλά όχι τσαλαβουτώντας σαν τον αείμνηστο Τζιν Κέλι στα νερά και κρατώντας ομπρέλα –την οποία και δεν έχω για να λέμε και την αλήθεια- αλλά στο μπαλκόνι και με τις τέντες κατεβασμένες…! :-P<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η ώρα έχει πάει αισίως 1.45μμ. Η βροχή έχει -ανέλπιστα εντελώς- σταματήσει και, βάσει της εμπειρίας μου γνωρίζω ότι σε κανένα 10λεπτο ο δρόμος θα είναι προσβάσιμος… Οπότε καλύτερα να φεύγω το ταχύτερο πριν ξαναπιάσει βροχή και αποκλειστώ…! ;-) <span style="font-family: Wingdings;"><span style=""></span></span><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-5662999302848636449?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1624116515393879972007-05-21T01:07:00.000+03:002007-05-21T01:14:36.719+03:00Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει…<p class="MsoNormal">Έτσι λέει η παροιμία και φαντάζομαι ότι, όπως όλες οι παροιμίες, θα στηρίζεται σε στατιστικά στοιχεία - που θα στηρίζονται με τη σειρά τους σε επαναλαμβανόμενες γκαντεμιές…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο Μάης δε μου «μπήκε» καλά, δεν προχωρά καλά και αρχίζω να σκιάζομαι για το πώς θα καταλήξει… Κι ο περσινός τα ίδια σκατά –και χειρότερα μπορώ να πω- ήταν… Για τον προπέρσινο δε θυμάμαι αλλά για να μη θυμάμαι μάλλον καλούτσικος θα ήταν αλλιώς θα γκρίνιαζα… Έτσι δεν είναι;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο Μάης είναι ο γενέθλιος μήνας μου και αν εξαιρέσεις το ρητό που μου απηύθυνε συχνά ο γεννήτορας μου «το Μάη γεννιούνται τα γαϊδούρια» (σ.σ. το οποίο ουδέποτε επιχείρησα να διασταυρώσω καθώς προτιμώ να στρουθοκαμηλίζω πιστεύοντας ότι προσπαθούσε να με διαφωτίσει περί της ζωολογίας παρά να διαπιστώσω ότι με θεωρούσε, φευ, ενίοτε γαϊδούρα) ήταν και ο αγαπημένος μου… Όχι πια…Αυτή τη στιγμή είμαι έτοιμη να αλλάξω την ημερομηνία (επ’ ευκαιρία μπορεί να «διορθώσω» λιγάκι και τη χρονολογία :-Ρ) και να αρχίζω να κυκλοφορώ από την Πρωτομαγιά με σκόρδα κρεμασμένα μέχρι και από τα αφτιά μου…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το Σαββατοκύριακο είχα να επιτελέσω ένα θλιβερό καθήκον, που απαιτούσε τη μετάβαση μου στη Δυτική Ελλάδα… Και ξεκίνησα Σαββάτο μεσημέρι, εν μέσω βροχής (σ.σ. καταραμένη βροχή… 45’ αναγκάστηκα να κάνω στάση στα Μέγαρα γιατί δεν έβλεπα ούτε τους υαλοκαθαριστήρες) και τη μισή μου οικογένεια στο αυτοκίνητο… Παραλίγο, αντί να επιτελέσω εγώ το θλιβερό μου καθήκον, η υπόλοιπη μισή μου οικογένεια, που έμεινε πίσω, θα επιτελούσε σήμερα Δευτέρα το δικό της… Φτου φτου, μακριά από μας…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω πως συνέβη… Δεν πρέπει να πήγαινα με περισσότερα από 110-120 χλμ/ώρα… Βρισκόμουν στις στροφές πριν το Ξυλόκαστρο, μεταξύ 116<sup>ου</sup> και 117<sup>ου</sup>… Έχασα τον έλεγχο του αυτοκινήτου και έπεσα με τη δεξιά πλευρά στις μπάρες… Για κάμποσα δευτερόλεπτα έκανα 8άρια μέσα στην εθνική, ενώ ξαναχτύπησα στις μπάρες… Κατάφερα τελικά να το ευθυγραμμίσω, να ελαττώσω ταχύτητα και τελικά να το σταματήσω δεξιά… Οι πρώτες γνώμες λένε ότι μάλλον μου έσκασε το λάστιχο…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν ξέρω πως αλλά ήμουν απόλυτα ψύχραιμη… Πρώτα βεβαιώθηκα ότι ήμασταν όλοι καλά –δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι που λένε, να’ ναι καλά οι ζώνες, και πίσω δεμένοι ήταν- και στη συνέχεια βγήκα από το αυτοκίνητο να δω τη ζημιά… Και οι δύο δεξιές ρόδες ήταν κουρελιασμένες και οι ζάντες θεόστραβες ενώ το αυτοκίνητο είχε υποστεί μόνο μια γρατσουνιά… Όταν κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο το αυτοκίνητο να προχωρήσει ούτε εκατοστό έβαλά το Δ καμιά 100ή μέτρα παρακάτω -ήμουν και πάνω σε στροφή, μην πάρω κανέναν άνθρωπο στο λαιμό μου- και τηλεφώνησα στην οδική ασφάλεια… </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Από κει και πέρα άρχισαν να πέφτουν «βροχή» και οι εκπλήξεις… ευχάριστες και δυσάρεστες…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Πρώτη έκπληξη</span>: Μόλις σταμάτησα εγώ πέρασε ολόκληρο κομβόι αυτοκινήτων… Πάνω από 40 το ένα πίσω από το άλλο… Φρίκαρα κυριολεκτικά… Λίγο πιο πίσω να ήμουν εγώ ή λίγο πιο μπροστά αυτοί θα είχε γίνει μακελειό… Εκείνα τα 8άρια τα έκανα τελικά σε άδεια εθνική… Και ήταν 5.30 το απόγευμα Σαββάτου, έτσι;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Δεύτερη έκπληξη</span>: Δεν προλαβαίνω να κλείσω το κινητό, από το οποίο μίλαγα με την Οδική και τσουπ ένα περιπολικό… Είμαι έτοιμη να ορκιστώ ότι όσα χρόνια κάνω αυτή τη διαδρομή, σ’ αυτόν τον καταπληκτικό -^%*^%$%^^$*^%^$$- δρόμο Κορίνθου – Πάτρας, που παρεμπιπτόντως είναι και ο πιο ακριβός όσον αφορά τα διόδια, ζήτημα είναι αν έχω δει 2-3 φορές περιπολικό… Όσο να’ ναι μια ασφάλεια την ένιωσα… Θυμάμαι μια φορά που είχα μείνει πριν το Σχηματάρι, γυρνώντας από Δήλεσι, όταν ανέβασε θερμοκρασία το αυτοκίνητο, και σταμάτησαν μέσα σε 30’ δύο περιπολικά, ένας με μηχανή κι ένα φορτηγάκι του ανακριτικού της Τροχαίας… Στην καρμανιόλα όμως δεν είχα δει παρά σπάνια… Και τώρα που τους χρειαζόμουν ήταν εκεί… Απίστευτο…! :-Ο</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Τρίτη έκπληξη</span>: Καθώς ήμουν σταματημένη πάνω στη στροφή, έπρεπε βεβαίως το αμάξι να μετακινηθεί. Βγάζει ο τροχαίος το κινητό και μιλάει με κάποιον… Δεν περνάνε 2’ και τσουπ ένας γερανός. Νομίζοντας ότι είναι ο δικός μου κόντεψα να πετάξω από τη χαρά μου… Αμ δε… Κάποιος από το Ξυλόκαστρο ήταν, που τον κάλεσε η τροχαία για να με μεταφέρει μέχρι τον κόμβο… Μια απόσταση 2 χλμ, έτσι; Κρατήστε το, είναι σημαντικό… Με φορτώνει λοιπόν, ενημερώνω και την Οδική ότι με πάει παρακάτω, ώστε να με βρει ο δικός μου γερανός και ξεκινάμε…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πενήντα ευρώ μου πήγε το μαλλί… Ποιο μαλλί; Ο πρώτος γερανός, τον οποίο πλήρωσα χωρίς να πάρω και απόδειξη… Και ένιωσα πολύ ηλίθια όταν μετά έμαθα ότι δεν έπρεπε να δώσω ούτε ένα λεπτό καθώς είχα ήδη ενημερώσει για να έρθει γερανός και στο κάτω κάτω δεν ήμουν υποχρεωμένη να πληρώσω για κάτι που έχω ήδη πληρώσει (σ.σ. χμ αυτό μου θυμίζει το περιστατικό με το κινητό μου και την αξιοφτύσητη <span style="" lang="EN-US">Samsung</span>, που έχω περιγράψει παρακάτω… μάλλον είναι το ριζικό μου να με πιάνουν κορόιδο τα εξυπνοπούλια και να ξαναματαπληρώνω τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια…)</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Τέταρτη έκπληξη</span>: Εντάξει το αυτοκίνητο είχε βγει νοκ-άουτ… το φόρτωσε και ο γερανός που είχα καλέσει και κατευθυνόταν ήδη προς Αθήνα αλλά εγώ ΕΠΡΕΠΕ οπωσδήποτε να πάω εκεί, όπου κατευθυνόμουν… Δεν ετίθετο θέμα να επιστρέψω… Για εκεί ξεκίνησα κι εκεί θα πήγαινα… Ακόμα και με τα πόδια… Αλλά επειδή αυτό είναι λιγάκι δύσκολο –καλά λέμε και κάνα χαζό να περνά η ώρα- αποφασίζω να πάρω ταξί… Έσπευσε λοιπόν να με εξυπηρετήσει ο πρώτος «γερανός»… ναι ναι αυτός που τσέπωσε τα 50 ευρώ για να με μεταφέρει 2 χλμ, χωρίς να το ζητήσω… Και με εξυπηρέτησε… Μου βρήκε ταξί… Πόσα έδωσα; 180 ευρώ για μία απόσταση 120 χλμ… Δεν έχω λόγια εκτός του ότι είμαι τυχερή που είμαι άνθρωπος κι όχι αυτοκίνητο γιατί δεν τολμάω καν να κάνω τον πολλαπλασιασμό για να δω πόσο θα κόστιζα... Δε μου πέρασε βέβαια από το μυαλό να κάνω παζάρια, αφού το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να φτάσω στον προορισμό μου το συντομότερο…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Βεβαίως να πω ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της καταλήστευσης μου η τροχαία ήταν απούσα… Μόλις φορτώθηκε το αμάξι και αδειάσαμε το οδόστρωμα εξαφανίστηκε… Και δεν κατέγραψε ούτε το περιστατικό… Από μια μεριά καλύτερα… Έχω ελπίδες ότι δε θα λάβω κλήση να πληρώσω για τις στραβωμένες μπάρες – ναι ναι εκείνο το στράβωμα το 5<sup>ο</sup> από το τέλος και το 8<sup>ο</sup> από την αρχή στην εξαίσια και πανάκριβη καρμανιόλα του 117<sup>ου</sup> χλμ Κορίνθου-Πατρών…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το αυτοκίνητο έχει πάθει τελικά μεγάλη ζημιά … Κάτι ψαλίδια, κάτι ακρόμπαρα κλπ κάνουν δυστυχώς δυσβάσταχτη την επισκευή του… Θέλοντας και μη λοιπόν θα πάψω να κωλυσιεργώ και θα αρχίσω από αύριο κιόλας να ψάχνω για καινούριο… Ε, αφού το είχα αποφασίσει δε με πειράζει και τόσο… Το μόνο που με πειράζει είναι ότι το τελευταίο «μας» ταξιδάκι παραλίγο να γίνει και το «τελευταίο» μου… Δε θα έχω την ευκαιρία να το αποχαιρετήσω όπως σχεδίαζα…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Με πειράζει επίσης το γεγονός ότι τις επόμενες μέρες θα κυκλοφορώ με ταξί… Και κάθε μα κάθε πρωί θα ενημερώνομαι είτε για τα τελευταία κλαψιάρικα σουξέ είτε για ένα σωρό ανούσιες ποδοσφαιρικές λεπτομέρειες που με αφήνουν παντελώς αδιάφορη… Θα μου πει τώρα κάποιος και γιατί δε ζητάς να κλείσουν το ραδιόφωνο… Εντάξει το ομολογώ είμαι δειλή… Θρασύδειλη μπορώ να πω… όταν οδηγώ μπορώ άνετα να βρίσω έναν ταξιτζή και να τσακωθώ άμα κάτσει… Αλλά μέσα στην έδρα του είμαι συνήθως –τις σπάνιες φορές που μπαίνω- κότα από φόβο μη και δε με αφήσουν να καπνίσω… Άτιμο τσιγάρο…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο λόγος πάντως που τα κατέγραψα όλα εδώ δεν ήταν για να γκρινιάξω για τη ζημιά –λαμαρίνες είναι- ή για τα λεφτά που μου «έφαγαν» -χρήμα είναι, χαρτί- αλλά για να συνειδητοποιήσω τι έγινε, τι συνέβη… Σ ε όλους φαίνεται αφύσικη η ψυχραιμία μου… Κοντέψαμε να σκοτωθούμε -αυτό είναι γεγονός, δεν έχω ξαναπλησιάσει ποτέ τόσο κοντά στο θάνατο- αλλά δε με άγγιξε, το μόνο που με ένοιαξε ήταν αν ήμασταν όλοι καλά και να πάμε εκεί που έπρεπε, χαμογελούσα συνέχεια… Ακόμα και για τα λεφτά που έδωσα ή που θα δώσω στη συνέχεια, δε μου καίγεται καρφί… Ποτέ δε με ενδιέφερε οτιδήποτε κόστιζε σε χρήμα… Πάντως τη ζωή μου όλη δεν την είδα να περνάει από μπροστά μου… Ίσως γι’ αυτό δεν τρόμαξα κιόλας… Ποιος να ξέρει;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Σου είχα υποσχεθεί ότι κάθε φορά θα είμαστε εκεί και ήμασταν… ήθελα να γράψω για σένα την Παρασκευή αλλά δεν μπορούσα να το αναρτήσω… τελικά το έκανα έμμεσα… Είμαστε καλά και οι δυο…<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-162411651539387997?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-80545969475832216802007-05-10T02:03:00.000+03:002007-05-10T02:25:02.307+03:00Ξαπλώνοντας στο ντιβάνι...<p class="MsoNormal"><span style="">Η ζωή τελικά έχει τους δικούς της τρόπους για να μας αποδεικνύει -κι ενίοτε υποδεικνύει- ότι όλα είναι μία σβούρα… Κι εκεί που είσαι στα «μαύρα πανιά» (σ.σ. βλέπε προηγούμενο </span><span style="" lang="EN-US">post</span><span style="">) κάτι γίνεται και ξαναχαμογελάς… Ένα μεγάλο -αν και ανομολόγητο- όνειρο μου επιτέλους γίνεται πραγματικότητα… ΚΑΛΕΣΤΗΚΑ να απαντήσω στο ερωτηματολόγιο του Προυστ… Ναι, καλέ του γνωστού… Που όλοι (σ.σ. σχεδόν) ξέρουν το όνομα του αλλά ελάχιστοι (σ.σ. για να μην πω κανείς και ακουστώ υπερβολική) έχουν διαβάσει ολόκληρο το αριστούργημα του… Σαν τον Οδυσσεά του Τζόις ένα πράγμα… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο λοιπόν… Κάτι τέτοιο κάνω κι εγώ τις τελευταίες μέρες… Αναζητώ το Χρόνο… Δεν ξέρω αν χάθηκε, τον ξόδεψα, τον σκόρπισα ή τον εκμεταλλεύτηκα περισσότερο απ’ όσο με εκμεταλλεύτηκε εκείνος… Χωρίς να περνάω κάποια υπαρξιακή κρίση (σ.σ. φτου φτου μακριά από μας και δεν είμαστε για τέτοια) σκέφτομαι ότι αν δεχτούμε ότι ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 72 χρόνια τότε εγώ την Κυριακή που μας πέρασε μόλις «καπάρωσα» το μισό… Έκλεισα τα 36 –η αλήθεια είναι ότι συνέβη χωρίς καν να το καταλάβω, μόλις που πρόλαβα να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου- μπήκα στα 37 και δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει αυτό… Έχω αλλάξει, είμαι μια άλλη απ’ ότι ήμουν πριν 15, 10 έστω 5 χρόνια; Ίσως και να έχω αλλάξει… Έχω εξάλλου τσακώσει το εαυτό μου πλειστάκις τελευταία να ενημερώνεται για το ασφαλιστικό, να υπολογίζω τα χρόνια που έχω δουλέψει και πόσα μένουν ακόμα κι αν φτάνουν για να πάρω αξιοπρεπή σύνταξη όπως επίσης –άκουσον άκουσον- σε τι «ανομολόγητα» ομόλογα επ-έκδυσαν οι αετονύχηδες τα χρήματα της μελλοντικής συνταξούλας μου…! Σνιφ, σνιφ…!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Την πρόσκληση να ξαπλώσω στο ντιβάνι και να αυτοψυχαναλυθώ με το κατά Προυστ ερωτηματολόγιο μου την απηύθυνε ο </span><a style="font-weight: bold;" href="http://void-writing-therapy.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">Therapist</span></a><span style=""> και μου τη μετέφερε ο </span><a style="font-weight: bold;" href="http://void-writing-therapy.blogspot.com/">Void</a><span style="">… Εγώ με τη σειρά μου προκαλώ τη <a style="font-weight: bold;" href="http://maro-k.blogspot.com/">Μάρω</a>, την </span><a style="font-weight: bold;" href="http://estherial.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">Esther</span></a><span style="">, τη </span><a style="font-weight: bold;" href="http://womansown.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">Lili</span></a><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">και τον </span><a style="font-weight: bold;" href="http://an205.blogspot.com/"><span style="" lang="EN-US">An</span></a><span style=""><a style="font-weight: bold;" href="http://an205.blogspot.com/">205</a> να κάνουν το ίδιο…! ;-)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:14;">1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal">Να μη μετρώ απώλειες… Και να σκάνε από υγεία όσοι αγαπώ…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:14;">2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;</span></b><span style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Τα τρία καταραμένα ξυπνητήρια (δύο πια, αφού το τρίτο ήταν στο κινητό που μου έκλεψαν σνιφ) και το τηλεφώνημα της μαμάς… Είμαι πρωινός τύπος εγώ όπως βλέπετε… γκκκρρρρρ</p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Δεν μπορώ να θυμηθώ για ποιο λόγο ήταν… Θυμάμαι τη σκηνή αλλά δε θυμάμαι το γιατί… Ν’ αρχίσω ν’ ανησυχώ;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Λένε ότι είμαι απόλυτη… Το οποίο αρνούμαι κατηγορηματικά και δε δέχομαι καμία συζήτηση πάνω σ΄ αυτό…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">5. Το βασικό ελάττωμά σας;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Για μένα η παρορμητικότητα μου… Και τώρα που το σκέφτομαι και για τους άλλους… Γενικά δε μας βγαίνει σε καλό…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Μάλλον σε όλα… βαριέμαι να κρατάω κακία… αυτό απαιτεί μια οργανωτικότητα, που με υπερβαίνει…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Με τη Μεγάλη Αικατερίνη… Θα έλεγα τη Λουκριτία Βοργία αλλά στην ηλικία μου δε με παίρνει…! :-<span style="" lang="EN-US">p</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;</span></b><b><span lang="EN-US" style="font-size:15;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Η «κατσαρίδα» μου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Ελπίζω να μην το έχω κάνει ακόμη…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;</span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ο Μάρκες, ο Τάιμπο, η Ζωγράφου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Το φιλότιμο…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">12. … και σε μια γυναίκα;<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Το φιλότιμο…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Αγαπημένα τραγούδια έχω, αγαπημένο συνθέτη όχι…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal">Δε σφυρίζω στο ντους…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal">Που με σημάδεψε ε; Χμ, ένα πράσινο βιβλίο με τα Ποιήματα του Καβάφη καθώς εξαιτίας του παραλίγο να μην ψηφίσω στις πρώτες μου εκλογές… Είχα κρύψει εκεί το εκλογικό μου βιβλιάριο για να μην το χάσω… Αλλά το έκρυψα τόσο καλά φαίνεται που το ξέχασα… Ευτυχώς αυτό έγινε την μέρα που έληγε η προθεσμία και πρόλαβα να πάω στην Εισαγγελία, να δηλώσω απώλεια ώστε να βγάλω άλλο… και φυσικά, όπως πάντα συμβαίνει, με τον καταραμένο Νόμο του Μέρφι, το βρήκα τυχαία δυο μέρες μετά τις εκλογές… Παραλίγο να με σημαδέψει κι ένα ελληνοαγγλικό λεξικό αλλά λίγο που έσκυψα λίγο που ο «συνήθης ύποπτος» ήταν ατζαμής στο σημάδι πέρασε ξυστά από το αριστερό αυτί μου και έσκασε στην πόρτα… Τρία χρόνια έμεινε η τρύπα στο ξύλο…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">16. Η ταινία που σας σημάδεψε;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών… με πολλούς τρόπους… άλλοι λέγονται δημόσια κι άλλοι όχι…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Δεν είμαι και πολύ σχετική αλλά πάντα είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Νταλί…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">18. Το αγαπημένο σας χρώμα;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Το σκούρο πράσινο</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Το ότι ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα έφυγε από τη ζωή πιστεύοντας ότι είμαι τέλεια…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">20. Το αγαπημένο σας ποτό;<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal">Δε θα γράψω για αλκοόλ γιατί δε θέλω να προκαλέσω γέλια μέχρι δακρύων –και λόξιγκα μπορώ να πω- σε όσους με γνωρίζουν… Μου αρέσει αλλά δε με «αντέχει»… Οπότε θα περιοριστώ στον καφέ και θα πω ότι μπορώ να καταναλώσω γαλόνια…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Που υπήρξα απόλυτη και ταυτόχρονα παρορμητική την πιο ακατάλληλη ώρα…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Τις φακές και τους ανθρώπους που δεν έχουν φιλότιμο…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">23. Όταν δε γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Το γράψιμο είναι η δουλειά μου… Οπότε μάλλον δεν μπορώ να απαντήσω με σαφήνεια σ’ αυτήν την ερώτηση…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Ο θάνατος…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Όταν δεν μπορούν να με «πιάσουν»…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">26. Ποιο είναι το μότο σας;</span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">Carpe</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">diem</span>… Κι ελληνιστί «στ’ αρ..δια μου»…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Πολύ, πολύ πολύ γριά και χωρίς να το πάρω χαμπάρι καθόλου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><b><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;</span></b></p> <p class="MsoNormal">Είμαι αγνωστικίστρια… Λες να μου έκανε τέτοια πλάκα; Σοβαρά τώρα, αν υπήρχε θα τον ρωτούσα γιατί άλλοτε «ακούει» κι άλλοτε όχι… Μπας και μάθω επιτέλους ποιο είναι αυτό το περιβόητο Σχέδιο του το οποίο πρέπει να «καταπίνουμε» αμάσητο…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="font-size:15;">29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;<o:p></o:p></span></b></p> <span style=";font-family:";font-size:12;" >Σε αρίστη…!</span><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-8054596947583221680?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-70904288579529673292007-05-09T01:34:00.000+03:002007-05-09T01:39:00.121+03:00Το δις SAMSUNG ουκ γυναικός σοφής...<p class="MsoNormal">Μου έκλεψαν το δεύτερο κινητό μέσα σε οκτώ μήνες…! Από το απόγευμα είμαι συγχυσμένη, νευριασμένη, θυμωμένη, έξαλλη και ένα σωρό άλλα επίθετα τα οποία δεν μπορώ να θυμηθώ για να τα καταγράψω…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Είμαι έξαλλη με τον εαυτό μου που με έπιασαν κορόιδο για δεύτερη φορά… Η ζημιά είναι διπλή… Και το δεύτερο κινητό ήταν αρκετά έως πολύ ακριβό όπως και το πρώτο… Και για μία ακόμη φορά έχασα όλα τα τηλέφωνα… Προσωπικά και επαγγελματικά… από τεμπελιά που δεν τα καταγράφω κι αλλού… Το δις εξαμαρτανείν ουκ «γυναικός» σοφής…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και το ‘χω παράπονο… Τόσα χρόνια κυκλοφορούσα με τα κινητά των επιδοτήσεων και ουδείς τα είχε λιμπιστεί… ούτε και τα είχα ξεχάσει κάπου… Την πρώτη φορά, τον περασμένο Οκτώβρη, μου έκλεψαν το πρώτο ακριβό κινητό που αγόρασα ακριβώς μία εβδομάδα μετά την αγορά… Βρισκόμουν σε μια καφετέρια στο κέντρο, το είχα αφελώς ακουμπισμένο στο τραπέζι, πέρασαν δυο ζητιανάκια και μου το βούτηξαν μπροστά στα μάτια μου…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το πήρα χαμπάρι μετά από κανένα 10λεπτο αλλά το κινητό είχε πλέον κάνει «φτερά»… είμαι σίγουρη ότι ανήκαν σε συμμορία… ειδοποίησα αμέσως την εταιρεία, έκανα φραγή και έτρεξα 100άρι να προλάβω ανοιχτό κατάστημα, γιατί ήταν Σάββατο μεσημέρι, προκειμένου να μη μείνω χωρίς κινητό ως τη Δευτέρα… Α, ναι η αφελής (σ.σ. εγώ ντε) ειδοποίησα και την Άμεση Δράση, δεκαπέντε λεπτά μετά την κλοπή, έδωσα τα χαρακτηριστικά των μικρών «κακούργων», και μου είπαν ότι θα το κοιτάξουν… και μιλάμε για το κέντρο, την πλατεία Κοτζιά έτσι; Λες και κυκλοφορούσαν πολλά ζητιανάκια… σίγουρα ήταν το στέκι τους τα γύρω μέρη… αλλά φυσικά και δεν έγινε τίποτα… όχι που θα γινόταν… !</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Προκαταβολικά να πω ότι δεν είμαι προληπτική… πολύ έστω… πάντως λίγα λεπτά πριν τα πιτσιρίκια «απαλλοτριώσουν» το κινητό μας είχε πλησιάσει μια τσιγγάνα, που προσπάθησε να μου πει τη μοίρα μου… και αρνήθηκα… προκειμένου να με πείσει άρχισε να μου προφητεύει ένα σωρό στενοχώριες και δεινά… μάλλον εκτός απ’ αυτά θα διάβασε στα μάτια μου ότι ήμουν έτοιμη να την κουτουλήσω, μάζεψε τις φούστες της και αποχώρησε… τώρα τι να σκεφτώ; Ε; ή ότι ήξερε να λέει να τη μοίρα και τα «διάβασε» όλα στην αύρα μου αφού χέρι δεν έπιασε, ή τα πιτσιρίκια ανήκαν στη συμμορία της, αν και δεν ήταν τσιγγανάκια, και τα έστειλε να μαζέψουν το κινητό, που αφελώς είχα ακουμπήσει στο τραπέζι… όποιος σπεύσει να απαντήσει μη βιαστεί…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σήμερα το απόγευμα βρέθηκα στην Κηφισιά… «Τρίτη απόγευμα, με τα μαγαζιά ανοιχτά βρήκες να πας κι εσύ χριστιανή μου», θα σκεφτείς κάποιος καλοπροαίρετα… Σήμερα μόνο μπορούσα, σήμερα πήγα απαντώ προκαταβολικά… Φυσικά ούτε λόγος για να βρω θέση να παρκάρω στο δρόμο… Άφησα το αυτοκίνητο για επτά λεπτά ακριβώς, σ’ ένα πάρκινγκ και ο τύπος πίσω από το γκισέ μου ζήτησε επτά ευρώ ακριβώς… θα του έλεγα επί τόπου που να τα φάει αλλά ήταν κομματάκι ψηλός και γεματούτσικος, το παλιογομάρι, και ψιλοσκιάχτηκα…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πάνω στην ψυχική μου αναστάτωση (σ.σ. ε, όχι και 7 ευρώ για 7 λεπτά ρε φίλε) ξέχασα το κινητό (σ.σ. το ακριβό μου κινητό και μόνο μέσω αποθήκευσης προσωπικών και επαγγελματικών τηλεφωνικών αριθμών) πάνω στο τραπέζι…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ανακάλυψα την απώλεια 15 λεπτά μετά, που έψαχνα μέσα στο αυτοκίνητο το κινητό γιατί έπρεπε να τηλεφωνήσω… Πήρα τον αριθμό μου από εύκαιρο σταθερό και καλούσε κανονικά… Η αρχική μου χαρά (σ.σ. αφού υποτίθεται αν κάποιος το είχε υπεξαιρέσει θα το είχε κλείσει και θα είχε αφαιρέσει τη <span style="" lang="EN-US">sim</span>) γρήγορα έγινε δυσπιστία αφού δεν το σήκωνε κανείς… Επέστρεψα κακήν κακώς στο πάρκινγκ – φαρμακείο (σ.σ. λόγω τιμών) και φυσικά κανείς δεν είχε δει το κινητό… Το ξανακαλέσαμε, καλούσε κανονικά αλλά δεν το ακούγαμε… Το παλιογομάρι ισχυριζόταν ότι δεν το είχε δει, ότι κάποια στιγμή είχε γίνει χαμός εκεί μέσα και κάποιος θα το βούτηξε… Προσπαθούσε λοιπόν ο λήσταρχος των πάρκινγκ να με πείσει ότι ακόμα και χαμός να γίνεται θα μπορούσε κάποιος να κλέψει κάτι πάνω από το γραφείο του και να μην το πάρει χαμπάρι…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η συνέχεια ήταν η γνωστή… Η ώρα είχε πάει 8 κι εγώ έτρεχα με το αυτοκίνητο να προλάβω Γερμανό ανοιχτό ώστε να ζητήσω φραγή του αριθμού και να πάρω νέα κάρτα <span style="" lang="EN-US">sim</span>…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και επανερχόμαστε στα της προκατάληψης… Χτες το μεσημέρι αγαπητή μεν αλλά αρκετά αλαφροΐσκιωτη συνάδελφος δε με ρωτούσε επιμόνως αν είμαι καλά… επειδή την ψυλλιάστηκα τη δουλεία, γνωρίζοντας το ποιόν της, τη ρώτησα αν με είδε στον ύπνο της… όταν μου το επιβεβαίωσε την παρακάλεσα χαμογελώντας γλυκά (σ.σ. έξω από τα σφιγμένα μου δόντια) να μη με ξαναδεί στον ύπνο της και κυρίως να μη μου το ξαναπεί…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η αλήθεια είναι ότι δε θρηνώ τόσο για τα χρήματα… ποτέ δε θα μπορούσα να στενοχωρηθώ για κάτι που απλά κοστίζει λεφτά… όσα πολλά κι αν είναι… αλλά το γεγονός ότι για μία ακόμη φορά θα πρέπει να δίνω εξηγήσεις και να μιλώ για το «προσωπικό μου δράμα» σε κάθε <span style="" lang="EN-US">sms</span> που θα λαμβάνω και δε θα ξέρω από ποιον είναι κι αν θέλω να απαντήσω ή ότι θα πρέπει να σηκώνω το τηλέφωνο ακόμα και σε ανεπιθύμητες κλήσεις με δαιμονίζει… και ας μην αναφερθώ στους πολύτιμους αριθμούς που έχασα και άντε να τους ξαναβρώ…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το κλου βέβαια είναι άλλο… επί μία ώρα το μεσημέρι προσπαθούσα να βγάλω άκρη με το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών της <span style="" lang="EN-US">SAMSUNG</span><span lang="EN-US"> </span>γιατί το πανάκριβο –γγγγκκκκρρρρ- κινητό μου δεν αναγνωριζόταν από το <span style="" lang="EN-US">pc</span> μου μέσω της <span style="" lang="EN-US">USB</span>… Οι δικαιολογίες τους ήταν από ανόητες έως ηλίθιες, όπως π.χ. ότι κάποια μοντέλα, χωρίς να μου διευκρινίζουν αν πρόκειται για συγκεκριμένη παρτίδα ή για συγκεκριμένα μοντέλα, είχαν πρόβλημα στο λειτουργικό τους… και η τελική απάντηση ήταν αυτή που είχα πάρει νωρίτερα και από το εξουσιοδοτημένο <span style="" lang="EN-US">service</span>… να τους αφήσω δυο μέρες το κινητό, το οποίο δε θα μου το αντικαθιστούσαν με κάποιο άλλο, και θα έχανα και τα δεδομένα μου… αυτά τα οποία ήθελα να κατεβάσω στο <span style="" lang="EN-US">pc</span>… Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ηλίθιοι… με έστελναν είτε στην <span style="" lang="EN-US">Cosmote</span> είτε στο Γερμανό, που είχαν το κατάλληλο πρόγραμμα – και το οποίο αυτοί δεν είχαν- και να τα «κατεβάσω» πριν τους το παραδώσω… Έπρεπε δηλαδή να πληρώσω ξανά από την τσέπη μου για να έχω αυτά, που είχα ήδη χρυσοπληρώσει αγοράζοντας το συγκεκριμένο κινητό…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Φυσικά και δεν ήμουν καθόλου ικανοποιημένη απ’ όσα άκουσα και μετά από μια μικρή αλλά έντονη στιχομυθία μου είπαν ότι θα επικοινωνούσε μαζί μου αργότερα – όταν θα επέστρεφε στο γραφείο του- ο <span style="" lang="EN-US">supervisor</span>… Το μόνο που θα δεχόμουν θα ήταν να μου αλλάξουν κινητό… Σαφώς και δε θα δεχόμουν να βάλουν οι άσχετοι -όπως αποδείχτηκε- χέρι στο κινητό μου, το οποίο είχα αγοράσει μόλις πριν από τρεις μήνες… Ήμουν έτοιμη να φτάσω πολύ μακριά τη βαλίτσα… Πρώτη μου δουλειά πρωί-πρωί θα ήταν να επικοινωνήσω με τη Γ.Γ. Καταναλωτή του Υπουργείου Ανάπτυξης και να στείλω <span style="" lang="EN-US">mail</span> στη μαμά <span style="" lang="EN-US">SAMSUNG</span>…<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Ο <span style="" lang="EN-US">supervisor</span><span lang="EN-US"> </span>δεν τηλεφώνησε φυσικά και μάλλον γλίτωσαν κι αυτοί από μένα κι εγώ απ’ αυτούς αφού και να μου το χαρίσουν δεν πρόκειται να ξαναματαπλησιάσω <span style="" lang="EN-US">SAMSUNG</span> στη ζωή μου… Φρίκη και τα κινητά τους και η εξυπηρέτηση τους…Να δω μόνο τι θα κάνω το καταραμένο <span style="" lang="EN-US">bluetooth</span><span lang="EN-US"> </span>-επίσης <span style="" lang="EN-US">SAMSUNG</span>-, που αγόρασα το Σάββατο…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. 1 Ναι, για μία ακόμη φορά θα χρησιμοποιήσω τη δική σου συσκευή… Ευτυχώς που δεν είμαι προληπτική αλλιώς θα πίστευα ότι με έχεις «στοιχειώσει»…<o:p></o:p></p> Υ.Γ. 2 Και όχι δε βάζω φωτογραφία του... δε θέλω να το ξαναδώ στη ζωή μου... αν ήμουν προληπτική όποιος κι αν είσαι εσύ που το βούτηξες θα σε καταριόμουν να γίνει η αιτία και να σε τσακώσουν στα πράσα... κλέβοντας, ξενοπηδώντας etc... αλλά είσαι τυχερός που δεν είμαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-7090428857952967329?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-42989602918431307792007-05-03T20:22:00.000+03:002007-05-03T20:35:21.925+03:00Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας…<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RjocgfInfrI/AAAAAAAAAFI/jAEEmapkp1k/s1600-h/die8nh_amnhsteia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RjocgfInfrI/AAAAAAAAAFI/jAEEmapkp1k/s400/die8nh_amnhsteia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060388475743207090" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.</span> Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.<br /><br />Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.<br /><br />Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RjoccPInfqI/AAAAAAAAAFA/GRJDs6L5A78/s1600-h/die8nh_amnhsteia3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RjoccPInfqI/AAAAAAAAAFA/GRJDs6L5A78/s400/die8nh_amnhsteia3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060388402728763042" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal">Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…</p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.</span> Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal">Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;</p> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RjocX_InfpI/AAAAAAAAAE4/GDs0kkOqhJg/s1600-h/die8nhs_amnhstia2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RjocX_InfpI/AAAAAAAAAE4/GDs0kkOqhJg/s400/die8nhs_amnhstia2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060388329714318994" border="0" /></a><br /><br /> <p class="MsoNormal">Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal">Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!<o:p></o:p></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><o:p></o:p>Μπες στο <a href="http://www.amnesty.org.gr" target="_blank">www.amnesty.org.gr</a> και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-4298960291843130779?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-92144211629157863312007-04-22T23:38:00.000+03:002007-04-23T10:32:57.554+03:00Αλλού τα κακαρίσματα……και ως συνήθως αλλού γεννούν οι κότες…! Στην προκειμένη περίπτωση δίπλα στ’ αυτί μου, γαμώ την γκαντεμιά μου…!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RivJWD8Q2TI/AAAAAAAAADw/2jCjxLnDNUY/s1600-h/nyxta_radiofonwn.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RivJWD8Q2TI/AAAAAAAAADw/2jCjxLnDNUY/s400/nyxta_radiofonwn.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5056356387505887538" border="0" /></a><br /><br /><br />Παρασκευή βράδυ και το πεζοδρόμιο της Ιπποκράτους, δέκα βήματα, από την Πανεπιστημίου είναι αδιαπέραστο….! «Βρε, τι γίνεται εδώ;» αναρωτιέμαι πάραυτα και αρχίζουν να με ζώνουν τα μαύρα φίδια… «Κοίτα να δεις που έχουν ειδοποιήσει για βόμβα και έβγαλαν τον κόσμο έξω», εξακολουθώ να μονολογώ… Τώρα γιατί το μυαλό μου πήγε αμέσως στο κακό θα το εξηγήσω αμέσως…!<br /><br />Το γεγονός ότι δεν έβλεπα καμία ανησυχία στο πρόσωπο κανενός, ούτε καν εκείνο το στραβομουτσούνιασμα του τύπου «ποιος βλάκας μας αναστάτωσε» (σ.σ. συνηθισμένοι γαρ στις φάρσες) άρχισε να με ψυλλιάζει και να με ανησυχεί ελαφρώς… Η ώρα ήταν 9.15 μμ, η παράσταση ξεκινούσε σε 15 λεπτά και φοβήθηκα ότι θέσεις γιοκ…!<br /><br />Γιατί ναι, Παρασκευή βράδυ, αποφάσισα να πάω θέατρο, το οποίο και βρίσκεται επί της Ιπποκράτους, δέκα βήματα, από την Πανεπιστημίου. Οι τελευταίες μου όμως επισκέψεις στο θέατρο δε με είχαν προϊδεάσει για την κοσμοσυρροή που θα αντιμετώπιζα! Εντάξει κωμωδία πήγαινα να δω, αλλά μαύρη κωμωδία και μάλιστα του off broadway… Γι’ αυτό και πήγε το μυαλό μου αμέσως στο κακό….! Δεν το περίμενα λέμε να δω τοοοόσο κόσμο…! Ούτε σε επιθεώρηση να πήγαινα…! Αλλά δεν πήγαινα. Και το ήξερα. Μακάρι να το ήξεραν όλοι όσοι μοιραστήκαμε την ίδια εμπειρία…<br /><br />Να ‘ταν ο τίτλος; «Νύχτα ραδιο-φόνων»; Να ‘ταν το πρωταγωνιστικό δίδυμο; Ράντου – Χαραλαμπόπουλος; Να ‘ταν οι αναγνωρίσιμοι δευτεραγωνιστές; Μουρατίδης – Σακκά; Να ’ταν το όνομα του θεάτρου; Το εμπορικό ΔΙΑΝΑ; Πάντως κάτι είχε προκαλέσει την «προσοχή» του κόσμου και είχαν μαζευτεί σαν τις μύγες…! Διατηρώ επιφυλάξεις αν αυτό που τους τράβηξε ήταν, τουλάχιστον το κοινό στο σύνολο του, το ίδιο το έργο και τα όσα πραγματευόταν…<br /><br />Πάντως όλοι έδειχναν ιδιαίτερα ευτυχείς και περίμεναν υπομονετικά στις σκάλες μπροστά στο Ταμείο, ακόμα κι όταν «κυκλοφόρησε» ότι δεν υπήρχε κάθισμα ούτε για δείγμα…! Ούτε στην πλατεία ούτε στον εξώστη. Όποιος ήθελε μπορούσε να το παρακολουθήσει καθισμένος σε καρέκλα… Και έκατσαν…! Και περίμεναν… άνθρωπος δεν έφυγε…. Εγώ δε νομίζω ότι θα καθόμουν…! Αλλά ευτυχώς οι θέσεις μας ήταν κρατημένες, όπως μας ανακοίνωσε η κοπέλα στο γκισέ, και μάλιστα στην τρίτη σειρά κι έτσι δεν πήρα άδοξα το δρόμο της επιστροφής…!<br /><br />Μπήκαμε, κάτσαμε, τακτοποιηθήκαμε και περιμέναμε…<br /><br />Το δράμα μου -το προσωπικό έτσι όχι το επί σκηνής- ξεκίνησε αμέσως μόλις χαμήλωσαν τα φώτα….<br /><br />Είπαμε κωμωδία το έργο αλλά μαύρη… Δεν ήταν επιθεωρησιακά τα αστεία… Γιατί τότε ρε παιδιά ξεκαρδιζόσασταν στα γέλια κάθε τρεις και λίγο ακόμα και στην παραμικρή υποψία χιούμορ; Ακόμα και στο δράμα; Ακόμα και στις σιωπές, μπορώ να το ορκιστώ…!<br /><br />Εντάξει υπήρχαν κάποια αστειάκια, λιγάκι τραβηγμένα, που η Ελένη Ράντου ως μεταφράστρια και διασκευάστρια του θεατρικού έργου του Νίκι Σίλβερ, του κακού παιδιού του off broadway θεάτρου, είχε «χωρέσει» στο κείμενο αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για τα κακαρίσματα σας…<br /><br />Και το τραγικό ήταν ότι ο κορυφαίος των «κακαριστών» καθόταν ακριβώς πίσω από μένα… Ναι ναι, τόση γκαντεμιά… Ήταν η τιμωρία μου για την ύβρη μου να χαρώ για τις καλές τις θέσεις; Τι να πω; Πάντως κάποια αμαρτία πλήρωνα… Η οποία πρέπει να ήταν εξακολουθητική και να μην είχε βρει και ποτέ το δρόμο της προς την κάθαρση…<br /><br />Τρεις φορές με συγκράτησαν να μη γυρίσω να του χώσω στην ορθάνοιχτη στοματάρα του τα χαρτομάντιλα που είχα μετατρέψει σε «όπλο» του εγκλήματος…<br /><br />Tespa το έργο είναι πάρα πολύ καλό, οι ερμηνείες, κυρίως των δύο πρωταγωνιστών, Ράντου - Χαραλαμπόπουλου συγκλονιστικές, χωρίς να υστερούν κι εκείνες των υπολοίπων, και κυρίως του νεαρού Ορφέα Αυγουστίδη, και σας το συστήνω ανεπιφύλακτα… Ίσα που προλαβαίνετε αφού «κατεβαίνει» την Κυριακή 29 Απριλίου (σ.σ. η καμπάνα είναι γι’ όσους με «έκραξαν» όταν έγραψα για τους Tap Dogs κατόπιν εορτής)…<br /><br />Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την παράσταση κάντε κλικ <a style="font-weight: bold;" href="http://www.theaterinfo.gr/theatreplays/theatrecriticism/2007/radiofonon/index.html">ΕΔΩ</a><span style="font-weight: bold;">,</span> όπου έγραψα τις «εντυπωσιακές» εντυπώσεις (sic) μου…!<br /><br />Σύντομα ελπίζω (σ.σ. πάντως πριν του Αγίου Πνεύματος θεού θέλοντος και τεμπελιάς επιτρέποντος :-Ρ) θα επιστρέψω για να «εξομολογηθώ» τις …περιπέτειες μου αλλά και τις εντυπώσεις μου από την πιο πολυδιαφημισμένη παράσταση της τελευταίας χρονιά «Jesus Christ Super Star»…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-9214421162915786331?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-26050890883395890712007-04-04T22:02:00.000+03:002007-04-06T19:59:49.280+03:00Χωρίζουμε μικρό μου...Δυστυχώς έφτασε η ώρα η αναπόφευκτη…! Η ώρα να αποδεχτώ την πραγματικότητα. Εδώ και καιρό αρνιόμουν να δω την αλήθεια αν και βρισκόταν μπροστά στη μύτη μου. Πίστευα και διακήρυττα πεισματικά ότι θα περάσει το δικό μου… Ότι θα κρατήσει όσο εγώ θέλω…!<br /><br />Δυστυχώς το γεγονός ότι δένομαι εύκολα και υπερασπίζομαι μέχρι τελευταίας ρανίδας ότι θεωρώ δικό ΜΟΥ μ’ έκανε ουσιαστικά τυφλή με αποτέλεσμα να απολέσω και το ρεαλισμό μου και την ψυχρή πραγματιστική θεώρηση που συνήθως υιοθετώ απέναντι στα γεγονότα…!<br /><br />Τις τελευταίες ώρες θρηνώ. Ναι, τόσο φρέσκια ήταν η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας… Μόλις χτες το μεσημέρι αποδέχτηκα τελικά το αναπόφευκτο τέλος…! Το ήξερα από την αρχή ότι κάπου στο μέλλον μας περίμενε ο αποχωρισμός του ενός από τον άλλον…! Ότι ήταν αδύνατον να μείνουμε για πάντα μαζί…! Είτε ο ένας είτε ο άλλος θα έπρεπε κάποια στιγμή να αποχωρήσει…! Νομοτελειακά…! Τίποτα δεν κρατάει για πάντα… Το ότι το ήξερα βέβαια δε σημαίνει κι ότι το είχα αποδεχτεί, για να εξηγούμαστε… Εξάλλου ποτέ δε θρηνώ προκαταβολικά… Το θεωρώ χάσιμο χρόνου… Αλλά ούτε φανταζόμουν ότι θα με πείραζε και τόσο πολύ…<br /><br />Από χτες το μεσημέρι το μόνο που σκέφτομαι είναι που θα είσαι στο μέλλον.... Αν θα σε αγαπάνε όσο σε αγάπησα…<br /><br />Μικρό μου χωρίζουμε…<br /><br />Έφτασε η ώρα να τραβήξω το δρόμο μου μ΄ ένα καινούριο αυτοκίνητο…<br /><br />Ο συνήθης ύποπτος λέει ότι είσαι παλιό… Και ότι μόνο έξοδα θα βγάζεις τώρα… Μα πόσο παλιό δηλαδή; Εντάξει αν μιλάμε για σκύλο 12 χρόνια είναι πολλά, αλλά αν μιλάμε για χελώνα είναι ελάχιστα… Ακόμα και τα χιλιόμετρα πως τα μετράμε; Είναι πολλά 220 χιλιάδες; Πως μπορούν να «χιλιομετρηθούν» τα ταξίδια μας; Απ’ ότι λέει ο συνήθης ύποπτος στην κοστολόγηση τα ταξίδια αποβαίνουν εις βάρος μας… Εγώ χάνω λεφτά κι εσύ αξία…<br /><br />Εσύ βέβαια, αν έχεις αντιληφθεί το δράμα που παίζεται τις τελευταίες 36 ώρες, μπορεί να είσαι και χαρούμενο… Οι πιθανότητες πλέον μπορεί να είναι και υπέρ σου… Να «πέσεις» στα χέρια κάποιου που θα θυμάται πότε είναι τα σέρβις σου και να μην περιμένει να ψάξουν άλλοι τα χαρτιά και να δουν ότι ξεπέρασες τα όρια κατά 5-6 χιλ. χλμ… Που θα ρίχνει καμιά ματιά στο δείκτη της βενζίνης και δε θα σε πηγαίνει ασθμαίνοντας μόνο με τον αέρα στο πλησιέστερο βενζινάδικο αν είναι τυχερός ή θα ξεμένετε καταμεσής της λεωφόρου αν είναι άτυχος… - καλά καλά μια φορά έγινε μόνο και είχαμε περάσει μόνο κατά 20 μέτρα το βενζινάδικο, οπότε τυχεροί αμφότεροι μέσα στην ατυχία μας… Μπορεί πάλι να σκέπτεσαι ότι θα λιγοστέψουν οι «επισκέψεις» σου στο φαναρτζίδικο μια και ο επόμενος ίσως να είναι λιγότερο στραβούλιακας και να διακρίνει το στύλο πίσω από το αριστερό φτερό (σ.σ. εκεί το κοπανάω συνήθως, στα αριστερά, ένα περίεργο πράγμα, δεν το έχω εξηγήσει ακόμα)…<br /><br />Ίσως να αισθάνεσαι και ντροπή που κυκλοφορείς με τόση «μαϊμού» επάνω σου αλλά τι να κάνω; Ο συνήθης ύποπτος ωρυόταν κάθε φορά ότι είναι άσκοπο να βάλω καινούργια γνήσια ανταλλακτικά στο «σαράβαλο» των 9,10,11,12 χρόνων…<br /><br />Κάποιον που θα ελέγχει πιο τακτικά τα λάδια σου και δε θα περιμένει να τα δει όταν ετοιμάζεται για ταξίδι και έκπληκτος θα βλέπει το βενζινά να βγάζει έναν ολόστεγνο δείκτη… Γλυκό μου πως κατάφερνες και κινιόσουν χωρίς ούτε μια σταγόνα λαδάκι; Είσαι απίστευτο θηρίο κι άσε τους άλλους να λένε ότι σαραβάλιασες... Εγώ ξέρω…<br /><br />Κάποιον που θα σε πλένει τακτικότερα και δε θα περιμένει να βρέξει… (σ.σ. εντάξει δεν περιμένω ακριβώς να βρέξει αλλά όποτε θυμάμαι ότι θέλεις πλύσιμο η ΕΜΥ προειδοποιεί για καταιγίδες τις επόμενες μέρες)… Είσαι μαυρούλικο μικρό μου και δείχνει η βρώμα γμτ… Ακόμα κι όταν σε πλένω μετά από δυο μέρες πάλι γεμάτο σκόνη είσαι… αυτή τη δουλειά θα κάνω; Θα ξεσκονίζω κάθε μέρα;<br /><br />Όλα αυτά όμως δε με παρηγορούν… όσο και να σκεφτώ ότι για σένα ίσως και να είναι καλύτερα μπορώ άνετα να παραδεχτώ ότι είμαι αρκετά εγωίστρια ώστε να σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου… και το πόσο θα μου λείψεις… Μαζί σου πέρασα τα καλύτερα μου χρόνια…<br /><br />Πως μπορώ να ξεχάσω ότι μολονότι ήσουν ολοκαίνουργιο, του κουτιού, μόλις μιας εβδομάδας «τολμήσαμε» και σε βάλαμε στον κακοτράχαλο γκρεμό των 3 χλμ μέχρι να κατέβουμε στην ακτή και να πάρουμε το καραβάκι για την Πρέβελη;<br /><br />Το θράσος μας μετά απ’ αυτό να σε ταλαιπωρούμε μέσα στην Αγουλινίτσα για να πάμε στη θάλασσα πριν φιλοτιμηθούν οι ανευθυνοϋπεύθυνοι να ρίξουν λίγο άσφαλτο στο δρόμο με αποτέλεσμα από το τράνταγμα και το ντάπα ντούπα να χαλάσει 2 φορές ο μοχλός που κινούσε τα ηλεκτρικά σου παράθυρα; Αυτή ήταν και η μόνη σου αδυναμία πάντα… χάλια τους βγήκαν των Γερμανών οι μοχλοί… μέχρι που τα πήρα άσχημα και αντικατέστησα του συνοδηγού με χειροκίνητο…!<br /><br />Τον καύσωνα που έχουμε φάει, αφού όταν σε αγοράσαμε τα air condition θεωρούνταν πολυτέλεια και αποφασίσαμε τότε αντί γι’ αυτό να βάλουμε ηλιοροφή;<br /><br />Και όταν πλέον σου έβαλα air condition πριν 3 χρόνια βγήκε ψιλομούφα αφού από πέρυσι το καλοκαίρι όποτε τολμάω να το ανοίξω ανεβάζεις θερμοκρασία στο 110 και φοβάμαι ότι θα ανατιναχτούμε;<br /><br />Τα χτυπήματα που έφαγες από κάτω όταν έπεφτα σε κάθε μα σε κάθε λακκούβα; (σ.σ. δεν είμαι στραβούλιακα απλά τις έβαζα σημάδι ;-)… Αλλά στο τέλος έκανα την κίνηση ματ… έβγαλα τις μοντέρνες σου ζάντες που πιθανότατα έχουν κατασκευαστεί για χώρες πολιτισμένες κι όχι για το Ελλαδιστάν και μετά από ψάξιμο κατάφερα να βρω τις γνήσιες τις σιδερένιες που είχες στην αρχή… ναι ναι εκείνες τις ψηλές… κι από τότε δε φοβάσαι Χάρο… ε, σόρρυ λακκούβα ήθελα να πω…<br /><br />Ο συνήθης ύποπτος αφού πέτυχε το σκοπό του – αλλά όχι πριν μαλλιάσει η γλώσσα του επί δυο χρόνια χιχιχιχι- προσπάθησε να με πείσει ότι το επόμενο αυτοκίνητο πρέπει να είναι σαν το δικό του, κι αυτό σχεδόν… όχι 1600άρι αλλά 1400άρι…<br /><br />Αμ δε… Εγώ αγαπητέ «καβαλάω» μόνο γερμανικά μοντέλα… Τα γιαπωνέζικα του κιλού να τα «παίρνεις» εσύ… καλά μην ξεσπαθώσουν τώρα οι ιδιοκτήτες γιαπωνέζικων… το καρφί είναι κατευθυνόμενο γιατί γουστάρω απίστευτα να τον απαξιώνω… νομίζει ότι είναι ο Νίκι Λάουντα αλλά το ορκίζομαι είναι ο μοναδικός οδηγός, στον οποία φόραγα τη ζώνη μετά από 500 μέτρα οδήγησης κατατρομοκρατημένη και χεσμένη… αυτά όταν γενικά δε φορούσα ζώνη… μέχρι πριν 3 χρόνια δηλαδή που τράκαρα κι από τότε είναι δεύτερη φύση… νιώθω ότι θα εκτοξευτώ αν δεν είμαι δεμένη…!<br /><br />Αμ, το άλλο; Άκου 1400άρι; Καλά όχι ότι τρέχω υπερβολικά και μου χρειάζονται πολλά άλογα… συντηρητικά μέχρι 150 πάω στην εθνική, όταν είναι άδεια… Άλλα άλλη είναι η αίσθηση όταν ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή, αρκεί να το θελήσεις, μ’ ένα απλό άγγιγμα του ποδιού σου έχεις 120 άλογα να τρέχουν για πάρτη σου…! Και μάλιστα αλογάκια πειραγμένα γιατί από τη μάνα σου έβγαζες δεν έβγαζες 90… κάφροι οι Γερμανοί πάντως… δίνουν κυβικά και δε δίνουν άλογα… άβυσσος η ψυχή των ξανθών…!<br /><br />Λοιπόν συνήθη ύποπτε την Corolla να τη βγάλεις από το μυαλό σου… και το επόμενο Golf 1600άρι θα είναι… Η μόνη μικρή παραχώρηση που θα κάνω θα είναι στο χρώμα… ίσως και να έχεις δίκιο τελικά ότι δεν είμαι άξια να έχω μαύρο αυτοκίνητο και να πρέπει να περιοριστώ στο τόσο φορεμένο, άνευρο και χωρίς καμία προσωπικότητα ασημί… τουλάχιστον θα γλιτώσω από τα κατσουφιασμένα αντιπαθητικά σου μούτρα..! Αυτά που κατεβάζεις κάθε φορά που περνάω από τη γειτονιά σου με το μαύρο-παρακάτι-κρυμμένο κάτω από τόνους σκόνης, βρωμιάς και ρετσινιών καταπληκτικό κατ’ άλλα, αθάνατο θηρίο μελλοντικά πρώην αυτοκίνητο μου…<br /><br />Τώρα που τα ‘γραψα μπορεί και να το πιστέψω… Εσύ πάντως συνήθη ύποπτε το πίστεψες όπως με διαβεβαίωσες το απόγευμα όταν μου έλεγες ότι από χτες ψάχνεις να το σπρώξεις…!<br /><br />Πάντως μια απορία την έχω… Μόνο εγώ έχω φρικάρει με την ιδέα ότι θα δώσω το αυτοκίνητο μου σε ξένα χέρια; Δεν έχω ακούσει ποτέ κανένα φίλο, γνωστό, συγγενή να στενάζει ή να στενοχωριέται, έστω να αναρωτιέται που θα πάει το αμάξι του ρε παιδί μου… Ούτε κι εμένα με είχε απασχολήσει ποτέ ως τώρα για να τους ρωτήσω… Τελικά πρέπει να «καείς» ο ίδιος για να νιώσεις τη γλύκα…! :-(<br /><br />Μάλλον απ’ αυτό το κάψιμο απορρέει και το παρόν σεντόνι… Που τι σεντόνι δηλαδή, ολόκληρη προίκα γάζωσα με σετ 4 τεμαχίων και 2 κουβερλί…!<br /><br /><br /><br />Υ.Γ. Ξέρω ότι ούτε εσύ θα ήθελες να το δώσω… ακόμα θυμάμαι τις κουβέντες σου τότε: «αν θελήσεις να το αλλάξεις πούλησε το μου»… αλλά εδώ καρδιά μου «φεύγουμε» εμείς… το αυτοκίνητο τελικά μπορεί να είναι και το λιγότερο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-2605089088339589071?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-19316603148404413172007-03-26T00:46:00.000+03:002007-03-26T01:13:35.144+03:00Χορός υψηλής τάσης...<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nrhWZTxyD7g"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/nrhWZTxyD7g" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br /><br />Διάβαζα παντού τον τελευταίο καιρό γι’ αυτούς… Όποιο έντυπο κι αν έπεφτε στα χέρια μου τους είχε κι από ένα αφιέρωμα… Τι έγραφαν; Ότι σαρώνουν σαν κομήτης το διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα μ' ένα ανεπανάληπτο σόου… Ότι το σόου συνδυάζει το σθένος και τη δύναμη των βιομηχανικών εργατών με την ακρίβεια και το ταλέντο που απαιτεί το tap dancing (σ.σ. κλακέτες)… Ότι πρόκειται για ρωμαλέους χορευτές από την Αυστραλία, οι οποία με τα τζιν και τα ημιάρβυλα αναθερμαίνουν το ενδιαφέρον του κοινού για το συγκεκριμένο είδος χορού με όρους εργοταξίου. Οκ, εντάξει… Όλοι αντέγραψαν το ίδιο δελτίου Τύπου… Αυτή ήταν η πρώτη μου αντίδραση (σ.σ. καταραμένο copy paste)…!<br /><br />Κάπου εκεί ήταν που άκουσα ότι το συγκεκριμένο συγκρότημα, γιατί τόση ώρα μιλάω για τους Tap Dogs, που είναι έξι τον αριθμό –οι ρωμαλέοι Αυστραλοί που αντιγράφω και παραπάνω- άνοιξαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ μαζί με άλλους 1000 tap dancers, που αυτοί δίδαξαν… Αυτό ομολογουμένως δεν το θυμάμαι αν και δεν έχω χάσει καμία έναρξη Ολυμπιάδας από της Μόσχας και μετά…! Ναι, ναι τόσο μεγάλη είμαι…! :-Ρ<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Το σύνθημα παντού ίδιο: ΟΙ TAP DOGS ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ...</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/Rgbygpvz45I/AAAAAAAAADk/VGPrGbjHW8M/s1600-h/tap_dogs.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/Rgbygpvz45I/AAAAAAAAADk/VGPrGbjHW8M/s400/tap_dogs.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045987075291341714" /></a><br /><br /><br />Είδα κι ένα βιντεάκι στη τηλεόραση, το έψαξα και λίγο στο google, πήγα μια βόλτα και από το YouTube και το αποφάσισα…! Έπρεπε να τους δω οπωσδήποτε…! Η δυσκολότερη απόφαση μέσα σε 40’’ που έχω πάρει…! ;-) Και τους είδα…!<br /><br />Στο θέατρο Badminton δεν είχα ξαναπάει (σ.σ. ναι ούτε όταν ήταν γήπεδο είχα πάει… τους είχα χάσει εκείνους τους αγώνες :-Ρ)… Αλλά είχα δει τις πινακίδες εκεί στην αρχή της Κατεχάκης, απέναντι από το 401… Είχα και μια μικρή περιέργεια για το πώς μετέτρεψαν το γήπεδο σε θέατρο μετά και την πικρή εμπειρία που είχα στο γήπεδο του ταεκβοντο στο Φάληρο… Χάλι μαύρο…!<br /><br />Έμεινα με το στόμα ανοιχτό… Πρόκειται για έναν τεράστιο χώρο… Ρώτησα μια ταξιθέτρια και μου είπε ότι μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 2.400 θεατές… Πρόκειται λοιπόν για ένα θέατρο αχανές… Ως εκ τούτου μπορούν να ανέβουν μόνο πολύ μεγάλες παραστάσεις αξιώσεων, γιατί αλλιώς αυτή η αρένα μπορεί άνετα να σε καταπιεί…!<br /><br />Οι θέσεις είναι χωρισμένες σε τρία διαζώματα, αμφιθεατρικά τοποθετημένες και σε επικλινές έδαφος… Αλλά όπου και να καθίσεις αποκλείεται να μην έχεις οπτική επαφή με τη σκηνή: με 18 μ. ύψος, 30 μ. πλάτος και 18 μ. βάθος κατοχυρώνεται αναντίρρητα ως η μεγαλύτερη θεατρική σκηνή που διαθέτει σήμερα η χώρα…!<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Εντάξει, μέχρι εδώ τα περί του θεάτρου… Ας πάμε στο σόου…<br /></span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyWJvz44I/AAAAAAAAADc/iM3cP4tdPlI/s1600-h/tap_dogs1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyWJvz44I/AAAAAAAAADc/iM3cP4tdPlI/s400/tap_dogs1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045986894902715266" /></a><br /><br /><br />Είχαμε την ευτυχία να καθίσουμε στην 4η σειρά στο κέντρο… Αρχικά δυσανασχέτησα λιγάκι νομίζοντας ότι δε θα είναι βολικό… Ε, αναθεώρησα τάχιστα…! Βέβαια «κουμπώθηκα» λιγάκι όταν είδα τους της πρώτης σειράς να φοράνε αδιάβροχα… Τα οποία παρεμπιπτόντως συνοδεύονταν και από κουκούλες…!<br /><br />Οι εντυπώσεις μου: Εντυπωσιακό… Καταιγιστικό… Ξεσηκωτικό…!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyQZvz43I/AAAAAAAAADU/cmhW_8Dcyz4/s1600-h/tap_dogs2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyQZvz43I/AAAAAAAAADU/cmhW_8Dcyz4/s400/tap_dogs2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045986796118467442" /></a><br /><br /><br />Έξι άντρες χόρευαν κλακέτες και παρήγαν μουσική μόνο με τις σόλες των παπουτσιών τους… Η play back μουσική ήταν ελάχιστη ενώ ένα έβδομο μέλος του συγκροτήματος έπαιζε κατά διαστήματα τύμπανα… Η κυρίως μουσική όμως «έβγαινε» από τα πόδια τους, από τα χτυπήματα τους πάνω σε ξύλο και ατσάλι, από τις «πιρουέτες» τους σε σιδηροδοκούς με την αρωγή σιδηροτροχιών και συρματόσχοινων… Ένα βαρύ βιομηχανικό σκηνικό που αποτελεί μία εντυπωσιακή αναπαράσταση βαριάς εργασίας σε χαλυβουργείο, τεράστια οικοδομή ή βιομηχανικό συγκρότημα…!<br /><br />Οι Tap Dogs χόρεψαν, διασκέδασαν οι ίδιοι, διασκεδάζοντας εμάς ακόμη περισσότερο, ενώ με το ανεξάντλητο χιούμορ τους μας έκαναν εκτός από το να χειροκροτάμε κάθε τρεις και λίγο (σ.σ. πονάω αφόρητα στα μπράτσα) και να βγάζουμε ιαχές, να γελάμε κιόλας… Δυνατά… Δεν υπήρχε καμία σοβαροφάνεια, δεν άκουγες ούτε ένα σουτ, ενώ περισσότεροι από 1000 άνθρωποι είχαμε γίνει ένα παρασυρμένοι στο ρυθμό των «Σκυλιών»… Σ’ όλη τη διάρκεια του σόου έχεις την εντύπωση ότι παρακολουθείς πρόβες, ότι «βλέπεις» μια παρέα που διασκεδάζει στο διάλειμμα της από τη βαριά δουλειά, και ανυπομονείς τι θα «έχει» παρακάτω…<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyIJvz42I/AAAAAAAAADM/UNoomvka59I/s1600-h/tap_dogs3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyIJvz42I/AAAAAAAAADM/UNoomvka59I/s400/tap_dogs3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045986654384546658" /></a><br /><br /><br />Το σκηνικό το άλλαζαν μόνοι τους, ανεβοκατεβάζοντας ατσάλινες δοκούς, στήνοντας σιδερένιες εξέδρες, χορεύοντας ανάποδα, κρεμασμένοι από τροχαλίες και φυσικά καταβρέχοντας τους θεατές της πρώτης σειράς (σ.σ. καλά εγώ είδα μουσκίδι και εκείνους της δεύτερης)… Ένα από τα πλέον εντυπωσιακά χορευτικά είναι εκείνο όπου παράγουν μουσική με τις ηλεκτροσυγκολλήσεις, ενώ οι αψίδες με τις σπίθες δημιουργούν ένα φαντασμαγορικό σκηνικό…! Κάπου είχα διαβάσει ότι η πλειοψηφία του κοινού τους είναι γυναίκες… Εγώ είδα ανθρώπους κάθε ηλικίας… Από 2 έως 82 ετών και των δύο φύλων… Οικογένειες ολόκληρες… Αλλά μάλλον δεν πρέπει να πρόκειται για θρύλο… Αφού οι λεβέντες δεν σταμάτησαν να φλερτάρουν με όποια γυναίκα κατάφερναν να εντοπίσουν στο κοινό…!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyB5vz41I/AAAAAAAAADE/bZD4hMFVjwA/s1600-h/tap_dogs4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RgbyB5vz41I/AAAAAAAAADE/bZD4hMFVjwA/s400/tap_dogs4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045986547010364242" /></a><br /><br /><br />Στο τέλος του 80λεπτου, χωρίς διάλειμμα, σόου τα χειροκροτήματα δεν έλεγαν να σταματήσουν καθώς απαιτούσαμε να ξανανέβουν στη σκηνή… Και ξανανέβηκαν… Χαρίζοντας μας 10 ακόμη λεπτά… Νομίζω ότι και άλλα 110 να μας έδιναν ακόμα εκεί θα ήμασταν…<br /><br />Κρίμα που δεν μπορώ να προτείνω σε κανέναν να δει το σόου αφού το είδα την τελευταία μέρα (25/3)… Αλλά απ΄ ότι ξέρω τα παλικάρια κάνουν συχνότατα διεθνείς περιοδείες… Ε, με τέτοιο θέατρο αποκλείεται να μην ξανατύχουμε στο δρόμο τους…! ;-)<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/Rgbx4pvz40I/AAAAAAAAAC8/LvZYP8vTo9A/s1600-h/tap_dogs5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/Rgbx4pvz40I/AAAAAAAAAC8/LvZYP8vTo9A/s400/tap_dogs5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045986388096574274" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-1931660314840441317?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-78480267485110503582007-03-14T18:06:00.000+02:002007-03-14T20:59:05.430+02:00Οι πιο αγαπημένες...Θα τις γράψω τις επτά πιο αγαπημένες μου ταινίες… Τις πιο αγαπημένες γι’ απόψε, για τώρα… Ευτυχώς, τουλάχιστον όσον αφορά τις ταινίες, έχουμε την πολυτέλεια να αλλάζουμε προτεραιότητες κατά βούληση… χωρίς να χρειάζεται να απολογούμαστε και κυρίως χωρίς να μας γκρινιάζουν… γιατί, όχι πείτε μου, είναι δυνατόν να ζωντανέψει η σειρά dvd με τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και να μου ζητήσει τα ρέστα; Είναι δυνατόν να αρχίσει να κουνάει το δάχτυλο της μπροστά στα μούτρα μου και να με αρχίσει στα παράπονα και στη μουρμούρα; «Μα ήμουν η πιο αγαπημένη σου - παλιά… Με έβλεπες τόσο συχνά που κόντευα να λιώσω - παλιά…»…!<br /><br /><br />Ε, ωραία - παλιά… Το είπες και μόνη σου… Τέρμα τα δίφραγκα όμως… Πέρασε πάρα πολύς καιρός από τότε… Τώρα έχω άλλες αγαπημένες… Δεν χωράς άλλο λέμε… Θα σε βλέπω μόνο όταν δεν θα έχω ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΑΝΩ…! Κι αυτό αν το θυμηθώ… Θα με περιμένεις ωραία και καλά σαν φρόνιμο κοριτσάκι στο κουτάκι σου να σου κάνω το νεύμα μου…! Το κατάλαβες επιτέλους; Πόσες φορές πρέπει να σου το πω πια;<br /><br />Ουπς έπιασα κουβέντα με τα dvd…! Χμμμ… Για καλό και για κακό θα την κλειδώσω σ’ ένα ντουλάπι…! Ο φόβος φυλάει τα έρμα, λένε…! Δεν είμαστε τώρα να «χάνουμε» και τα σίγουρα…!<br /><br />Αλλά τι λέω; Παραλογίζομαι ε; Μόνο οι άνθρωποι «χάνονται»… Κι αυτοί μετά από πολύ μεγάλες δικές μας προσπάθειες…! Ας προσέχαμε…! ;-)<br /><br />Λοιπόν στο θέμα μας… Προσκλήθηκα από τρεις αξιαγάπητους bloggers τη <a style="font-weight: bold;" href="http://womansown.blogspot.com/">Lili</a>, το <a style="font-weight: bold;" href="http://fasoulas.blogspot.com/">Χρήστο </a>και τον <a style="font-weight: bold;" href="http://adais.blogspot.com/">ΑΔΑΗ </a>να γράψω τις αγαπημένες μου ταινίες. Μετά από ελάχιστη σκέψη (σ.σ. και τρελό μπελά για να βρω φωτό) ιδού:<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">1) 300</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgY7qbazsI/AAAAAAAAAC0/TxPAFzmRVtU/s1600-h/300_lewnidas2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgY7qbazsI/AAAAAAAAAC0/TxPAFzmRVtU/s400/300_lewnidas2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041807196121910978" border="0" /></a><br /><br /><br />Ναι, ναι Χρήστο… όπως βλέπεις είμαι επιρρεπής… καινούργιο κοσκινάκι μου και τα λοιπά και τα λοιπά…<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">2) Ερωτευμένος Σέξπιρ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYy6bazrI/AAAAAAAAACs/HhjBVJsb9Ks/s1600-h/shakespear_in_love.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYy6bazrI/AAAAAAAAACs/HhjBVJsb9Ks/s400/shakespear_in_love.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041807045798055602" border="0" /></a><br /><br />Γιατί κατά βάθος πρέπει να είμαι πολύ ρομαντική… μάλλον!<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">3) Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYq6bazqI/AAAAAAAAACk/9gtpOY4uUYk/s1600-h/deadpoetssociety.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYq6bazqI/AAAAAAAAACk/9gtpOY4uUYk/s400/deadpoetssociety.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041806908359102114" border="0" /></a><br /><br />Ούτε που θυμάμαι πόση ώρα έκλαιγα την πρώτη φορά που την είδα… Πριν από γκούχου γκούχου 16-17 χρόνια… Και δυστυχώς κλαίω ακόμη κάθε φορά που τη βλέπω… Τώρα από συγκίνηση για την ταινία είναι, επειδή θυμάμαι πόοοοοσων ετών ήμουν εκείνη την πρώτη φορά… θα σας γελάσω και δεν το θέλω… Το θέμα πάντως είναι ότι κλαίω…<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">4) Το Παιχνίδι των Λυγμών</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYi6bazpI/AAAAAAAAACc/7Khqr4iU1dM/s1600-h/cryinggame.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYi6bazpI/AAAAAAAAACc/7Khqr4iU1dM/s400/cryinggame.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041806770920148626" border="0" /></a><br /><br />Γιατί ήμασταν μια παρέα οκτώ ατόμων και ήμουν η μόνη που κατάλαβα το «μυστικό» της ταινίας… ναι ναι περιαυτολογώ τώρα… υπήρχε ένα απίστευτο μυστήριο… όλοι μίλαγαν γι’ αυτό αλλά κανένας απ’ όσους είδαν την ταινία δεν το αποκάλυπτε… ένα απίστευτο πράγμα… μια υπέροχη συνομωσία… τελικά βέβαια βρέθηκε ο ξενέρωτος που το φανέρωσε… και δεν ήταν άλλος από το Θέμο –Μαύρη Τρύπα στην Ελευθεροτυπία τότε- Αναστασιάδη…! Ουστ ρε…<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">5) Love Actually…</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYZabazoI/AAAAAAAAACU/IQUFXqVbtP4/s1600-h/loveactually.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYZabazoI/AAAAAAAAACU/IQUFXqVbtP4/s400/loveactually.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041806607711391362" border="0" /></a><br /><br />Είπαμε είμαι ρομαντική…! Τέρμα οι κουβέντες…! :-Ρ<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">6) α. Τζένη – Τζένη, β. Λόλα</span><br /><br />Για μένα είναι οι καλύτερες ελληνικές ταινίες ever… Ξέρω όλες τις ατάκες απέξω… Με την πρώτη πάντα γελάω πριν ακόμα τις ακούσω… Απίστευτο σούργελο λέμε… Με τη δεύτερη κλαίω…!Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…! :-Ρ (σ.σ. σόρρυ αλλά δε βρήκα φωτό)<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">7) Χάρι Πότερ</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYPqbaznI/AAAAAAAAACM/7d7TxW9P4uc/s1600-h/harrypotter.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfgYPqbaznI/AAAAAAAAACM/7d7TxW9P4uc/s400/harrypotter.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041806440207666802" border="0" /></a><br /><br />Γιατί ποτέ δε θα σταματήσω να παραμυθιάζομαι με τα παραμύθια και τους παραμυθάδες…! Γιατί μισώ θανάσιμα τον Βόλντεμορ…! Γιατί αν όντως έχει σκοτωθεί ο Νταμπλντορ η Ρόουλινγκ είναι μεγάλη κ….λα…!<br /><br /><br />Προσκαλώ με τη σειρά μου:<br /><br />Τη <a style="font-weight: bold;" href="http://maro-k.blogspot.com/">Μάρω </a>(σ.σ. με τρελή περιέργεια να δω ποιες απ’ όοοοοοοοολες θα διαλέξεις)<br /><br />Τον <a style="font-weight: bold;" href="http://prigkipas.blogspot.com/">Πρίγκιπα </a>(σ.σ. θέλω και υποσημείωση αν τις έχεις κουβαλήσει στην παγωμένη ξενιτιά)<br /><br />Τη <a style="font-weight: bold;" href="http://xameni.blogspot.com/">Lost </a>(σ.σ. μήπως και σε αποδιοργανώσω λιγάκι γιατί όλο με κατεβασμένο κεφάλι φεύγω τελευταία από το blog σου)<br /><br />Το <a style="font-weight: bold;" href="http://caveflying.blogspot.com/">Μικρό Πρίγκιπα</a> (σ.σ. και να σου θυμίσω με την ευκαιρία αυτή ότι χρωστάς κάτι χρωματάκια :-Ρ)<br /><br />Το <a style="font-weight: bold;" href="http://vatraxokoritso.blogspot.com/">Βατραχοκόριστο </a>(σ.σ. ως η πλέον ειδική τώρα που έμπλεξες με τα Όσκαρ κι έγινες και εξώφυλλο ;-) )<br /><br />Τη <a style="font-weight: bold;" href="http://too-far-away-from-home.blogspot.com/">Giorgia </a>(σ.σ. πρέπει να μας πει αν τις έχεις πάρει μαζί σου στην εξορία ε,χμ… στην ξενιτιά εννοούσα) και<br /><br />Τη <a style="font-weight: bold;" href="http://eygenia.blogspot.com/">SilentSoul </a>(σ.σ. που σε χάνω, που σε βρίσκω ή σινεμά θα είσαι ή σε χορούς ή σε εκδρομές και με κάνεις να υποφέρω από βαθύτατη ζήλια)…<br /><br /><br />Υ.Γ. Σόρρυ <a style="font-weight: bold;" href="http://womansown.blogspot.com/">Lili </a>ξέρω ότι σου χρωστάω 13 ακόμα…! Αλλά δεν έχω άλλο κουράγιο…!<br /><br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/0HanYzsGxvkB" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-7848026748511050358?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-81845917177906692522007-03-12T00:56:00.000+02:002007-03-12T19:04:33.258+02:00Θέλω να τους ξαναδώ…<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3xP5VTDuR6s"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3xP5VTDuR6s" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br /><br />Όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο… Στη συνέχεια θέλω ν’ αγοράσω το dvd… Θέλω να αποκτήσω και προτζέκτορα για να τους βλέπω όπως πρέπει… Με το στόμα ανοιχτό, να πετάγομαι κάθε και τρεις και λίγο από την τρομάρα μου και με τα μάτια μούσκεμα στο τέλος…! Μια κουβέντα θα πω μόνο…! Αυτό το Σ/Κ είδα τους 300…<br /><br />Οκ, εντάξει μπορώ επιτέλους να το αποδεχτώ… δεν αντέχω στις σκηνές σκληρής βίας… κι όταν λέω δεν αντέχω εννοώ ότι τσιτώνω, πετάγομαι και βγάζω κραυγούλες… σπανίως κλείνω τα μάτια αλλά και πάλι κοιτάω μέσα από τα μισάνοιχτα δάχτυλα…<br /><br />Το Σάββατο το βράδυ αποφασίσαμε να πάμε με τον έτερο σινεμά… Θέλαμε να δούμε τους 300...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfSQeqbazgI/AAAAAAAAABU/joJj4UUD6u0/s1600-h/300_lewnidas2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfSQeqbazgI/AAAAAAAAABU/joJj4UUD6u0/s400/300_lewnidas2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5040812739394194946" border="0" /></a><br /><br /><br />Και τους είδαμε… ή μάλλον τους απολαύσαμε… ή μάλλον μας μάγεψαν…! Σε τι να πρωτοαναφερθώ; Στη φωτογραφία, στη μουσική, στα εφέ, στη σκηνοθεσία, στην οικονομία, στους συμβολισμούς;<br /><br />Πήγα έτοιμη να μην κάνω συγκρίσεις με τις ιστορικές πηγές… Οκ, το παραδέχομαι ότι έκανα μια - δυο αναγωγές πριν το βουλώσω αλλά αυτά είναι ψιλοπράγματα και φαντάζομαι ότι κανένας δε θα μπορούσε να το αποφύγει…!<br /><br />Οι Σπαρτιάτες ήταν εκεί, η Ιστορία τους ήταν εκεί, οι αθάνατες ατάκες τους ήταν εκεί… Το μόνο που έλειπε ήταν η χολυγουντιανή αμερικανιά που φοβόμουν…!<br /><br />Ο σκηνοθέτης Ζακ Σνάιντερ μετέτρεψε αριστουργηματικά σε κινούμενη εικόνα το υπέροχο κόμικ του Φράνκ Μίλλερ… Από τη μεριά του το κόμικ δεν προδίδει την Ιστορία που διηγείται… Σε κάθε περίπτωση λοιπόν οι συγκυρίες ήταν ιδανικές για το φιλμ, που με έκανε να παραληρώ σήμερα όλη μέρα και να αναζητώ οτιδήποτε σχετικό μ’ αυτό…<br /><br />Πρόκειται για την επιτομή του «Λακωνίζειν»… Δεν υπάρχουν περιττοί διάλογοι… Οι κουβέντες είναι στακάτες ενώ η υποβλητική μουσική μαζί με τη φωνή του αφηγητή δε σε αφήνουν να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη ούτε για ένα δευτερόλεπτο…!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfSQWqbazfI/AAAAAAAAABM/fT0j3yZ8aR8/s1600-h/300_lewnidas.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfSQWqbazfI/AAAAAAAAABM/fT0j3yZ8aR8/s400/300_lewnidas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5040812601955241458" border="0" /></a><br /><br /><br />Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά δεν αναφέρθηκα στους «Σπαρτιάτες»… Δεν αναφέρθηκα και στο «Λεωνίδα»… Αλλά μέχρι εδώ μπορώ να συγκρατηθώ: ήταν όλοι υπέροχοι… Κι ο «Λεωνίδας» θεός… Το αρχέτυπο του άντρα…!<br /><br />Έψαξα στο YouTube για την ατάκα του «Λεωνίδα» από την οποία ξεκίνησε η κατρακύλα μου… Από τη σκηνή εκείνη δεν σταμάτησα να κλαίω…! Βρίσκετε στην αρχή του βίντεο…<br /><br />«Σπαρτιάτες το βράδυ θα δειπνήσουμε στον Άδη»…<br /><br />Συγχαρητήρια στο μεταφραστή… Μετέτρεψε την αγγλική version «hell» σε «Άδη»… Αυτή ναι… Μιλάει μέσα μας…!<br /><br />Η κατάρα του Λεωνίδα στον Εφιάλτη: «Σου εύχομαι να ζήσεις για πάντα»…! Τι χειρότερο θα μπορούσε να του επιφυλάξει η Ιστορία;<br /><br />Και ένας έρωτας που «επικοινωνεί» μόνο με τα μάτια… Λακωνικός ο Λεωνίδας ακόμα κι εκεί…! Μέχρι το τέλος… σχεδόν! Οι τελευταίες του λέξεις για τη βασίλισσα Γοργώ: «Βασίλισσα μου, γυναίκα μου, αγάπη μου…»…!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfSQOqbazeI/AAAAAAAAABE/_ITYF1Mp9Dg/s1600-h/300_lewnidasgorgw.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RfSQOqbazeI/AAAAAAAAABE/_ITYF1Mp9Dg/s400/300_lewnidasgorgw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5040812464516287970" border="0" /></a><br /><br /><br />Και για την ιστορία να αναφέρω ότι οι Έλληνες στο τέλος νικούν…! ;-)<br /><br /><br />Update Υ.Γ. (18:58)... Αν έχετε διάθεση διαβάστε ένα εξαιρετικό κείμενο που έγραψε σε ανύποπτη στιγμή πέρυσι το καλοκαίρι ο <a style="font-weight: bold; font-style: italic;" href="http://mastromitsos.blogspot.com/">Μαστρομήτσος</a> για το Λεωνίδα, τους Σπαρτιάτες και τους 700 ηρωικούς Θεσπιείς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-8184591717790669252?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-17357003211183288152007-03-08T23:24:00.000+02:002007-03-08T23:37:57.517+02:00Μη μου μιλάς....<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Tq19_cXhOIQ"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Tq19_cXhOIQ" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br />Όλες οι επέτειοι με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Εξαιρούνται βεβαίως, τηρουμένων των αναλογιών, οι εθνικές επέτειοι –για τον απλούστατο λόγο ότι είναι αργίες και δεν εργάζομαι ή αν εργαστώ πληρώνομαι παραπάνω…! Όσο κι αν ψάχνω δεν καταφέρνω να βρω ένα νόημα για την Ημέρα της Μητέρας, την Ημέρα των Ερωτευμένων, την Ημέρα της Γυναίκας…!<br /><br />Παρόλα αυτά σ’ όλες είμαι αναγκασμένη να υφίσταμαι το κλασικό «Χρόνια Πολλά»… Γιατί πουλάκι μου; Τα λες τη μια χρονιά και εισπράττεις στραβό κοίταγμα και μουρμουριστά μπινελίκια…! Τα λες τη δεύτερη χρονιά και το κοίταγμα πλέον γίνεται σπινθιροβόλο – κυριολεκτικά. Ψάχνει να σε πετύχει στο δόξα πατρί…! Τα λες την τρίτη χρονιά και εισπράττεις ένα «α στα διάλια» μεγαλοπρεπές ενώ απαξιώ πλέον και να σε κοιτάξω…! Τι θα πρέπει να σκεφτώ όταν επανέρχεσαι την τέταρτη; Ή ότι είσαι «φυτό» και δεν παίρνεις ούτε από λόγια ούτε από βρισίδια ή ότι με δουλεύεις, κοινώς με ειρωνεύεσαι…! Ειδικά όταν το «απελθέτω απ’ εμού» Χρόνια Πολλά συνοδεύεται από την πρωτοφανής ευφυΐας ατάκα «που θα το κάψεις το βράδυ»; Στο σπίτι σου ρε ηλίθιε και κατά προτίμηση την ώρα που κοιμάσαι… Αφού σε έχω περιλούσει με πίσσα και πούπουλα…!<br /><br />Και να ήσουν ένας, πάει στο καλό (σ.σ. που δεν πάει αλλά να’ χαμε να λέγαμε)…! Όμως είσαστε δυο, είσαστε τρεις, είσαστε χίλιοι δεκατρείς…! Ποιον να πρωτοπεριλάβω; Κι ο Νέρωνας ακόμα χρειάστηκε κάποια καλόπαιδα για να τον βοηθήσουν στη δουλειά…! Και μου τα λέτε τα γ….να από την ώρα που ξυπνάω… Τα βρίσκω σε sms, μου τα πετάτε μόλις περνάω το κατώφλι στη δουλειά και πριν προλάβω ακόμα να βάλω καφέ στην κούπα μπας και ανοίξει το μάτι, τα ακούω σε τηλεφωνικά τετ-α-τετ,… α, βέβαια να μην ξεχάσω και τα mails… οι πιο προκλητικοί στέλνετε και e-καρτούλες ενώ όταν το θράσος περισσεύει, επιλέγετε και μουσική υπόκρουση…!<br /><br />Κι όταν κάνω την απλούστατη, την ευνόητη ερώτηση «τι ακριβώς γιορτάζω», όποια από τις τρεις Ημέρες κι αν είναι, η απάντηση είναι πάντα «μούγκα στη στρούγκα». Ή στην ακόμα πιο άθλια περίπτωση μισόλογα, κοινοτυπίες και υφάκι του στυλ «πάλι ανάποδα ξύπνησες;»…!<br /><br />Επιγραμματικές αναφορές για τις δύο πρώτες περιπτώσεις:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ημέρα της Μητέρας</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευχές δέχομαι μόνο από το βλαστάρι μου<br />Γιορτάζω καθημερινά το γεγονός κι αν κάποια μέρα το ξεχάσω την επομένη το γιορτάζω διπλά<br />Δε σου πέφτει λόγος</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ημέρα των Ερωτευμένων</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευχές δέχομαι μόνο από το αντικείμενο του έρωτα μου<br />Γιορτάζω καθημερινά το γεγονός κι αν κάποια μέρα το ξεχάσω την επομένη το γιορτάζω διπλά<br />Δε σου πέφτει λόγος</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Και ερχόμαστε στην Ημέρα της Γυναίκας</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Δε γιορτάζω<br />Δε γιορτάζω<br />Δε γιορτάζω</span><br /><br />Πρώτον γιατί δεν υπάρχει κάποιος από τον οποίο θα δεχόμουν με ευχαρίστηση τις ευχές του, δεύτερον γιατί δεν υπάρχει μέρα, ούτε μία, που να μην πέφτω θύμα διακρίσεων, φανερών ή συγκεκαλυμμένων και τρίτον γιατί μολονότι σε αφορά κάνεις την πάπια…!<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και δέχομαι διακρίσεις στη δουλειά, στο σπίτι από την ώρα που γεννήθηκα, στο δρόμο, όταν οδηγώ…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>άρα κακοπληρωμένη και σαφώς χαμηλότερα αμειβόμενη από έναν άντρα που κάνει την αντίστοιχη δουλειά…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και η πρώτη που θα απολυθεί στις περικοπές γιατί ο Άντρας συντηρεί σπίτι –ναι βέβαια το δικό μου το κοτέτσι δεν έχει ανάγκες…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και πριν με προσλάβουν με ρωτούν αν έχω σκοπό να τεκνοποιήσω σύντομα – α, ναι τώρα τελευταία πήρε το αυτί μου ότι κάποιοι ζητούν και υπεύθυνη δήλωση…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και αν κάνω το λάθος να μείνω έγκυος όντας εργαζόμενη όλοι, από το διευθυντή έως το θυρωρό, με στραβοκοιτάζουν και με θεωρούν επιεικώς λουφαδόρο…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και πρέπει να απολογηθώ για τους τέσσερις μήνες που πρέπει να λείψω από τη δουλειά προκειμένου να γεννήσω και να ξελεχωνιάσω… Κοινώς να επανέλθουν οι ορμόνες μου στα φυσιολογικά τους και να σαραντίσει το βλαστάρι μου μπας και φιλοτιμιθεί να κοιμηθεί ολόκληρη τη νύχτα και μαζί του κι εγώ κι όχι να σηκώνομαι ανά δίωρο για να το ταΐσω και να το ξεσκατίσω –αυτά τα δυο δυστυχώς πάνε μαζί με διαφορά πέντε λεπτών πάνω-κάτω…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και πρέπει να εξηγήσω ότι όχι δεν είναι Δικαίωμα μου το να έχω πρωινό ωράριο επειδή είμαι μητέρα… Είναι υποχρέωση μου… Αν είναι Δικαίωμα για κάποιον , είναι για το βλαστάρι μου…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>κι αν φάω και κανένα χαστούκι από τον σύζυγο/γκόμενο ε, καλά μην το κάνω και θέμα… άντρας είναι…! Τα εν οίκω μη εν δήμω…!<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και ομοίως αν φάω και κανένα κέρατο από τον προαναφερθέντα σύζυγο/γκόμενο ε, καλά μην το κάνω και θέμα… άντρας είναι…! Εγώ δεν ξέρω πώς να τον χειριστώ, η γυναίκα φτιάχνει τον άντρα (σ.σ. αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα… τι είναι ο άντρας για να τον χειριστώ; μίξερ;)…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και για να αξίζω τον τίτλο πρέπει να ανταποκρίνομαι και στους 342 καθημερινούς μου ρόλους της εργαζόμενης/μητέρας – δασκάλας - διασκεδάστριας/ερωμένης/συζύγου/καθαρίστριας - καλής νοικοκυράς/φίλης/κόρης κι αδελφής…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και δεν κάνει να βρίζω, να αγανακτώ, να διεκδικώ…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και πρέπει να είμαι γλυκιά, υπομονετική, χαμογελαστή και θηλυκή (σ.σ. καλά που μου το είπατε γιατί αναρωτιόμουν τι έκανα λάθος)…<br /><br />Θέλεις κι άλλα;<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και σε κάποια μέρη αν πέσω θύμα βιασμού και μείνω έγκυος καταδικάζομαι εγώ σε θάνατο διά λιθοβολισμού…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και σε κάποια μέρη μπορώ να κυκλοφορώ μόνο ως πορτατίφ, με την ωραιότατη μπούρκα μου και συνοδευόμενη από άρρενα συγγενή μου…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και σε κάποια μέρη απαγορεύεται να εργαστώ, να σπουδάσω, να χωρίσω, να έχω λόγο στην ανατροφή των παιδιών μου, να οδηγήσω, να ψηφίσω…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και σε κάποια μέρη μου κάνουν κλειτοριδεκτομή, γιατί η απόλαυσή μου είναι λέει και η αιτία που θα με οδηγήσει στην απιστία. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα πεθαίνω κιόλας πάνω σε βρώμικα σεντόνια από αιμορραγία και μολύνσεις εξαιτίας ρυπαρών ξυραφιών και «πρακτικών» γιατρισσών…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και σε κάποια μέρη δεν μπορώ να αποφασίσω για το κορμί μου. Δεν μπορώ να αποφασίσω για το αν θέλω ή μπορώ να γίνω μάνα. Με καταδικάζουν να στραφώ σε παράνομα ιατρεία, ν’ ανέβω σε βρώμικα τραπέζια και να υποστώ τον απόλυτο εξευτελισμό της ανθρώπινης φύσης μου και κάποιες φορές με κίνδυνο και της ζωής μου ακόμα…<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα </span>και έχω κουραστεί να τιμωρούμαι γι’ αυτό… Τις περισσότερες φορές να τιμωρούμαι από άλλες Γυναίκες, στενοκέφαλες, μίζερες κι ανόητες…<br /><br />Βαρέθηκα να <span style="font-weight:bold;">είμαι </span><span style="font-weight: bold;">Γυναίκα…</span><br /><br />Θέλω επιτέλους να γίνω <span style="font-weight: bold;">Άνθρωπος</span>…!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-1735700321118328815?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-17823311952126834922007-03-07T21:52:00.000+02:002007-03-08T19:46:29.050+02:00Επανήλθα με το τρίτο επεισόδιο...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/Re8dEVglZWI/AAAAAAAAAAs/_BhASVkajZU/s1600-h/radio.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/Re8dEVglZWI/AAAAAAAAAAs/_BhASVkajZU/s400/radio.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039278468381369698" /></a><br /><br /><br /><br />Ένα ακόμα επεισόδιο του podcast μου είναι στον αέρα… Το τρίτο στη σειρά…! Δεν ξέρω κατά πόσο βοήθησε η, δύο εβδομάδων, αγρανάπαυση στην ποιότητα της εκπομπής αλλά με περηφάνια μπορώ να δηλώσω ότι οι τεχνικές λεπτομέρειες της ηχογράφησης δεν μου είναι πλέον terra incognita…! Μιλώντας τα χαράματα (σ.σ. ε, ναι τα χαράματα, τότε την τελείωσα) με τη Φίλη της το ανακοίνωνα όλο περηφάνια - ότι τα κατάφερα ολομόναχη…! Μέσα από συνεχή λάθη και πειραματισμούς κατάφερα ν’ «αποκωδικοποιήσω» τους μηχανισμούς της ηχογράφησης και του μοντάζ. Με απλά λόγια έμαθα να «κολλάω» την ηχογραφημένη φωνή μου με τη μουσική που επέλεγα και σε κάποιες περιπτώσεις να τα μιξάρω κιόλας! Πάνω στη συζήτηση «ανακάλυψα» ότι είναι κάτι που το κάνω πολύ συχνά τελευταία - τουλάχιστον εδώ και 2-3 μήνες…! Ποιο; Να το «ψάχνω» μόνη μου και να μη ζητάω πλέον για το παραμικρό την αρωγή των φίλων - είτε πληροφορικάριοι είναι αυτοί είτε computers maniacs…! :-p<br /><br />Επόμενο πεδίο δόξης λαμπρό για μένα θα είναι το εσωτερικό του Κουτιού… Α, και μη ρωτάτε τώρα ποιανού Κουτιού… Ένα είναι το Κουτί…! Υπάρχει μια πλακέτα μνήμης, που εδώ και αρκετές μέρες, τη νιώθω να μου γνέφει όλο και πιο έντονα..! Όταν το κάλεσμα της γίνει εκκωφαντικό σκοπεύω να «βυθιστώ» και σ’ αυτόν τον …κόσμο! ;-)<br /><br />Προς το παρόν σας προσκαλώ να ακούσετε το #3 επεισόδιο… Το έχω ανεβάσει και στο Gcast αριστερά αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα ακούγεται… Μπορείτε να κάνετε κλικ και στο adomiel’s podcast δίπλα αλλά και κατευθείαν <a style="font-weight: bold; font-style: italic;" href="http://adomiel.podomatic.com/">ΕΔΩ </a>αν βαριέστε να ψάχνετε… Ορίστε όλα στο χέρι σας τα δίνω…! :-D Και φυσικά θα ήμουν ευγνώμων για οποιοδήποτε σχόλιο: κακεντρεχές, συμβουλευτικό, επαινετικό, εγκωμιαστικό…! Όπως λέει και η Φίλη «στου κασίδη το κεφάλι θα μάθουμε»…! :-p<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-1782331195212683492?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-89616398169847903032007-03-05T00:07:00.000+02:002007-03-05T01:53:19.090+02:00Μια μακριά μακριά μακριαααά μαρτιάτικη νύχτα...<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FQKry8-_BkQ"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/FQKry8-_BkQ" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br /><br /><p class="MsoNormal">Είχα πολύ καιρό να δω ταινία που να με κάνει να «πετάγομαι» από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ειλικρινά σας το λέω, τα πρώτα δέκα λεπτά δεν έμεινε άνθρωπος ζωντανός. Όποιος κι αν εμφανιζόταν σε καρέ σε κλάσματα του δευτερολέπτου έπεφτε νεκρός. Τέζα… Χωρίς να έχει προλάβει καν να καταλάβει τι τον «βρήκε»… Είδα απίστευτη ποσότητα αίματος να εκτοξεύεται προς πάσα κατεύθυνση αλλά ούτε έναν επιθανάτιο ρόγχο…! Μπαμ και κάτω…! Το βρίσκω εξαιρετικά τραγικό, για να μην πω ολωσδιόλου άδικο, να πεθαίνεις, να πηγαίνεις στον άλλο κόσμο και να μην ξέρεις από «τι» πήγες…! Τι θα πεις γμτ αν παρ’ ελπίδα σε ρωτήσουν εκεί πέρα; Tespa, αυτό είναι μια άλλη κουβέντα…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Στο θέμα μας… Και το θέμα είναι φυσικά το dvd που επιλέχθηκε για το βράδυ του Σαββάτου… Οκ, η αλήθεια είναι ότι δε μου παραγέμισε το μάτι –εδώ μίλησε το ένστικτο- αλλά συμφώνησα στην τελική επιλογή, κυρίως επειδή δεν χαλάω χατίρια, ειδικά όταν μπορώ τόσο εύκολα να τα ικανοποιήσω… Εντάξει ένας λόγος παραπάνω ήταν πως δεν ήταν και η μοναδική επιλογή…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και έφτασε η σειρά του επιτέλους… Τρίτο μπήκε στο μηχάνημα… Αφού είχαν γίνει τα νεύρα κρόσσια από την αχαρακτήριστη ποιότητα του πρώτου, μιας ελληνικής ταινία, και αναφέρομαι στην ποιότητα του dvd για να εξηγούμαστε… Η ταινία παραδόξως μια χαρά ήταν αν και στραβομουτσούνιασα στα πρώτα 10 λεπτά… Στη συνέχεια, πάνω που άρχιζε να έχει ενδιαφέρον, κοβόταν κάθε πέντε λεπτά και σίγουρα με το μπροστά πίσω πρέπει να χάθηκαν 2-3 σκηνές… Σιγά μην το πληρώσω… Α, παρεμπιπτόντως ήταν το «Σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Για την ιστορία να πω ότι το δεύτερο dvd ήταν το «Καληνύχτα και καλή τύχη»… Μια χαρά ταινία και χωρίς διακοπές… αν εξαιρέσουμε τις δικές μου εξορμήσεις στο μπαλκόνι εκεί κατά τη 1 να ψάχνω την έκλειψη… Δεν ξέρω αν εσείς την είδατε εγώ πάντως νομίζω ότι διέκρινα απλά μια κουκίδα να αχνοφέγγει σ’ ένα συννεφιασμένο ουρανό… Τώρα αν έβλεπα κάτι άλλο pls μη μου το πείτε, πρώτον για να διατηρήσω την ψευδαίσθηση ότι παρακολούθησα (σ.σ. και καλά τώρα) την πρώτη μου έκλειψη σελήνης και δεύτερον γιατί γκάριζα μέσα στη μαύρη κυριολεκτικά νύχτα «τρέξε τρέξε τη βρήκα»… και λυπάμαι μόνο τους γείτονες όχι τον έτερο που έτρεχε ξυπόλυτος πάνω στα κρύα μάρμαρα… αυτός καλά να πάθει… για την απάθεια του…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και γιατί; Θα εξηγηθώ…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αν μέχρι τώρα έχετε ξεχάσει πιο ήταν το αρχικό μας θέμα ρίξτε παρακαλώ μια ματιά στην αρχή και γρήγορα πίσω (σ.σ. όπως θα κάνω κι εγώ βέβαια :-p)…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ζωντανός άνθρωπος λοιπόν δεν έμενε… Όλοι μακαρίτες εν ριπή οφθαλμού… Αφού ούτε καν προλάβαινα να τους δω να ξεπροβαίνουν… Και πόσο τρομερό ήταν δηλαδή που έβγαζα μικρές κραυγούλες έκπληξης (σ.σ. και τρόμου για να λέμε και την αλήθεια)… Η χαρά του σκηνοθέτη ήμουν… Φαντάζομαι ότι αν ο άνθρωπος γνώριζε πόσο ψύχραιμη είμαι γενικά και πόσο δύσκολα αιφνιδιάζομαι και ακόμα περισσότερο τρομάζω θα με ανακήρυσσε σε θεατή-μούσα… Για μένα φτιάχτηκε παιδί μου η ταινία αυτή…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">«Έλα, πως κάνεις έτσι;»… Η αντίδραση του έτερου…! «Μα γιατί φωνάζεις;»… η αντίδραση ξανά του έτερου… Που παρέμενε cool λες και βλέπαμε τον Μπομπ το Σφουγγαράκη…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η ταινία ήταν το «Στοίχημα του Σλέβιν»… Μια συμπαθητική αμερικανιά, που από τη μέση καταλάβαμε ότι κάτι έπαιζε και αρχίσαμε να κάνουμε υποθέσεις… Και με υπερηφάνεια δηλώνω ευθαρσώς και αυθορμήτως ότι πιάσαμε το νήμα πολύ πριν το τέλος της ταινίας… (σ.σ. αυτό καλύτερα να μην το μάθει ο σκηνοθέτης)…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εκτός βεβαίως από την τελική σκηνή… Εκεί παίχτηκε η κορύφωση του Άρλεκιν…! Προς θεού δηλαδή είστε με τα καλά σας; Είναι δυνατόν να μετατρέπετε αυτό το «θανατικό» σε love story και μάλιστα με happy end;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κι όμως κυρίες και κύριοι τόλμησαν…! Τόλμησαν να μας πουν ότι η κοπελιά, αθώα από την αρχή μέχρι το τέλος, που κατά τύχη μπλέχτηκε στην υπόθεση και την οποία εκμεταλλεύτηκε ο (σ.σ. ψιλοχάλια εδώ που τα λέμε από εμφάνιση) δολοφόνος, και την οποία αποπειράθηκε να σκοτώσει ο συνεταίρος του, μια κούκλα και μάλιστα επιστήμονας, ιατροδικαστής (σ.σ. οκ, εδώ μου βγαίνουν τα μικροαστικά μου συμπλέγματα)., τα παρατάει όλα και με μια βαλιτσούλα στο χέρι τρέχει να τον συναντήσει στο αεροδρόμιο και να φύγουν αγκαλιά προς τη Δύση… (μπλιαχ δηλαδή)….<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και το αποκορύφωμα ποιο ήταν; Ο έτερος το βρήκε απολύτως λογικό… Λογικό; Ναι, ναι λογικό…! Λογικό κυρίες και κύριοι…! Αυτός που πιο πριν μου το έπαιζε άνετος και cool με τις απανωτές δολοφονίες και το αίμα που είχαμε βουτηχτεί, του φάνηκε απόλυτα λογικό η γκόμενα να τα παρατήσει όλα και να φύγει με τον στραβοχυμένο δολοφόνο, που ξεπάστρεψε τουλάχιστον 20 άτομα για να πάρει μια ετεροχρονισμένη εκδίκηση μετά από 20 χρόνια…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">«Ε, αφού της είπε την αλήθεια και της έσωσε τη ζωή», η δικαιολογία του… Ναι βέβαια κι αυτό το ζώον μόλις έμαθε ότι ο καλός της (σ.σ. το «μόλις» βέβαια συνέβη «μετά» μαζί με το τσιγάρο) είναι μακελάρης και ο συνεταίρος του, ο οποίος παρεμπιπτόντως έχει καθαρίσει και το γείτονα της προηγουμένως, σκοπεύει να την κάνει το 21ο θύμα του, δέχεται αδιαμαρτύρητα τις εξηγήσεις, φοράει το αλεξίσφαιρο και τον εμπιστεύεται όταν της λέει ότι θα φάει τις σφαίρες στο στήθος -αφού εκεί πυροβολεί πάντα ο ο αρχιδολοφόνος-συνεταίρος- και πάει στη δουλειά της προσευχόμενη να μην αστοχήσει …!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αντί να πάρει το πρώτο αεροπλάνο και να κόψει ρόδα μυρωμένα…! Κι όλα αυτά για έναν άντρα (σ.σ. το ότι ήταν στραβοχυμένος το είπα; ), τον οποίο γνώριζε 2 μέρες, είχε κοιμηθεί μαζί του μία φορά και γνώριζε και το «απαστράπτον» βιογραφικό του απ’ έξω κι ανακατωτά…! Σου λέει τι να μου κάνει ο μισθός του Δημοσίου…! Κι εδώ με πτώματα ασχολούμαι και με τον καλό μου με πτώματα θα ασχολούμαι…! Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα θα τα «στέλνω» εγώ στους πρώην συναδέλφους και τα φράγκα θα είναι καλύτερα…! Τώρα βέβαια αυτό είναι δική μου υπόθεση…! Είναι και η μόνη λογική εξήγηση γμτ…! Δεν μπορεί να είναι τόσο γκάου… ολόκληρη επιστήμονας; Μπορεί;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και να ‘χω και τον έτερο να υπερθεματίζει υπέρ της λύσης του σεναριογράφου…! :-s<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Βέβαια μετά από εξαντλητική ολονύχτια κουβέντα έκανε και μια υπόθεση εργασίας…! Ότι πιθανόν στη δοκιμαστική προβολή να μην άρεσε το ότι σκοτώθηκε η αθώα κοπέλα (σ.σ. λες και ήταν η μόνη αθώα στην υπόθεση) και γι’ αυτό την ανάστησαν…! Και μάλλον από κει πήρε το θάρρος και «τόλμησε» να κάνει υποδείξεις στο σκηνοθέτη…! :-o<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">«Το καλύτερο θα ήταν η γκόμενα στο τέλος να τους καθάριζε και τους δυο...»…! Να τους καθάριζε; Και τους δυο; Μα από πού του έρχονται οι ιδέες αυτές μου λέτε; Από πού κι ως που γλυκέ μου έτερε θα τους σκότωνε και τους δυο; Με τι προσόντα, για ποιο λόγο; Συγχύστηκα μέσα στα άγρια χαράματα…! γγγκκκρρρρρρρρρρ…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Κοιτάζοντας τώρα το dvd για να δω τον αγγλικό τίτλο προκειμένου να αναζητήσω ένα βιντεάκι στο YouTube πρόσεξα ότι η ταινία είναι ακατάλληλη για τους κάτω των 17…! Νομίζω ότι μόλις βρήκα τα όρια μου γλυκέ μου έτερε…! ;-)<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-8961639816984790303?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-2291889221687892772007-02-26T17:24:00.000+02:002007-02-26T17:27:29.186+02:00Μπλέξαμε πάλι...Μόλις ανακάλυψα (σ.σ. μου το σφύριξαν δηλαδή) ότι το blog έχει τα κακά του τα χάλια… Τουλάχιστον για όσους μπαίνουν με Explorer… Δεν έχω την παραμικρή ιδέα από πότε είναι έτσι γιατί μπαίνω με Firefox και το βλέπω κανονικά… Μία λύση είναι κάποιος από σας να με λυπηθεί και να μου δώσει μια έτοιμη λύση στο πιάτο… έλεγξα ήδη το teblate αλλά δεν είναι από κει το πρόβλημα – μάλλον δηλαδή…!<br /><br />Η άλλη λύση είναι να κατεβάσετε όλοι το Firefox… αν όχι για χάρη μου τουλάχιστον ως μια επαναστατική πράξη προς τον τελικό σκοπό… την αποτίναξη του ζυγού της Microsoft…! Όπως καταλαβαίνετε είμαι απελπισμένη και μετέρχομαι κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα…!<br /><br />Από την άλλη μεριά βέβαια μπορεί με το παρόν post να «στανιάρει» και να επανέλθει… το έχω ξανακάνει σε άλλη περίπτωση και λειτούργησε…!<br /><br />Για να δούμε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-229188922168789277?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-90665878976871468812007-02-22T00:49:00.000+02:002007-02-26T17:12:24.393+02:00Ο συναρπαστικος γιαπωνέζικος κήπος μου...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RdzUVyBETfI/AAAAAAAAAAc/qIvmZkuNU90/s1600-h/Japanese_Garden.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034131954161962482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZbPkestGUu0/RdzUVyBETfI/AAAAAAAAAAc/qIvmZkuNU90/s400/Japanese_Garden.jpg" border="0" /></a><br /><span style="TEXT-DECORATION: underline"><br /></span><span style="font-size:+0;"></span><br /><p class="MsoNormal">Έμεινα πολύ ώρα να χαζεύω αυτή τη φωτογραφία… Τόσο την πρώτη φορά που την είδα όσο και κάθε φορά που την «άνοιγα»…! Και το έκανα συχνά… Το κάνω συχνά…! Με συναρπάζει μ’ έναν τρόπο συγκλονιστικό…! Αυτό το οργιαστικό κόκκινο «μιλάει» κατευθείαν μέσα μου…! Και κυρίως το γεγονός ότι πρόκειται για την αποτύπωση ενός γιαπωνέζικου κήπου… Γιαπωνέζικου…! Εκεί που περιμένεις μινιμαλισμό, συμμετρία, την επιτομή του μη περιττού σε περικυκλώνει μια οργιώδη φύση, που απειλεί να σε καταπιεί… Έχω προσπαθήσει να μεταφερθώ μέσα στον κήπο αυτό… Να γίνω μέρος του «πίνακα»… Να ξαπλώσω πάνω σ’ αυτά τα φύλλα, να βρεθώ κάτω απ’ αυτά τα φύλλα… Και να περιμένω τα επόμενα που θα με αγγίξουν…! Δεν τα έχω καταφέρει…! Με διώχνει…!<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p><br /></o:p></p><span style="font-size:+0;"></span><p class="MsoNormal">Ίσως γιατί βαθιά μέσα μου δεν πιστεύω ότι υπάρχει. Ίσως γιατί τον θεωρώ οφθαλμαπάτη, άπιαστο, όνειρο…! Κρατιέμαι μακριά του, τον παρατηρώ από απόσταση και περιμένω μια ένδειξη ότι είναι ψεύτικος, γέννημα της φαντασίας μου, των επιθυμιών μου…! Καιροφυλακτώ και βυθίζομαι στα χρώματα του, στις καμπύλες του, στις φωτοσκιάσεις του, αυτές που βλέπω και αυτές που φαντάζομαι… Έχει ριζώσει στην καρδιά μου αλλά εξακολουθώ να φωνάζω ότι υπάρχει μόνο στο μυαλό μου… Τον αγγίζω, του κάνω παρέα, τον σκέφτομαι συνέχεια, τον αναζητώ, σχεδόν ψυχαναγκαστικά, αλλά μέσα μου το ξέρω καλά… Δεν πρόκειται να γίνει δικός μου ποτέ…!</p><p class="MsoNormal"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-9066587897687146881?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-50806283551764443682007-02-19T15:51:00.000+02:002007-02-19T16:00:47.492+02:00Εγώ Πάντως Καθάρισα... Χωρίς Απώλειες...!<p class="MsoNormal">Η χθεσινή νύχτα υπήρξε δημιουργική με τρόπους θεμιτούς και …αθέμιτους. Θ’ αρχίσω με τα καλά νέα και θα συνεχίσω με τα άσχημα, τα οποία στη συνέχεια εξελίχθηκαν χωρίς παράπλευρες απώλειες…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τα καλά νέα είναι ότι «ανέβασα» το δεύτερο επεισόδιο του <a style="font-weight: bold;" href="http://adomiel.podomatic.com/">podcast</a> μου το οποίο «τρέχει» τόσο στο <a style="font-weight: bold;" href="http://adomiel.podomatic.com/">podomatic </a>όσο και στο <a style="font-weight: bold;" href="http://podcasts.sync.gr/audio/4725/index.html">SYNC </a>(σ.σ. μη φωνάζετε, δεν είπα ότι ήταν για σας τα καλά νέα, το είπα; :-p)… Η δεύτερη απόπειρά μου έγινε με τη βοήθεια του audacity… Όχι ότι είδα καμία μεγάλη διαφορά αφού δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πώς δουλεύει και ποιες είναι οι extra εφαρμογές του…! Αλλά ελπίζω να τις ανακαλύψω σύντομα ώστε να μην ακούγεται τόσο χάλια η μουσική και να μπορέσω να διορθώσω λιγάκι τη φωνή και αυτά τα απίστευτα συριστικά «σσσσς» που εκτοξεύω και δεν είχα συνειδητοποιήσει τόσα χρόνια…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τα άσχημα νέα είναι το μίνι εγκεφαλικό που έπαθα όταν αποπειράθηκα να μπω χθες το βράδυ στον Blogger… με το έτσι θέλω με υποχρέωνε να μεταφέρω το blog στη νέα έκδοση… και βεβαίως ως άνθρωπος της ρουτίνας και της σιγουριάς σιχαίνομαι τις εκπλήξεις και τις απότομες αλλαγές… ειδικά όταν δεν μπορώ να τις ελέγξω…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ευτυχώς θυμήθηκα ένα post που είχε γράψει ο <a style="font-weight: bold;" href="http://mavrosgatos.blogspot.com/">Μαύρος Γάτος</a> πριν κάποιες μέρες, όταν βρέθηκε μπροστά στην ίδια ακριβώς «έκπληξη»… το αναζήτησα και το εκτύπωσα…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ακολούθησα επακριβώς τις οδηγίες του… και εκείνες του Blogger (σ.σ. ας έκανα κι αλλιώς ^&%&^$%$(*&^%^%^$)… Το blog μεταφέρθηκε αυτόματα αλλά όσα ελληνικά είχα γράψει εγώ στο teblate είχαν ως εκ θαύματος μετατραπεί σε αλαμπουρνέζικα…! Ολόκληρη η αριστερή στήλη αλλά και οι πληροφορίες κάτω από τα post…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Με υπερβολικά αργές κινήσεις –τόσο από το άγχος όσο και λόγω του προχωρημένου της ώρας, αφού είχε φτάσει πια 2 το πρωί- περιηγήθηκα στο νέο Blogger και έφτασα μέχρι εκεί που μου ζητούσε να κάνω ugrade στο teblate… Δεν του έκανα τη χάρη… Αντιθέτως γύρισα πίσω στη σελίδα του html και έκανα paste το teblate μου το οποίο σώζω κάθε φορά που κάνω μια αλλαγή…! Και σε δευτερόλεπτα μέσα το blog αποκαταστάθηκε… Τέρμα τα αλαμπουρνέζικα…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><a style="font-weight: bold;" href="http://mavrosgatos.blogspot.com/">Μαύρε Γάτε</a> σ΄ ευχαριστώ για μία ακόμη φορά… Είσαι πλέον το γούρι μου…! ;-)<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Δε θα ρωτήσω αυτή τη φορά τι έκανε η ΑΕΚ χθες το βράδυ… Πρόκειται για μια ιστορία που με πονάει πολύ και ως γνωστόν δεν ανασκαλεύουμε πονεμένες ιστορίες…! Όταν, αν κι όποτε θυμηθεί να ξανακερδίσει ή έστω να φέρει μια αξιοπρεπή ισοπαλία μπορείτε να με ενημερώσετε με email… αν υπάρχουν ακόμα και δεν επικοινωνούμε με τηλεπάθεια… gggrrrrrrrrrr (σ.σ. &*(%^&amp;*%^$%^#&$$%#$%&…!!!!!!!!!!!!!!)<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-5080628355176444368?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1171742370886932282007-02-17T21:54:00.000+02:002007-02-17T22:27:47.896+02:00Ανταποκρίνομαι στην πρόκληση... Και ανταποδίδω... ;-)<p class="MsoNormal">Μετά από ένα νυχτερινό όργιο -ξενύχτι και ποτά δηλαδή, μην πάει ο νου σου στο κακό, μάστορα :-<span style="" lang="EN-US">p</span>- και με το μυαλό ακόμα καζάνι, όπως είναι πάντα δηλαδή όταν ξυπνάω κατά τις 2 μ.μ. –κάθε μα κάθε Σ/Κ για να εξηγούμαστε- χαζεύοντας τα <span style="" lang="EN-US">emails</span><span lang="EN-US"> </span>μου έπεσα από τα σύννεφα – κι όχι δεν βρήκα <span style="" lang="EN-US">newsletter</span><span lang="EN-US"> </span>με νέα σύλληψη υπόπτου για τη 17Ν μάστορα (σ.σ. πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους Έλληνες που από το καλοκαίρι του 2002 συνεχίζω να παραμένω στα σύννεφα, αφού δεν έτυχε να έχω συγγενή, γείτονα, συνάδελφο, συμμαθητή κ.λπ. ένα από τα παλικάρια της Οργάνωσης <span style="font-family:Wingdings;"><span style="">L</span></span>)…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τέσσερις εκλεκτοί και μη εξαιρετέοι <span style="" lang="EN-US">bloggers</span>, η Μάρω, ο Πρίγκιπας του Ντακάρ, ο <span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman";">Μικρός Πρίγκιπας του Αστεροειδή Β612 </span>και η Carrie <span style="" lang="EN-US">V</span>’<span style="" lang="EN-US">s</span> Bridget με ενημέρωναν επισήμως, οι δύο με <span style="" lang="EN-US">mail</span> –μην και ξεφύγω δηλαδή ισχυριζόμενη ότι δε το πρόσεξα στα σχόλια- και οι άλλοι δύο από τα blogs του (σ.σ. αναγκάζοντας με να αλλάξω 2-3 φορές αυτό το κακόμοιρο post αφού τα είδα αφού το έγραψα) ότι με προσκαλούσαν στο παιχνίδι, που τσακίζει υπολήψεις και ρίχνει τις μάσκες (σ.σ. και καλά τώρα) τον τελευταίο καιρό στην <span style="" lang="EN-US">blof</span>όσφαιρα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πρέπει λοιπόν να πω πέντε πράγματα για μένα που υποτίθεται ότι δεν ξέρετε…! Αλλιώς τι κάνουμε εδώ ρε παιδιά; Επειδή λοιπόν εγώ έχω ήδη αναφερθεί σ’ όλα τα κολάσιμα αμαρτήματα μου σκοπεύω να μιλήσω μόνο για τις αρετές μου…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Καλά πλάκα κάνω ηρεμήστε…! Ποτέ δε θα σας προκαλούσα τόσο αφόρητη ανία επίτηδες και επί τούτου...! :-<span style="" lang="EN-US">p</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κανονικά θα έπρεπε να καθυστερήσω λιγάκι και να το σκεφτώ…! Αλλά αποφάσισα να ανταποκριθώ στην πρόκληση άμεσα για έναν και μόνο λόγο… Το παιχνίδι έχει αποκτήσει τέτοιο καταιγιστικό ρυθμό που έχω την εντύπωση ότι αν καθυστερήσω λιγάκι ακόμα οι πέντε που θέλω να προσκαλέσω-προκαλέσω με τη σειρά μου θα τα έχουν ήδη βγάλει τα «άπλυτα» τους στη φόρα…! (σ.σ. updat: όχι ότι δε μου τη σκασατε στο τέλος Μάρω και Μικρέ Πρίγκιπα και έτρεχα να αλλάξω το post...)<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Πέντε πράγματα που δεν ξέρετε για μένα: (σ.σ. και ανάθεμα με αν έχω την παραμικρή ιδέα ότι σας ενδιαφέρει να τα μάθετε..):</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <ol style="margin-top: 0cm;" start="1" type="1"><li class="MsoNormal" style="">Ζω μέσα σ’ ένα δημιουργικό χάος. Από τη στιγμή που κατάλαβα τον εαυτό μου. Πότε ήταν αυτό; Τη δεύτερη φορά που η μανούλα, με ύφος επιτακτικό, με έβαλε μπροστά στο νεροχύτη να πλύνω τα πιάτα. Γιατί τη δεύτερη; Μάλλον γιατί την πρώτη το θεώρησα φυσικό ότι πρέπει να μάθω να αυτοσυντηρούμαι. Το γεγονός όμως ότι ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη δεν υπήρξε αντίστοιχο μάθημα αυτοσυντήρησης για τον αδελφό μου με ψύλλιασε για το τι με περίμενε για το υπόλοιπο της ζωής μου. Από τότε, από την τρυφερή ηλικία των 10, μπορεί να μην έχω μάθει να αυτοσυντηρούμαι αλλά σαφώς και βρίσκομαι σε μία μόνιμη επανάσταση κατά των στερεοτύπων. Κάποιοι κακόγλωσσοι και πικρόχολοι με κατηγορούν ότι πάσχω από μανία καταδίωξης…! Εγώ τους αφήνω να λένε…! ;-)</li><li class="MsoNormal" style="">Όταν οδηγώ μετατρέπομαι σε <span style="" lang="EN-US">killer</span>. Εκνευρίζομαι με το παραμικρό και δε συγχωρώ την παραμικρή αβλεψία στους άλλους. Ενίοτε βρίζω χυδαιότατα –εντάξει ντρέπομαι αλλά αμαρτία εξομολογουμένη δεν είναι πλέον αμαρτία- ενώ μουτζώνω κιόλας. Έχω σκεφτεί να προμηθευτώ ένα ψεύτικο πιστόλι και να το έχω στο ντουλαπάκι. Και στην πρώτη μανούρα –κυρίως με τους κατόχους των τανκς τους οποίους απεχθάνομαι, γιατί που πας ρε άνθρωπε με το τεθωρακισμένο μέσα στην μποτιλιαρισμένη Αθήνα- να κατέβω για τσαμπουκά και αν με παραζορίσουν να πω την ατάκα που έχω δοκιμάσει πολλάκις μπροστά στον καθρέπτη μου: «Φύγε γιατί θα σε πυροβολήσω»… Και να βγάλω το πιστόλι…! ;-)</li><li class="MsoNormal" style="">Σε συνέχεια του προηγούμενου. Δεν κάνω ποτέ πίσω σε καυγά. Το παλεύω μέχρι τελικής πτώσεως. Συνήθως του άλλου. Έχω μετανιώσει πολλές φορές και για το γεγονός ότι δε μαζεύω τη γλώσσα μου μέχρι να εξουδετερώσω πλήρως τον «αντίπαλο» αλλά κι επειδή δεν αφήνω καμία πρόκληση να πέσει κάτω. Έτσι, ρε παιδί μου γι’ αλλαγή. Ν’ αφήσω κάτι να το πάρει ο άνεμος…! Μπααααα…..!</li><li class="MsoNormal" style="">Έχω μία φυσική τάση να «ψαρώνω» τον απέναντι μου… το γλεντάω ιδιαίτερα όταν κάποιος με γνωρίζει για πρώτη φορά… κυρίως στη δουλειά… γίνομαι τόσο σκύλα που είμαι σίγουρη ότι αν δεν έδιναν κρυφά τις κατάλληλες εξηγήσεις αυτοί που ήδη με ξέρουν θα είχα πέσει ήδη θύμα βουντού ή πληρωμένου συμβολαίου θανάτου…!</li><li class="MsoNormal" style="">Είμαι παρορμητική και αυθόρμητη σε βαθμό απίστευτο. Πολλές φορές πρώτα ενεργώ και μετά σκέφτομαι… Τις περισσότερες φορές δεν αλλάζω γνώμη… Αλλά εκείνες τις ελάχιστες που έκανα την «πατάτα», τις φυσάω ακόμα και δεν κρυώνουν…! Πάντως αναλαμβάνω πάντα τις ευθύνες μου, ξέρω να ζητάω συγνώμη και μάλιστα άμεσα. Τις «πατάτες» των άλλων τις συγχωρώ σε βαθμό λύπησης (σ.σ. για μένα) και ποτέ δεν κρατάω κακία…!</li></ol> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυτάαααααααααα…..!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και παραδίδω τη σκυτάλη στους:</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://ray-of.blogspot.com/">Πολεμιστή του Φωτός</a></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a style="font-weight: bold;" href="http://mastromitsos.blogspot.com/">Μαστρομήτσο </a>ή απλά μάστορας στα post μου ;-)<br /></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://vatraxokoritso.blogspot.com/">Βατραχοκόριτσο</a></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://eygenia.blogspot.com/">Silentsoul</a></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://fasoulas.blogspot.com/">Χρήστο Φασούλα</a></p><p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><a href="http://fasoulas.blogspot.com/"><br /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Καλά ξεμπερδέματα…! ;-)<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-117174237088693228?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1171493969945120312007-02-14T23:56:00.000+02:002007-02-15T01:04:22.886+02:00Βγήκα στον αέρα... είμαι πλέον μία podcaster..!<p class="MsoNormal">Επιτέλους τα κατάφερα…! Το πρώτο μου <a style="font-weight: bold; font-style: italic;" href="http://adomiel.podomatic.com/"><span style="" lang="EN-US">podcast</span><span lang="EN-US"> </span></a>είναι πλέον στον αέρα…! Με την ευχή να μην είναι και το τελευταίο, το «ανέβασα» μετά φόβου Θεού… Βέβαια πρόκειται απλά για ένα 7λεπτο <a style="font-style: italic; font-weight: bold;" href="http://adomiel.podomatic.com/"><span style="" lang="EN-US">podcast</span><span lang="EN-US"> </span></a>χωρίς πολλά - πολλά αφού ραδιόφωνο, παρόλο που το ήθελα πάντα, δεν έτυχε να κάνω ποτέ και δεν έχω και ιδέα πως γίνεται… αλλά φαντάζομαι ότι κανένας δε γεννήθηκε και να γνωρίζει… πιστεύω ότι μετά τις πρώτες 50-60 προσπάθειές μου θα καταφέρω να μεγαλουργήσω και να φτιάξω κάτι εφάμιλλο της ευφυΐας, των αναμφισβήτητων ικανοτήτων και του παροιμιώδους χιούμορ μου…! :-<span style="" lang="EN-US">p</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όταν λέω στην αρχή «επιτέλους» να είστε βέβαιοι ότι το εννοώ… οχτώ ώρες έφαγα σήμερα με το ρημάδι…! Και να γένναγα ποιο γρήγορα θα είχα ξεμπερδέψει…! Δέκα φορές το ηχογράφησα και άλλες τόσες το έχασα… που να ‘ναι εκείνες οι εγγραφές ένας θεός ξέρει… περιπλανούνται μόνες κι αβοήθητες στο αχανές ίντερνετ… <a style="font-style: italic; font-weight: bold;" href="http://adomiel.podomatic.com/">Η 11<sup>η</sup> ήταν και η τυχερή όμως…!</a> Βέβαια από την τσατίλα μου τα νεύρα μου έγιναν τσίτα και ακούγομαι ολίγον τι αρτηριοσκληρωτική και υπέρ το δέον σοβαρή αλλά εγώ ξέρω ότι είμαι ένα παιδί χαρά θεού και είμαι σίγουρη ότι η 61<sup>η</sup> εκπομπή θα είναι χάρμα και κελάηδισμα στ’ αυτιά…! ;-)<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αλλά επιτέλους είναι εδώ και το μόνο που εύχομαι πλέον είναι να θυμάμαι και αύριο τι ακριβώς έκανα για να μπορέσω και να το επαναλάβω… (σ.σ. και αφήστε τις κακιούλες ότι δεν είναι απαραίτητο :-<span style="" lang="EN-US">p</span><span lang="EN-US"> </span>)…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το έχω ήδη «καρφιτσώσει» αριστερά αλλά και κάθε νέα εκπομπή θα «ανεβαίνει» και στο <a style="font-style: italic; font-weight: bold;" href="http://podcasts.sync.gr/"><span style="" lang="EN-US">SYNC</span>, </a>στο νέο <span style="" lang="EN-US">agreggator</span>, που εξυπηρετεί τόσο τα <span style="" lang="EN-US">blogs</span><span lang="EN-US"> </span>όσο και τα <span style="" lang="EN-US">podcasts</span>…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Χρησιμοποίησα τρεις φορές μέσα σ’ ένα μόνο <span style="" lang="EN-US">post</span> τη λέξη θεός; Ή μου φάνηκε; Όντως κατάντησα ένα κουρέλι…<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-117149396994512031?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1171299384382525052007-02-12T18:50:00.000+02:002007-02-12T18:56:24.440+02:00Όταν τα πολλά λόγια είναι φτώχεια...<p class="MsoNormal">-Δεν το κατάλαβα<span style="" lang="EN-US">..</span>. Έπιασε τη γυναίκα του με κάποιον ή τον έπιασαν με κάποια;</p> <p class="MsoNormal">-Τους έπιασε ο άντρας της…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">-Και πέθαναν κι οι δυο…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">-Όχι μόνο ο ένας πέθανε. Ο άλλος είναι στη φυλακή.</p> <p class="MsoNormal">-Δηλαδή τώρα αυτή έμεινε και χωρίς άντρα και χωρίς γκόμενο…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ντόινγκκκκκκκκκ…! :-<span style="" lang="EN-US">S<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Να μια λεπτομέρεια που δεν είχα επισημάνει…! Τώρα ήταν καλό που το επεσήμανε αυτή;<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-117129938438252505?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1171231756365197112007-02-12T00:03:00.000+02:002007-02-12T00:13:46.936+02:00Πάντα χρειάζεται ένα συρραπτικό... τα χαράματα!<p class="MsoNormal">-Μα είναι αλήθεια όλα αυτά; Όλα όσα έγιναν πέρυσι, το 2006, από το Μάιο μέχρι σήμερα; Είναι αλήθεια;</p> <p class="MsoNormal">-Θα ΄θελες να ΄ναι όνειρο; Να κοιμάσαι, να ξυπνήσεις και να είναι όνειρο;</p> <p class="MsoNormal">-Ναι. Να κοιμάμαι, να ξυπνήσω και να είναι όνειρο…</p> <p class="MsoNormal">-Δεν είναι όνειρο. Είναι αλήθεια. Νομίζω. Αν και δεν ξέρουμε, κανείς δεν ξέρει ποια είναι η πραγματικότητα. Δεν μπόρεσε κανένας να μας το πει… Μπορεί όντως να κοιμόμαστε τώρα, να ξυπνάμε μετά και να είναι όλα ένα όνειρο. Να ξεκινά μετά η πραγματική μας ζωή…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Βλακείες λέω. Προχωράω μπροστά, λέω την αλήθεια αλλά μόλις δω τα δύσκολα αφήνω και μια υπόνοια ελπίδας. Ψέματα… Αλλά είναι ψέματα; Κι αν όντως τώρα κοιμόμαστε, ξυπνήσουμε και είναι όλα ένα όνειρο;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Είδα ένα όνειρο τα χαράματα… Τόσο αληθινό, τόσο γνήσιο, τόσο δικό μου, που όταν με ξύπνησαν, παραμιλούσα και το κατάλαβα. Συνέχιζα το διάλογο του ονείρου. Πόσο στενοχωρήθηκα που με ξύπνησαν…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Είχα σχέδιο στο όνειρο. Ενεργούσα βάσει σχεδίου και μου έβγαιναν όλες οι κινήσεις… Και λίγο πριν το ρουά ματ με ξύπνησαν κι έμεινα να παραμιλώ… Και να ζητάω το συρραπτικό… Για να πάρω την ίδια απάντηση που του είχα δώσει λίγα δευτερόλεπτα πριν στο όνειρο μου…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">-Μα δεν έχουμε συρραπτικό!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εκείνος όμως, το χρειαζόταν και μου το ζητούσε… Για να συρράψει μια ανοιχτή κοιλιά… Τι είχε κάνει μέσα της λίγο πριν δεν πρόλαβα να δω γιατί ήμουν αλλού… Πρόλαβα μόνο να τον δω ψύχραιμο, πάνω από τον μωλωπισμένο άντρα, να κρατάει τις δύο άκρες ενωμένες και να ζητά συρραπτικό για να τις συρράψει… Εγώ μόλις είχα μπει για να τον ενημερώσω ότι έξω υπήρχε ένας ακόμα ανόητος, που έπρεπε να τιμωρηθεί… Θα τον τιμωρούσε γμτ αν δε με ξυπνούσαν… Και θα ερχόντουσαν όλα ακριβώς όπως τα είχα σχεδιάσει… Σχεδίαζα να τον κάνω άντρα… Άντρα προστάτη…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πως λέμε ούτε στον ύπνο μου…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Πάντως οφείλω να το παραδεχτώ… Η φαντασία σου εξακολουθεί να με προκαλεί και να με αιφνιδιάζει… Κάθε φορά έρχεσαι με διαφορετικό «πρόσωπο» αλλά ακριβώς από την ίδια «αφετηρία»… <o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-117123175636519711?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1170969577588449002007-02-08T23:12:00.000+02:002007-02-11T20:40:42.243+02:00Σερβίρετέ της μια "Μαρμελάδα από μαργαριτάρι" παρακαλώ... (σ.σ. και ικετεύω στα γόνατα λέμε)...!<p class="MsoNormal">Είναι σοβαρή. Αξιοπρεπής. Υπομονετική. Και απόλυτα ήρεμη. Δεν παρεκκλίνει από τον κανόνα της. Όπου κανόνας όρα όλα εκείνα τα γλυκούλικα, τρυφερούλικα και συντηρητικούλικα stauffάκια που όλοι χαιρόμαστε φανερά να περιγελάμε ενώ κρυφά αποτελούν την Δευτέρα φύση μας, αφού έχουν καταβροχθίσει ήδη την Κυριακή μας και τρέχουν ολοταχώς προς την Τρίτη μας…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τη γνωρίζω 5 χρόνια παρά 15 μέρες… πιστεύω ένα αρκετά ικανοποιητικό διάστημα για να μπορώ να εξάγω ένα συμπέρασμα ασφαλές. Και για να πείσω και τους πλέον δύσπιστους θα φανερώσω ένα μυστικό: είναι ταύρος με ωροσκόπο στον ταύρο. Μάλιστα - μάλιστα. Τόσο στέρεη, τόσο πρακτική, αξιόπιστη, γλυκομίλητη…! Μία φορά όλη κι όλη την έχω δει κι ακούσει, όπως και ολόκληρος ο όροφος βέβαια, να χάνει την ψυχραιμία της, γεγονός το οποίο συνοδεύτηκε από πολεμική κραυγή, που τύφλα να ‘χει μπροστά της των Απάτσι ενώ της έφευγαν και πράγματα από τα χέρια. Οριζόντια και με κατεύθυνση τον πιο κοντινό τοίχο. Και τι είχαμε κάνει τα καημένα; Κραυγάζαμε απλά όλοι μαζί, βρίζαμε (σ.σ. λιμανίσια αλλά να μην το κάνουμε θέμα) και γελάγαμε τρανταχτά. Όλα αυτά μαζί, καμιά δεκαριά άτομα σύνολο… Σιγά το θέμα: ήταν μια συνηθισμένη μέρα σε μια συνηθισμένη αίθουσα σύνταξης…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <span style="font-family:times new roman;">Καλά καταλάβατε ότι το ερίτιμο άτομο για το οποίο μιλώ είναι μια εκλεκτή συνάδελφος... Την οποία εκτιμώ και ίσως σκιάζομαι λιγάκι. Μου έχει περάσει βλέπετε κάποιες φορές από το μυαλό η σκέψη ότι δεν είναι ανθρώπινη. Τόσο αυτοκυριαρχημένη και τόσο σοβαρή, έψαχνα να βρω, που έχει φάει την πετριά της προκειμένου να τη φέρω στα ανθρώπινα γήινα μέτρα. Και ως γνωστόν όποιος ψάχνει βρίσκει…!</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5305/3137/1600/436186/pearl_jam.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5305/3137/320/172751/pearl_jam.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal">Τους είχε πάρει το αυτί μου κάπου, κάπως, κάποτε…! Φαντάζομαι ότι τους είχα τοποθετήσει σε κάποιο από τα «κουτάκια» που απ’ έξω είχαν φαρδιά πλατιά την ετικέτα «Αδιαφορώ»… τι σχέση είχα τώρα εγώ σοβαρή γυναίκα (σ.σ. ναι από πάντα έτσι ήμουν, μάστορα, έχεις πρόβλημα; η οργισμένη μου περίοδος σταμάτησε στους Duran-Duran) με rock γκρουπάκια (sic) που αυτοαποκαλούνται «μαρμελάδα από μαργαριτάρι»;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η σύγκρουση μου μαζί τους (σ.σ. γιατί περί σύγκρουσης πρόκειται εν κατακλείδι, αφού συνδέονται στενά με τη μία και μοναδική πετριά της Μπετούλας) συνέβη πέρυσι το Μάιο…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ξαφνικά είδα μια «άλλη» συνάδελφο… Μονίμως αναψοκοκκινισμένη, μ’ ένα βλέμμα τρελό από την προσμονή (σ.σ. το οποίο και σαφώς αποκωδικοποιώ αυτομάτως λόγω εμπειρίας ;-) ) να χάνεται στο ίντερνετ, να ονειροπολεί και γενικά να κάνει όλα όσα δεν έπρεπε να κάνει ή τουλάχιστον δεν πίστευα εγώ ότι θα έκανε… Και σας διαβεβαιώ ότι είναι άπειρα αυτά…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αποφάσισα να ρωτήσω… Δεν το πολυσκέφτηκα είναι η αλήθεια γι’ αυτό και «έφαγα» γερή κατραπακιά όταν στην ερώτηση μου «σου συμβαίνει κάτι; Δείχνεις ελαφρώς αλλαγμένη (σ.σ. και αλλαλαγμένη, αλλά δεν το είπα) τελευταία», μου απάντησε με μάτια που πετούσαν αστραπές, «έρχονται στην Ελλάδα οι <span style="font-weight: bold;">PEARL JAM</span>». Η αντίδραση μου; Θα προσπαθήσω να την εκφράσω γραπτώς αν και είμαι σίγουρη ότι αποκλείεται να αποδώσω ικανοποιητικά την εκφραστική μου δεινότητα στη συγκεκριμένη στιγμή: «Εγκμμμχμεεεεεε;;;;;;;;;;;;;;». Με μάτι αρκούντως γουρλωμένο και τελεσίδικα μπερδεμένο…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ωστόσο πρόλαβα να διακρίνω την βαθιά ανάσα που φούσκωσε στο στήθος της… Όχι, δεν μπορούσα να αντέξω και δεύτερο σοκ! Ήταν έτοιμη να αρχίσει τις εξηγήσεις, για το Θεό… Φοβήθηκα… δεν είχα καμιά όρεξη να γίνω κοινωνός σ’ ένα παραλήρημα, που δεν μπορούσα να κατανοήσω με την πρώτη… Άσε που έπρεπε να χωνέψω, να κατεργαστώ και να αποδεχτώ την πρωτεύουσα πληροφορία… Έβαλα προκαταβολικά τα πόδια στους ώμους, γύρισα το κορμί μου 45 μοίρες και είπα το ανεκδιήγητο «Πωπω, πρέπει να πάω να δω αν έχει χαρτί το φαξ»…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εντάξει ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να βρω ποιο γελοία δικαιολογία αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια… Εξάλλου χάρηκα αφάνταστα με το δικό της σάστισμα, που κατάφερε να διώξει έστω και προσωρινά τη λάμψη της τρέλας από τα μάτια της. Εγώ να αλλάξω το χαρτί στο φαξ; Που δεν ξέρω ούτε να στέλνω; Και δεν έχω δει ούτε καν πως είναι η συσκευασία του; Μικρή νίκη επί των σημείων…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Επί τρεις μέρες με έτρωγε όμως το σαράκι… η σοβαρή και αξιοπρεπής (σ.σ. τα ξανάπαμε αυτά, δε θα επεκταθώ) συνάδελφος, πάνω κάτω στην ηλικία μου, που μια φορά άκουσα να βγαίνει κακό λογάκι από το στόμα της και το επαναλάμβανα επί ένα μήνα σε κάθε ευήκοο ω, μπας και το χωνέψω, είναι μια fan; Και μάλιστα rock γκρουπιού (τι στο καλό έγραψα τώρα;); Αδύνατον… και γιατί αναρωτιόμουν επί τρεις μέρες; Οκ, θα το εξομολογηθώ… τεχνηέντως και πονηρά εντελώς, άλλαξα τις βάρδιες μου για να μην συμπέσουμε… μέχρι και στον ύπνο μου με κυνηγούσε εκείνο το φούσκωμα στο στήθος…! Στο τέλος όμως δεν άντεξα… Και καλά να πάθω…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και ρώτησα… γλυκά και ευγενικά: «Μα καλά, εσύ σοβαρή και αξιοπρεπής γυναίκα, είναι δυνατόν να σε συναρπάζουν rock γκρουπάκια; Να είσαι μία (σ.σ. μπλιαχχχχ) fan; Να…», μέχρι εκεί κατάφερα να φτάσω… Και δεν ξανάνοιξα το στόμα μου για τα επόμενα 45 λεπτά… Τα επόμενα ατελείωτα και μακράν πιο αποκαλυπτικά 45 λεπτά της συναρπαστικής και γεμάτης εκπλήξεις (σ.σ. αχαχαχαχαχα οκ, κόβω την πλάκα) της ζωής μου…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τα έμαθα όλα, σας λέω… Για τη σκηνή του Σιατλ, για το grunge, για τους rocker ημίθεους, για τους καταπληκτικούς τους στίχους, που της έσωσαν τη ζωή και οι οποίοι μιλούν για τα πάντα: τη φιλία, τον άνθρωπο, το Θεό, τον έρωτα, την απελπισία, την επιβίωση, κλπ, για το ότι είναι ακτιβιστές για το περιβάλλον αλλά και πολιτικοί ακτιβιστές, ότι είναι εναντίον του Μπους, ότι σιχαίνονται την μουσική βιομηχανία και γι’ αυτό έχουν γυρίσει ελάχιστα video clips από το 1991, που δημιουργήθηκαν, ότι είναι μονίμως στο δρόμο, ανάμεσα στον κόσμο, και φυσικά ότι πρόκειται για την ΑΠΟΛΥΤΗ LIVE ΜΠΑΝΤΑ…! (σ.σ. οκ, σταματώ εδώ γιατί ενώ κρατούσα σημειώσεις για να τα θυμάμαι μπλόκαρε ξαφνικά το δεξί μου χέρι… ε, πόσο να μπορέσει να αντέξει κι αυτό αυτόνομο από τον απονεκρωμένο εδώ και ώρα από το σοκ εγκέφαλο μου;)<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πέρασα ένα καλοκαίρι μαρτυρικό… Οι μάγκες κατέφταναν στην Αθήνα στις 30 Σεπτεμβρίου και η μαύρη μου η μοίρα είχε αποφασίσει να το περάσω «αγκαλιά» με τη συνάδελφο… Αν είναι δυνατόν δηλαδή… είχαμε ζητήσει άδεια για τις ίδιες ακριβώς ημέρες… για μία ακόμη φορά σιγουρεύτηκα για το γεγονός ότι όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ ολόκληρο το σύμπαν κάνει την πάπια – τάδε έφη Βουράκης!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και έφτασε ο Σεπτέμβρης… και έφτασε και η συναυλία ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ… κι έφτασε και η επόμενη μέρα… μια ευτυχισμένη επόμενη μέρα, όπως και η δεύτερη κ.ο.κ. μέχρι και την τέταρτη… Όπου η Μπέτυ δε μιλούσε… γιατί δεν μπορούσε… είχε κλείσει ο λαιμός της, αν είναι δυνατόν, από τις φωνές… Η σοβαρή και αξιοπρεπής συνάδελφος κραύγαζε στη συναυλία σαν οργισμένο κοριτσάκι, για το Θεό…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Με τούτα και με κείνα πέρασαν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες και κατάφερα να καταχωνιάσω στο υποσυνείδητο μου αυτό το αμαρτωλό της ατόπημα…! Δεν το ξανασυζητήσαμε από τότε… Μας πλήγωνε και τις δύο τόσο πολύ…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όλα αυτά μέχρι σήμερα… μέχρι ετούτο το πρωινό… τη 12η μεσημβρινή… όπου για ακόμη μία φορά ο γνωστός μου κόσμος έγινε σμπαράλια και έμεινα αβοήθητη να πελαγοδρομώ ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες, που απειλούσαν να με κατακρεουργήσουν (σ.σ. κάποιος να μου φέρει λίγο νερό, σβήνω λέμε…!).<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Οι <span style="font-weight: bold;">PEARL JAM</span> ξανάρχονται φέτος στην Ευρώπη… αλλά όχι και στην Ελλάδα… και όπως εκούσια, επίτηδες και εξ επί τούτου με πληροφόρησε η τρελάρα, αλλοπαρμένη και τελειωμένη groupie συνάδελφος Μπέτυ (σ.σ. όπως καταλαβαίνετε προτιμώ να καταπιώ τη γλώσσα μου παρά να θεωρήσω ξανά το συγκεκριμένο άτομο σοβαρό, αξιοπρεπές κ.ο.κ μην τα ξαναλέμε) ετοιμάζει τις βαλίτσες της για Πολωνία, Ολλανδία και ίσως και Βέλγιο! Μα για όνομα….!!!!!!! (σ.σ. τι μου θυμίζει τώρα αυτό; Όποιος ξέρει ας πει…!).<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κάπου εκεί, 5 λεπτά πάνω 5 λεπτά κάτω άρχισε το μαρτύριο μου… «Και να σου γράψω ένα cd, θα τρελαθείς», «και είσαι τόσο ευαίσθητη (σ.σ. μα πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει πια στο γλείψιμο) που αποκλείεται να μην συγκινηθείς», «και να σου τυπώσω τους στίχους», και να να καταφτάνουν τα emails από το YouTube με τους <span style="font-weight: bold;">PEARL JAM</span> από τα live (σ.σ. οκ, οκ, δεν είναι κακοί, τι θέλεις τώρα;)…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εν κατακλείδι όλα ήταν μια υποκριτική παράσταση που είχε ως αφετηρία τα πιο ταπεινά ελατήρια μιας τελειωμένης groupie… το μόνο που ήθελε από μένα ήταν η ηλεκτρονική υπογραφή μου… να ενώσω τη «φωνή» μου με τους υπόλοιπους Έλληνες fans του συγκροτήματος μήπως και τελικά χωρέσει και η Ελλάδα στο πρόγραμμα της φετινής ευρωπαϊκής τους περιοδείας… Μη ξεγελιέστε… δεν έχει σκοπό να ακυρώσει τα ταξίδια (σ.σ. όπως καταλάβατε εγώ ήδη ξεγελάστηκα και γι’ αυτό υπέγραψα… κατέχω περήφανα τον αύξοντα αριθμό 394 σε μια μακρά λίστα «πυροβολημένων» :-p)… Είπαμε πρόκειται για τελειωμένη groupie…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και τώρα έρχομαι εγώ να σας ικετέψω να επισκεφτείτε τη σελίδα των fans και να υπογράψετε… με την εξής λογική: όσο πιο πολλοί τόσο μικρότερο το ρεζιλίκι μου…! :-p<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σας επισυνάπτω το κείμενο του email με το οποίο η τελειωμένη groupie έχει κατακλύσει τους e-λογαριασμούς μας στη δουλειά… ένα Lotus Notes που ποτέ ξανά δεν πρόκειται να θυμίσει τον παλιό, σοβαρό και αξιοπρεπή εαυτό του…! ;-)<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">my friends,<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">pearl jam have announced a small european tour for this year too!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">A MIRACLE!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">but, we can do better.... with a little help from our friends!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">please SIGN THE PETITION for them to visit athens AGAIN and let everybody know about that!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">HELP MEEEEEE - ;-))))<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><a href="http://www.petitiononline.com/PJGR07/petition.html">http://www.petitiononline.com/PJGR07/petition.html</a><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">AS TOUS XANAFEROUME PISW, MIA SINAVLIA = KAMIAAAAAAAAAAAAAA<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">thank you thank you thank you in advaaaaaaance<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">betty :-)</p><br /><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br />Και για του λόγου το αληθές να και τα πειστήρια του κατρακυλίσματος μου...<br /></p><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5305/3137/1600/837636/pearl_jam2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5305/3137/320/490337/pearl_jam2.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-117096957758844900?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1170779540086473082007-02-06T17:00:00.000+02:002007-02-06T18:33:52.980+02:00Σήμερα τσαντίστηκα πολύ…<p class="MsoNormal">Πιθανόν να διατηρώ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και για το βιτριολικό, προβοκατόρικο (σ.σ. τρομάρα μου) χιούμορ μου αλλά πρώτη φορά με προσέβαλαν τόσο σκαιά…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Έχω συνηθίσει εξάλλου είτε να με αντιλαμβάνονται αμέσως (σ.σ. ευτυχώς δε νιώθω μόνη σ΄ αυτό το μεγάλο και παράξενο κόσμο μας :-p) είτε να έρχονται απολογούμενοι μετά από 1,2,3,4 μήνες -όσοι αντέξουν μέχρι τότε- και χωρίς να έχουν ερωτηθεί, προκληθεί ή γίνει και αντιληπτοί ακόμη από μένα, και να μου λένε ότι έπαψαν να με αντιπαθούν –την οποία αντιπάθεια τους προκάλεσα, κατά τα λεγόμενα τους, ακαριαία- και επιτέλους κατάλαβαν τι φοβερό και ουάου άτομο που είμαι… Και ότι δε χρήζω παρεξήγησης για τα λεγόμενα μου… Ίσως μόνο λίγης ψυχιατρικής βοήθειας :- <span style="" lang="EN-US">p</span><span lang="EN-US"> </span>(σ.σ. αυτό το λένε μόνο οι πολύ-πολύ τολμηροί, που έχουν πλέον απόλυτη εμπιστοσύνη στα αντισώματα τους απέναντι μου).</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κι όμως σήμερα κατάλαβα ότι πρέπει επιτέλους να συμμαζέψω τη γλώσσα μου γιατί μπορεί να με βάλει σε μπελάδες. Ειδικά απέναντι σε ανθρώπους που έχουν συνηθίσει να κινούνται σα χέλια ανάμεσα σε κλίκες και είναι προφέσορες της συνομοσιολογίας και της ρουφιανιάς…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ανθρωπάκια που κλαίνε τη μοίρα τους για τη «αδικία» που υφίστανται λες και τους υπέγραψε κάποιος εφ’ όρου ζωής συμβόλαιο, ότι θα ανήκουν στο αφάν γκατέ…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Φιλαράκι πρέπει να καταλάβεις το εξής απλό: ότι ανεβαίνει κατεβαίνει… έχει δεν έχει αξία… και ξανανεβαίνει φυσικά… Συμμερίζομαι τα αδιέξοδα σου, αλλά τα πραγματικά όχι τα φαντασιακά σου… δεν είσαι η <span style="" lang="EN-US">super</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">diva</span> πλέον… ξεκαβάλα…! Ποτέ δε θα ασχολιόμουν για να σε χώσω… Μένω άφωνη (σ.σ. πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, σε διαβεβαιώ) με το ότι και το σκέφτηκες ακόμα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θα σου πω κάτι τελευταίο… ή μάλλον θα σου το ξαναπώ: είσαι καραγκιόζης…! Και απ’ αυτή τη στιγμή και <span style="" lang="EN-US">Persona</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Non</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Grata</span><span lang="EN-US"> </span>για μένα…!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-117077954008647308?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1169732741196525382007-01-25T15:40:00.000+02:002007-01-25T15:59:38.153+02:00Όλα εδώ πληρώνονται... Ευτυχώς...!<p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Γέλια. Τρανταχτά και χειμαρρώδη. Πηγαία. Είχα καιρό να επιδοθώ στο χαλαρωτικό αυτό σπορ. Περιοριζόμουν σε χαμόγελα συγκαταβατικά αλλά αναγκαία. Για να βγει κι αυτή η μέρα. Για να μην αποκτήσω τη «φήμη» του κατσούφη. Για να μην προκαλώ τις «συγκινητικές» ερωτήσεις τους. Μερικές φορές με δυσκολία, οφείλω να ομολογήσω. Και γιατί; Έλα ντε…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εκ φύσεως αισιόδοξη είχε αρχίσει να με ενοχλεί η κατάσταση αυτή. Δεν μπορούσα να βρω πουθενά την Πηγή της Χαράς μου (σ.σ. καλά εκτός από χαζοχαρούμενη με «βλέπω» και λυρική… φτου φτου).<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κι όχι μόνο είχα «χάσει» το δρόμο αλλά άρχισα να βυθίζομαι και σε μελαγχολία, (σ.σ. ποιος; εγώ…) που σε συνδυασμό με μια δηλητηριώδη κυνικότητα, μου έδινε μεν το πλεονέκτημα της ανωτερότητας (σ.σ. τρομάρα μου) αλλά μου άφηνε μια πικρή γεύση στο στόμα. Δηλητήριο λέμε…! Ουφ…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μετά από πολλή και βαθιά σκέψη κατέληξα λοιπόν στην εξής μεγάλη αλήθεια (σ.σ. όχι που θα μου γλίτωνε, τώρα που πήρα φόρα με τις φιλοσοφικές αλήθειες θα σκάσω αν δεν ανακαλύψω έστω μία): Η Πηγή της Χαράς είναι σαν την σκιά σου, όσο την ψάχνεις και την κυνηγάς, τόσο απομακρύνεται. Καλό μάστορα; ΈΕΕΕΕΕτσι…! :-p<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Συμπέρασμα; Σταματάς να ψάχνεις. Και πορεύεσαι μ’ ό,τι έχεις. Ναι, καλό τώρα αυτό, αλλά λιγουλάκι ηττοπαθές βρε παιδί μου. Και καλά να είμαστε συγκαταβατικοί, μελαγχολικοί και κυνικοί αλλά και νικημένοι; Κατά κράτος; Αποδεχόμαστε, καταπίνουμε και το βουλώνουμε;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κι ενώ λοιπόν το μυαλό μου ήταν απασχολημένο με το να «ψάχνει» τα μέσα μου μουντζώνοντας τα έξω μου, ήρθε και με χτύπησε. Η Πηγή. Στο δόξα πατρί, σου λέω μάστορα. Με κατέλαβε εξ απήνης. Αιφνιδιάστηκα. Μόλις σταμάτησα να την ψάχνω, σαν ξοφλημένος γκόμενος άρχισε να με ψάχνει αυτή. :-o<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">-Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου δεν είμαι εγώ τώρα για τέτοια, της έλεγα. Τίποτα αυτή, εκεί. Άσε με μένα. Δε βλέπεις ότι το έχω αποδεχτεί, καταπιεί και το βουλώνω; Και πορεύομαι μ’ ό,τι έχω;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">-Σκατά έχεις, μου απαντά (σ.σ. καλά δε μου είπε έτσι ακριβώς αλλά έχω την τιμητική μου όποτε λέω αυτή την κακιά κουβέντα και λέω να το εκμεταλλευτώ η άπληστη)... Πως κατάντησες έτσι; Που πήγε το χιούμορ σου, με ρωτάει η Πηγή.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">-Και που θες να ξέρω, τράβα ρώτα το, της απαντώ ενθουσιασμένη από την πρωτότυπη ατάκα μου (σ.σ. οκ, μαζί με την καλή μου διάθεση εξαφανίστηκε και η σπιρτάδα μου, θέλεις κάτι;). Δε βλέπεις πως κατάντησε εξάλλου ο κόσμος μας; Ποιος έχει όρεξη για χιούμορ και αστειάκια, πρόβαρα για πρώτη φορά μπροστά της τις δικαιολογίες (σ.σ. τώρα μπλιαχχχ αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια), που είχα σκαρφιστεί για να μην «καρφωθώ»…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Έφαγα μούντζα. Πεντάλφα και βασιλικιά. Αυτό ήταν όντως πολύ βαρύ. Μούτζα; <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">-Πάρ’ το πίσω, της είπα, για να μη σφαχτούμε.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">-Πάρε αυτό, μου απαντά και γελά σαρδόνια πετώντας κατευθείαν μέσα στα χέρια μου την ίδια τη Χαρά. Αντί να «σφάζεσαι» μόνη σου ή μαζί μου «σφάξου» μαζί της να το ευχαριστηθείτε κι οι δυο. Μόνο να μου την προσέχεις γιατί την έχω μονάκριβη, μη βλέπεις που τη χαλαλίζω για τα μούτρα σου. Αλλά πολύ με συγκίνησες τότε που βοήθησες τη γριά να πάει τα ψώνια στο σπίτι και σου το χρωστούσα.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σοκαρίστηκα. Ποια γριά; Δεν το θυμάμαι γμτ…! Θυμάμαι μια άλλη, πατημένα 80, που οδηγούσε μπροστά μου με 20 ενώ βιαζόμουν να πάω στη δουλειά και την μπινελίκωσα άγρια (σ.σ. οκ, το ξέρω ντροπή μου και μεγάλη μάλιστα. Αλλά πίσω από το τιμόνι είμαστε όλοι ίσοι. Που πας ρε γιαγιά με το ένα πόδι στον τάφο και το άλλο στο γκάζι; Με τι θα πατήσεις το φρένο σε ώρα ανάγκης; Μόνο να ήξερα τα παιδιά της… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά (σ.σ. που μου πήρε και κάμποση ώρα ως αργόστροφη μελαγχολική) η Πηγή είχε εξαφανιστεί και μου είχε αφήσει αμανάτι τη Χαρά.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ώπα, και τι κάνουμε τώρα; Την κοίταζα από δω, την κοίταζα από κει, δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο γνωστό, ώστε να μπορέσω να την ταυτίσω. Καινούργιο φρούτο. Απροσδιόριστη και μοναδική. Λαμπερή και ευφυής. Και καλοσυνάτη. Απίστευτα καλοσυνάτη γμτ. Παραδομένη στα δικά μου τα χέρια. Η Χαρά με κοίταξε με βλέμμα υποταγής και αποδοχής της μοίρας της. Δέχτηκα μεγαλοπρεπώς την υποταγή της. Και κατακτήθηκα...!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Από τότε γελάω… Τρανταχτά και χειμαρρώδη…! Κι έμεινα με τη Χαρά...! ;-)<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Προς κυρά Πηγή: το καλό που σου θέλω να σταματήσεις να ξεψαχνίζεις το κάρμα μου γιατί λάθη δεν αναγνωρίζονται. Ότι έκανα έκανα κι ότι είπα είπα. Ας τα ΄χες κάνει σούμα ώστε να περιοριστείς στη μούντζα. Τη Χαρά θα την κρατήσω είπα…! :-D<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116973274119652538?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1168135969195653612007-01-07T04:12:00.000+02:002007-01-07T04:14:04.916+02:00Προσπάθησα αλλά δεν...<p class="MsoNormal">Σε μια στιγμή απόγνωσης (σ.σ. καλά απίστευτη βαρεμάρα ήταν, αλλά θέλω να προσδώσω μια εσάνς τραγικότητας) άρχισα να παίζω με τις ιδιότητες του <span style="" lang="EN-US">desktop</span>. Να παίζω κατέληξα δηλαδή, γιατί ο αρχικός μου σκοπός ήταν να αλλάξω τη φωτογραφία/<span style="" lang="EN-US">wallpaper</span>. Όχι δεν τα κατάφερα. Το ξέρω ότι είναι πανεύκολο. Το έχω κάνει άπειρες φορές. Απλά δεν τα κατάφερα. Δε θυμάμαι τι σκατά πρέπει να κάνω και ούτε η τύχη στην οποία «ακούμπησα» βοήθησε. Αλλά έκανα κάτι άλλο…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κάτι εξωφρενικό. Κάτι απίστευτο με μια πρώτη ματιά. Κάτι που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι μπορούσε να γίνει. Άλλαξα χρώμα στα <span style="" lang="EN-US">windows</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">xp</span> μου…! Ναι ναι όσο απίστευτο κι αν ακούγεται κατάφερα να ξεφορτωθώ το αντιπαθέστατο μπλε και να το αντικαταστήσω με το πολυαγαπημένο πράσινο - μέχρι τη μεγάλη στιγμή βέβαια δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήθελα να το ξεφορτωθώ, πιθανότατα γιατί δε μου είχε περάσει από το μυαλό ότι μπορούσα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μια ανάλογη ηδονική στιγμή είχα ζήσει όταν πρωτοεγκατέστησα το <span style="" lang="EN-US">Mozilla</span><span lang="EN-US"> </span>το <span style="" lang="EN-US">Firefox</span>..! Κάτι είχε πάρει το αυτί μου για την ύπαρξη του αλλά το θεωρούσα παιχνιδάκι για τους δήθεν ψαγμένους (σ.σ. α, ρε κακομοίρα)…! Δεν πίστευα ότι υπήρχε ζωή έξω από τον <span style="" lang="EN-US">Internet</span><span lang="EN-US"> </span>τον <span style="" lang="EN-US">Explorer</span>…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μετά, όμως, όπως μετά από κάθε μεγάλη χαρά, έφτασε η ώρα του απολογισμού. Και της περίσκεψης. Όταν κατακάθονται πια τα πυροτεχνήματα και ξεθυμαίνουν οι φυσαλίδες της σαμπάνιας (σ.σ. μα τι λέω, κάποιος να με συγκρατήσει, λέμε).</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πόσα πράγματα έχω χάσει γιατί απλά δεν γνώριζα την ύπαρξη τους, δεν είχα βρει το κλειδί τους ή απλώς δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι έφτασε η πολυπόθητη στιγμή για τη μεγάλη αντικατάσταση; Να φύγει το παλιό, το μαραμένο, το χιλιοφορεμένο γιατί χρειάζεται χώρο για να απλωθεί το καινούργιο, το φρέσκο, το δροσερό; Ε, πόσες;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το βασάνισα πολύ, αλλά κατέληξα σε συμπέρασμα. Μέγα και βαθύ.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τίποτα δεν έχασα. Ό,τι δεν είχα δεν μπορώ και να το χάσω… Ότι δεν έχω ανακαλύψει δεν είναι χαμένο, απλώς δεν το έχω ανακαλύψει ακόμα… Είναι εκεί και με περιμένει υπομονετικά…! Για όσο γουστάρω…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τι κακό κι αυτό να μην μπορώ να ζήσω μια μεγάλη στιγμή μελαγχολίας; Όταν ξεκίναγα αυτό το <span style="" lang="EN-US">post</span><span lang="EN-US"> </span>ήθελα απλά να καταγράψω τη χαρά για το πρασινάκι μου, στη συνέχεια ανακάλυψα ότι τούτο το <span style="" lang="EN-US">post</span> μπορεί και να έβγαινε «βαθύ» και προς το τέλος χτυπούσα με μανία τα πλήκτρα πιστεύοντας ότι επιτέλους θα έγραφα τη μεγάλη «φιλοσοφική» μου αλήθεια…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θα κατάφερνα να μπουρδουκλώσω το ανικανοποίητο της ύπαρξης μου -που δεν υπάρχει-, τις χαμένες μου ευκαιρίες -που δεν έχω εντοπίσει-, την κακία όλου του ντουνιά που έχει ξεσκίσει το σαρκίο μου –να τόλμαγε μόνο- μαζί με την αρχέγονη ενόραση –δεν ξέρω τι σκατά σημαίνει αλλά κάπου το διάβασα απόψε και κόντεψα να στραμπουλίξω το λαιμό μου από τα γέλια- και θα αναδυόμουν νέα, ωραία και τραγική. Η μεγάλη «φιλοσοφική» μου αλήθεια…! Κάτι δυνατό, τραγικό, αντάξιο της ψυχούλας μου (σ.σ. μπλιαχχχχ τη σιχαίνομαι τη λέξη, όπως και το «κούκλα μου» αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αντ’ αυτού για μία ακόμη φορά «αποκαλύπτομαι» ως ρηχή, κυνική και καθόλου μα καθόλου ευαίσθητη. Μάστορα, λες να είναι γονιδιακό τελικά; Να σταματήσω τις απέλπιδες προσπάθειες, ε; Αφού το βλέπεις κι εσύ ότι προκοπή δεν υπάρχει…! Δεν είμαι εγώ αγόρι μου για τέτοια… Νταλικιέρης γεννιέσαι δε γίνεσαι και το ανάποδο…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Όσο για Σένα δε σε ξέχασα. Αλλά ήταν αδύνατον να το κάνω χτες… Για τους γνωστούς λόγους το αποδιώχνω. Χαράματα και πάλι αναζητώ τις λέξεις. Δε θα σου πω Χρόνια Πολλά. Μην αρχίσουμε τις τρέλες, δε λέει…! Να περνάς καλά…! Νέος και ωραίος για πάντα…!<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116813596919565361?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1167944711229762332007-01-04T22:59:00.000+02:002007-01-04T23:06:50.983+02:00Δοκιμασμένες συνταγές για Καλή Χρονιά...<p class="MsoNormal">Πως ξέρουμε ότι μια καινούργια χρονιά μας «μπαίνει» με το δεξί; Τι είναι αυτό που θεωρούμε «καλό ποδαρικό»; Αφού στην τελική αν εξαιρέσουμε τις εξαιρέσεις μια χαρά περνάμε την Πρωτοχρονιά… Κυρίως γιατί το επιδιώκουμε κι όχι επειδή έτυχε…! Βέβαια στο τέλος, στον απολογισμό, στην σούμα όπως λένε, λίγοι είναι αυτοί που δηλώνουν απολύτως ευχαριστημένοι από τη χρονιά, την κάθε χρονιά, που φεύγει, οι περισσότεροι βιάζονται να τη στείλουν στον αγύριστο και αρκετοί φτύνουν τον κόρφο τους και εύχονται τέτοιο κακό να μην τους ματαβρεί…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τη δική μου φετινή Πρωτοχρονιά, προς το τελείωμα της, θα τη χαρακτήριζα συναρπαστική. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά θα δηλώσω ευθαρσώς ότι θα τη σκέφτομαι και θα συγκινούμαι για χρόνια…! :-)<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όπως και μία άλλη. Εκείνη του 2005. Της οποίας το ποδαρικό εκ των υστέρων θα χαρακτήριζα εξαιρετικό. Με τα δεδομένα αυτά λαμβάνω το θάρρος να υποθέσω (σ.σ. φτου φτου και ξανά μανά φτου) ότι το 2007 ίσως και να είναι καλό…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν έχω τρελές απαιτήσεις. Την ησυχία μου θέλω μόνο…! Την καλή μου τη ρουτίνα…! Χωρίς τραγωδίες και χωρίς άλλες απώλειες…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Την ευτυχία μας μπορούμε να τη δημιουργήσουμε και να την γκρεμίσουμε με τα χεράκια μας. Από εμάς εξαρτάται… Αλλά η δυστυχία μας χτυπάει την πόρτα εκεί που δεν το περιμένουμε…! Δεν την ελέγχουμε και δεν μπορούμε να την αποφύγουμε…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εγώ πάντως, ακολουθώντας το ένστικτο μου, απέτισα «σπονδές» σε όποια ανώτερη δύναμη είχε βάρδια την Πρωτοχρονιά… Ακολουθώντας τη δοκιμασμένη πρακτική του 2005…! Δεν απομένουν παρά 361 ημέρες προκειμένου να διαπιστώσω αν τα μάγια έπιασαν…!<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116794471122976233?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1166826980541372642006-12-23T00:31:00.000+02:002006-12-23T00:40:15.860+02:00Η μαγεία υπάρχει παντού γύρω μας...<p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Η εθελοντική προσφορά στο συνάνθρωπο ήταν πάντα κάτι το οποίο με έκανε να χαμογελώ μεν αλλά ουσιαστικά με άφηνε αδιάφορη. Αυτό κατάλαβα απόψε. Το χαμόγελο μου ήταν τελικά συγκαταβατικό. Μπορώ να γράψω μια πολύ ωραία Έκθεση Ιδεών με αυτό το θέμα: «Ο Εθελοντισμός». Με όλα τα απαραίτητα κλισέ μέσα. Με μεγαλόστομες εκφράσεις για τον ανθρωπισμό, την προσφορά, την ανιδιοτέλεια. Ποτέ δεν συμμετείχα όμως σε μία τέτοια κίνηση –αν εξαιρέσουμε το ότι κάποτε, στο σχολείο, ως μαθήτρια συμμετείχα στον έρανο του αντικαρκινικού αγώνα, με περιβραχιόνιο μάλιστα, αλλά αν θυμάμαι καλά το έκανα για να γλιτώσω το μάθημα. Επίσης έχω δώσει αίμα. Αλλά μόνο μία φορά εθελοντικά, στο χώρο της δουλειάς και μάλιστα πριν από περίπου 15 χρόνια. Όλες τις υπόλοιπες φορές ήταν για κάποιον δικό μου άνθρωπο ή για κοντινό πρόσωπο κάποιου δικού μου ανθρώπου. Οπότε μάλλον δεν πιάνεται. Και ποτέ δεν είχε χρειαστεί να γίνω αποδέκτης μιας τέτοιας κίνησης. Μιας ανιδιοτελής προσφοράς από αγνώστους.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μέχρι σήμερα. Μέχρι απόψε. Έμεσα «ένιωσα» το δώρο τους. Το είδα καθαρά στο παιδικό χαμόγελο. Στο ξάφνισμα, που φαινόταν καθαρά στα γλυκά καστανά ματάκια. :-)<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και να ‘μαι εδώ να αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σήμερα ήρθαν στο σπίτι μου; Γιατί ξεκίνησαν ένα ολόκληρο ταξίδι από το μεσημέρι μέσα σε μια Αθήνα, που έσφυζε από κίνηση, για να καταλήξουν αργά το βράδυ πια και στο δικό μου κατώφλι; Τι τους παρακίνησε να αγνοήσουν το κρύο, το μποτιλιάρισμα, την κούραση τους, αφού ότι έκαναν το έκαναν μετά τη λήξη του 8ώρου τους, για να φέρει δωράκια ο Άη Βασίλης σε κάποια παιδάκια, που ίσως να είναι πιο μελαγχολικά τα φετινά Χριστούγεννα, από όσους μεγάλους «μελαγχολούν» με τις γιορτές; Σε κάποια παιδάκια, που δεν έχουν προλάβει να γίνουν κυνικά και θυμούνται πεντακάθαρα τα περσινά, προπέρσινα και αρκετά ακόμα πίσω πολύ - πολύ ευτυχισμένα τους Χριστούγεννα; Τα τόσο μα τόσο διαφορετικά από τα φετινά; Που είναι υπερκαταναλωτικά ζητώντας τα πάντα, όσα βλέπουν και όσα ακούν, και τα οποία δεν μπορείς να τους αρνηθείς; Και τα περιμένουν από το χοντρό Άη Βασίλη και κοιτούν με πονηρό μάτι τον ψηλόλιγνο που τους έλαχε απόψε; Που δεν τους ξεφεύγει ούτε το σκουλαρίκι που μισοφαίνεται ανάμεσα στα κάτασπρα μαλλιά και γένια; Που καθόλου δεν τα νοιάζει αν έχουν «εμπορευματοποιηθεί» (<span style="" lang="EN-US">sic</span>) τα Χριστούγεννα αφού τα λατρεύουν έτσι ακριβώς όπως είναι;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και αυτοί οι Άνθρωποι ήρθαν σ’ ένα σπίτι που σε τίποτα δε θυμίζει ότι σε τρεις μέρες είναι Χριστούγεννα. Χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο. Χωρίς στολίδια. Με μία βαλίτσα δίπλα στον καναπέ που μαρτυρά ότι οι ένοικοι του σπιτιού είναι έτοιμοι να αποδράσουν από τα «φετινά» Χριστούγεννα, γιατί είναι πολύ μελαγχολικά για να τα αντέξουν…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μία γλυκιά σκέψη για κάποια παιδάκια. Που τα φετινά Χριστούγεννα θα τα περάσουν διαφορετικά απ’ ότι τα δικά τους τα παιδιά. Μια σκέψη τόσο τρυφερή και τόσο ανθρώπινη που μουσκεύει τα μάτια. Μια σκέψη που μπορεί να πραγματωθεί μόνο τα Χριστούγεννα. Την πιο μαγική εποχή του Χρόνου. Αυτή μάλλον είναι και η απάντηση που γυρεύω…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Συνάδελφοι του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου… Για τη χριστουγεννιάτικη μαγεία που προσφέρατε απόψε… Για τα πολλά, δυστυχώς, παιδικά ματάκια που κάνατε απόψε να λάμψουν…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υ.Γ. Το υστερόγραφο σε Σένα… Κάποιοι τη θυμήθηκαν γλυκέ μου…!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116682698054137264?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1166301749591376472006-12-16T21:31:00.000+02:002006-12-23T10:53:56.373+02:00Ένα βήμα τη φορά, αλλά πάντα μπροστά...<p class="MsoNormal">Βρισκόμαστε ακόμα στα μέσα Δεκέμβρη και έχω ακούσει τουλάχιστον από δέκα ανθρώπους, ότι θα αλλάξουν πράγματα στη ζωή τους το 2007, πράγματα που δεν τους άρεσαν το 2006. Και αναρωτιέμαι αυτά που δεν τους αρέσουν είναι τα ίδια που επέλεξαν το Δεκέμβριο του 2005 ή απλά τους προέκυψαν; Γιατί αν συμβαίνει το πρώτο τότε έχουν ελπίδα αλλά αν συμβαίνει το δεύτερο τότε θα γελάσει -ξανά- ο κάθε πικραμένος.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν κάνω ποτέ σχέδια για το Νέο Έτος. Δεν κάνω ποτέ σχέδια στα γενέθλια μου. Οι ψυχαναγκαστικές λίστες με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Φτιάχνω όμως όλες τις υπόλοιπες μέρες. Άλλοτε προσπαθώ να τις ακολουθήσω και άλλοτε τις αγνοώ επιδεικτικά. Αλλά πάντα εν γνώσει μου όταν τις φτιάχνω, για να μη πελαγοδρομώ ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου. Ποτέ όταν πρέπει.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και ξέρεις γιατί, μάστορα; Γιατί ποτέ μα ποτέ δεν μπορούμε να προγραμματίσουμε τη Ζωή. Γιατί πάντα συμβαίνει το δεύτερο και ποτέ το πρώτο.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σκέφτομαι τα περσινά Χριστούγεννα. Τις περσινές γιορτές γενικά. Ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικές από τις φετινές. Ανέφελες, ασκίαστες και πλημμυρισμένες χαρά κι αγάπη. Και κάποιες μικρές στιγμές ευτυχίας.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σ’ αυτές τις γιορτές πλανάται μια μυρωδιά μελαγχολίας. Το λέω «ευγενικά» γιατί η κυριολεξία θα μετέτρεπε το παρόν <span style="" lang="EN-US">post</span> σε μελό…! Αλλά εσύ ξέρεις. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αλλάξω αυτό. Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν –το τραπέζι της γιορτής- κάποια άλλα απορρίφθηκαν κατόπιν σκέψεως - το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και του σπιτιού γενικά.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυτό, όμως, θα επιτείνει τη «μελαγχολία».</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Γι’ αυτό σκέφτομαι για πρώτη φορά να φύγουμε. Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα αλλά το σκέφτομαι έντονα. Άνθρωποι που μας αγαπάνε μας κάλεσαν κοντά τους. Λες και μπόρεσαν να διαβάσουν τα διλήμματα της σκέψης μου. Θα κάνουμε εκεί είπαν τη γιορτή. Μέσα στα χριστουγεννιάτικα στολισμένα σπίτια τους, με τα αναμμένα τζάκια τους και τα χαμογελαστά πρόσωπα τους. Με την αγάπη τους να μας τυλίγει, όπως κάθε φορά που το έχουμε ανάγκη.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θα αναζητήσουμε λοιπόν τη λύση για μία ακόμη φορά στα βάθη της ελληνικής επαρχίας, μάστορα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όσοι πιστοί προσέλθετε…! ;-)<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116630174959137647?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1166227338604919872006-12-16T01:57:00.000+02:002006-12-16T02:04:48.180+02:00Μικρές δόσεις υστερίας...<p class="MsoNormal">Τελικά το «δημοσιοϋπαλληλίκι» ως νόσος είναι κολλητική. Το πήρα απόφαση. Και το ότι είναι νόσος και το ότι είναι κολλητική. Θα μου πεις τώρα τι φανταζόσουν; Ε, λοιπόν εγώ η μωρή νόμιζα ότι είναι γονιδιακή ασθένεια, εκ γενετής, πως το λένε… νόσημα κληρονομικό εντέλει. Κι όμως όχι. Είναι επίκτητη. Εκτός από ύπουλη, αδηφάγα, απολύτως καταστροφική και ανίατη!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Άνθρωποι απολύτως φυσιολογικοί -ως προς το «φαίνεσθε» τουλάχιστον- ξαφνικά μια μέρα, έτσι τελείως απροειδοποίητα, μετατρέπονται ξαφνικά σε «δημοσίους υπαλλήλους»…! Ήμαρτον δηλαδή…! Κλασικές ατάκες; «δε με νοιάζει», «δεν πα να γκρεμιστεί», «εγώ θα κάνω τα απολύτως απαραίτητα» (σ.σ. τα οποία και δεν κάνεις ρε κρετίνε, γιατί αν τα έκανες θα μπορούσα να κάνω κι εγώ τη δική μου δουλειά).<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και δεν είσαι και δημόσιος υπάλληλος τρομάρα σου… είσαι «δημόσιος υπάλληλος»! Και η διαφορά είναι τρομερή ή θα γίνει τρομερή αν κάποτε αποκτήσουμε ένα σύστημα αξιολόγησης που θα πετάει τους κηφήνες, όπως την τρίχα από το ζυμάρι. Με αηδία.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο μόνος μου φόβος πλέον είναι να μην κολλήσω. Έχω δώσει ευχή και κατάρα στους δικούς μου ανθρώπους αν παρατηρήσουν έστω κι ένα σύμπτωμα της καταραμένης αυτής νόσου στη συμπεριφορά μου να με αρχίσουν στα απανωτά σκαμπίλια. Με τα πρώτα συμπτώματα. Να μη με λυπηθούν καθόλου…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πως θα αντέξω να δουλεύω μ’ αυτούς τους ανθρώπους; Χωρίς να τους τα βροντήσω στα μούτρα αφού τους πω έξω από τα δόντια τη γνώμη μου για τις ελεεινές τους προοπτικές;<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μα είναι δυνατόν γμτ άνθρωποι 25,28,32,35 χρόνων να ψάχνουν τρόπους να «βολευτούν», να «τα ξύνουν όλη μέρα», να «αράξουν», να πληρώνονται για να μην κάνουν τίποτα αν είναι δυνατόν ή τα ελάχιστα δυνατά επί ένα 8ωρο, 5 μέρες την εβδομάδα, κάθε χρόνο για τα επόμενα 20,30 χρόνια; Γι’ αυτό επιμένω: είναι νόσος κι όχι επιλογή. Δεν μπορεί να είναι επιλογή…!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <span style=";font-family:";font-size:12;" >Έτσι δεν είναι;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116622733860491987?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1165759313347785422006-12-10T15:58:00.000+02:002006-12-10T16:03:06.503+02:00Να 'χαμε να λέγαμε...<p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Μια από τις αγαπημένες μέρες: Η Κυριακή! Μια Κυριακή όμως όπως η σημερινή.. Να ξυπνάω λίγο πριν τη μία το μεσημέρι, να φτιάχνω καφέ και να χαζολογώ μόνο για πάρτη μου! Τώρα πλησιάζει τρεισήμισι και μόλις έφτιαξα το δεύτερο καφέ.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μόνη στο σπίτι, το χουζούρι θα συμπληρωνόταν και με τα κλειστά τηλέφωνα αλλά οκ αυτό δεν μπορώ να το κάνω και καλώς δεν μπορώ να το κάνω. Τριγυρίζουν κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου τις τελευταίες 2-3 μέρες τις οποίες όμως δεν μπορώ να βάλω σε μια λογική σειρά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τις αντιμετωπίζω με το ένστικτο. Και έρχεται επιτέλους το καυτό ερώτημα στο επίκεντρο: Λογική ή ένστικτο;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και για να τα πάρω με τη σειρά να ξεκαθαρίσω εκ των προτέρων ότι εγώ έχω βαφτίσει «λογική» τα θέλω μου και «ένστικτο» αυτά που μου αποκαλύπτει ο εγκέφαλος μου. Αποτέλεσμα: Πάντα ακολουθώ τη «λογική» μου και σιχτιρίζω μετά που δεν άκουσα το «ένστικτο»…! Μμμμ, μια χαρά με βρίσκω..! Οκ τώρα τα ξεμπέρδεψα…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ακολουθώ λοιπόν τη «λογική». Βυθίζομαι μέσα της. Απολαμβάνω και ονειρεύομαι. Παίρνω αλλά ταυτόχρονα δίνω κιόλας. Όλα καλά κι όλα ωραία. Εκεί λοιπόν που έχω μετατραπεί σε ζυμάρι τόσο μαλακό, που θα τρόμαζαν να με αναγνωρίσουν ακόμα κι οι γεννήτορες μου, φτάνει μια λέξη, μια πράξη, μια άστοχη ενέργεια και μετατρέπομαι σε πέτρωμα τόσο σκληρό και αδιαπέραστο, που δε με αναγνωρίζω ούτε εγώ με την πρώτη ματιά.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Διαγράφω με μια μονοκοντυλιά. Τα πάντα. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Σαν να μην υπήρξε χτες, προχτές, μόνο το σήμερα. Μόνο το τώρα. Καμιά καλή ανάμνηση δεν έχει τώρα πια σημασία. Δεν αναλύω, απλά εξαπολύω το «αντικείμενο» της απόρριψης μου στο πυρ το εξώτερον!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και όλα αυτά χωρίς να είμαι καθόλου υπεράνω. Έχω ενεργήσει άπειρες φορές με αστοχία, επιπόλαια χωρίς να λάβω υπόψη μου ότι μπορεί να κάποιος να πληγωθεί, να με απορρίψει ή απλά να τον/την στενοχωρήσω.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τι θα μπορούσαν όμως να σημαίνουν όλα αυτά; (σ.σ. οκ, προσπαθώ να το αναλύσω, θέλεις τίποτα;).</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ή ήμουν «έτοιμη από καιρό» γι’ αυτό κι απλώς περίμενα την πιο κατάλληλη ευκαιρία, που απλόχερα μου πρόσφερες ή ήμουν «έτοιμη από καιρό» κλπ κλπ…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Γιατί η επόμενη εναλλακτική δεν παίζει. Έτσι δεν είναι; Δεν μπορεί να είμαι τόσο ανασφαλής…! Όχι όχι δεν είμαι. Και βέβαια δεν είμαι. Τώρα γιατί νομίζω ότι έγραψα απλώς δύο επεξηγήσεις της ίδιας παραλλαγής; Ε, γιατί;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Βέβαια θα μπορούσα να σκεφτώ ότι μεγάλωσα πια και δε μου περισσεύει χρόνος και χώρος για ανθρώπους που με απογοητεύουν. Η ζωή μου δεν είναι ένα τεράστιο λούνα παρκ, όπου όλοι οι καλοί χωράνε. (σ.σ. γιατί παρεμπιπτόντως οι περισσότεροι είναι καλοί άνθρωποι. Έχω γνωρίσει ελάχιστους πραγματικά κακούς ανθρώπους. Και δε με αφορούν κιόλας)</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θέσφατο λοιπόν: Δε χωράνε όλοι οι καλοί!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η ώρα πλησιάζει πια τέσσερις. Μηρυκάζω τα ίδια και τα ίδια, όλα όσα σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. Τι που τα σκέφτομαι, τι που μου τα «υπαγορεύω» και τα καταγράφω, το πηλίκο είναι ένα και το αυτό: Μηδέν.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το ζυμάρι πέτρωσε…!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116575931334778542?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1164885181442475362006-11-30T13:10:00.000+02:002006-11-30T13:13:02.800+02:00Με ψάχνω παντού...<p class="MsoNormal">Σήμερα έχω ρεπό…! Ή πιο σωστά είχα αφού η ώρα πέρασε και κατά τις 2 θα σχολούσα. Ρεπό λοιπόν, και τι έκανα; Τίποτα… Και εννοώ τίποτα απ΄ όσα έπρεπε να κάνω αφού τα είχα αφήσει γι’ αυτήν την Ιερή Ημέρα. Τελικά ζω σε κύκλους. Από την έντονη ενεργητικότητα περνάω στην πλήρη βαρεμάρα. Βαριέμαι να κουνήσω χέρια, πόδια ακόμα και να σηκώσω ένα τηλέφωνο. Τις ελάχιστες ικμάδες της νόησης μου (σ.σ. της ποιας; μπουαχαχαχαχαχααχα) τις σπαταλάω για το πότε ξανά θα μπορέσω να κάνω όσα πρέπει και τώρα τόσο «γενναιόδωρα» αναβάλλω… ή ακόμα καλύτερα για το ποιος θα μπορούσε να τα κάνει αντ’ εμού;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δε με παραξενεύει βέβαια αυτό… Πάντα έτσι ήμουν, όσο θυμάμαι τον ενήλικο εαυτό μου. Αυτό που με ζαλίζει ώρες - ώρες είναι ο άλλος «κύκλος». Αυτός της ενεργητικότητας…!!!!!!!!!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ας πάρουμε για παράδειγμα αυτό το <span style="" lang="EN-US">blog</span>. Στο οποίο γράφω σπάνια. Το οποίο θυμάμαι όταν μου συμβαίνει κάτι απρόοπτο, που θα μπορούσα να το «κάνω» <span style="" lang="EN-US">post</span>. Και ποτέ δεν το κάνω. Στο οποίο θα μπορούσα να καταγράψω όλα τα προσωπικά και δημόσια μου. Και ποτέ δεν το κάνω (σ.σ. καλά εντάξει με ελάχιστες εξαιρέσεις αλλά σε διαβεβαιώ μάστορα ότι πρόκειται για παροδικό <span style="" lang="EN-US">alarm</span><span lang="EN-US"> </span>και μου περνάει γρήγορα)…!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν έχω προβλήματα εγώ; Δεν έχω ανησυχίες; Δεν έχω προβληματισμούς; Τα έχω λύσει όλα με τον εαυτό μου και δεν καταδέχομαι να μου τα «υπαγορεύσω» στο ταπεινό <span style="" lang="EN-US">word</span>;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τελικά τείνω να καταλήξω στο ένα και μοναδικό συμπέρασμα που περνάει αρκετά συχνά από το μυαλό μου.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Έχω έλλειψη σιδήρου… Οι «αποθήκες» μου είναι άδειες, το λέει και ο γιατρός…! Να τραβάω άραγε τέτοια νίλα επειδή σιχαινόμουν ανέκαθεν (σ.σ. και σιχαίνομαι ακόμα για να ακριβολογούμε) τις φακές; Ή να έπιασαν οι «κατάρες» της μαμάς όταν με έβλεπε να κάνω την παρωδία εμετού μόλις έμπαινα σπίτι και μύριζα αυτή την αηδιαστική εσάνς δάφνης ανακατεμένης με ξύδι; (σ.σ. μπλιαχχχχχχχχχχ λέμε).</p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal">Υ.Γ. 1-1 μάστορα… άκου τεμπέλα του κερατά…!!!!!!!!!! Εξάλλου που το ξέρεις; Τον έχεις γνωρίσει τον κύριο; :-<span style="" lang="EN-US">p</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="" lang="EN-US"></span><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116488518144247536?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1164148584816733282006-11-22T00:36:00.000+02:002006-11-22T00:36:26.156+02:00Μαθητευόμενος μάγος...Για άθλους μαγείας μίλαγε το προηγούμενο post σε μαθητευόμενο μάγο μετατρέπομαι τώρα εγώ... αντε να κάνουμε ένα τεστάκι... εξαφανίστηκαν ξαφνικά τα σχόλια του τελευταίου post... και ψάχνω μετά μανίας το γιατί.... γκκρρρρρρρρρρ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116414858481673328?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1163261758660401702006-11-11T18:10:00.000+02:002006-11-11T18:30:22.396+02:00Δώδεκα άθλοι μαγείας...<p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 102);font-size:180%;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 102);font-size:180%;" >Π</span>έρασα μία πολύ παράξενη εβδομάδα. «Σκόνταφτα» συνεχώς επάνω σε ελαττωματικά προϊόντα, ανεπαρκείς υπηρεσίες, στην ελλειμματική γραφειοκρατία του Δημοσίου. Αγανακτισμένη σήκωνα συνεχώς το ακουστικό, καλούσα τον αριθμό και απαιτούσα εξηγήσεις. Η ανταπόκριση: το απόλυτο κενό. Και στα λόγια και στο κεφάλι τους. Ανίκανοι γραμματείς και φαρισαίοι, ανόητοι τηλεφωνητές –τριες, και μισόλογα – λόγω ασχετοσύνης για το πόσο κάνουν δύο και δύο. Ένας άνθρωπος να μου δώσει μία σωστή απάντηση δε βρέθηκε. Σε όλες τι ς περιπτώσεις -με ύφος εξαιρετικά σοβαρό- ζητούσα να μιλήσω με τον ανώτερο, τον προϊστάμενο, το διευθυντή. Σε όλες μα σε όλες τις περιπτώσεις το πρόβλημα λύθηκε ταχύτητα. Αυτό χρειάστηκε να γίνει 12 φορές μέσα στην τελευταία εβδομάδα. Δώδεκα. ΔΩΔΕΚΑ. Σε δώδεκα διαφορετικές περιπτώσεις, που στις περισσότερες από τις μισές, θα λέγαμε «δε βαριέσαι».<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Χμμ, αυτή τη βδομάδα φαίνεται ότι δε βαριόμουν. Διεκδίκησα το δίκιο μου, διεκδίκησα τα λεφτά μου –αν και σε μία περίπτωση η τιμή ήταν ακριβώς 99 λεπτά- διεκδίκησα τον αυτοσεβασμό μου. Απαιτώ να με σέβονται και ως πολίτη και ως καταναλώτρια και ως πελάτισσα. Και με σεβάστηκαν. Οι διευθυντές. Οι υφιστάμενοι; Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για να μην μελαγχολήσω για το επίπεδο του I.Q. τους είναι ότι εκπαιδεύονται να φαίνονται ανόητοι ώστε να βαρεθούμε. Να σταματήσουμε μπροστά στον τοίχο της βλακείας που ορθώνεται μπροστά μας. Δεν μπορεί να έπεσα εγώ σε όλους τους μαζεμένους ηλίθιους. Σε ανθρώπους που θα έπρεπε να κάνουν οποιαδήποτε άλλη δουλειά εκτός από το να έρχονται σε επαφή με «κόσμο»; Κατά προτίμηση μία δουλειά, εντελώς μοναχική, σε κάποιο ανήλιαγο μπουντρούμι, όπου η κατανάλωση φαιάς ουσίας θεωρείται περιττή, ίσως και αλυσοδεμένοι, να δουλεύουν σύμφωνα με το ρυθμό του ταμπούρλου και του μαστιγίου που θα ραπίζει τις κυρτωμένες ράχες τους. Χμμ, η αλήθεια είναι ότι μάλλον κάπου εκεί ευχήθηκα να είναι η επόμενη δουλειά τους - πολύ κακία μου έβγαλαν και καταφόρτωσα το κάρμα μου.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τελικά πέρασα μία πολύ παράξενη εβδομάδα… Ή μήπως παραήμουν εγώ παράξενη;<br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116326175866040170?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1162939631639955852006-11-08T00:32:00.000+02:002006-11-08T00:53:16.130+02:00Στα πρόθυρα για ...κάτι!<p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Τ</span>ι θέλω; Τι θέλω; Πρέπει σύντομα να καταλήξω στο τι θέλω. Πρέπει να είναι κάτι σοβαρό. Αλλά όχι και ξενερωτικό. Κάτι πικάντικο. Αλλά όχι και χυδαίο. Κάτι προκλητικό. Αλλά όχι και πρόστυχο. Κάτι πρωτότυπο. Αλλά όχι και εξωφρενικό. Κάτι που να αρμόζει στην ηλικία μου. Αλλά και στη διάθεση μου. Κάτι που να ταιριάζει στις υποχρεώσεις μου. Αλλά να με ξεκουνά και από τη ρουτίνα μου. Κάτι που να βουλώσει επιτέλους τα στόματα όσων «ανησυχούν». Αλλά και να ικανοποιήσει όσους ενδιαφέρονται…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Ξ</span>έρω ότι θέλω την υγειά μου. Και την έχω –φτου φτου μη μας «πιάσει» κανένα κακό μάτι. Ξέρω ότι θέλω την υγειά και των άλλων. Δικών μου και ξένων. Κανενός το κακό δεν έχω ευχηθεί τελευταία εξάλλου. Για ποιο παλιά μη ρωτάς, δε θυμάμαι. Είμαι και μεγάλη γυναίκα.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Θ</span>έλω οικονομική ασφάλεια. Προς το παρόν την έχω – ένα φτου ακόμα δεν κάνει κακό. Θέλω και επαγγελματική ασφάλεια. Παρούσα κι αυτή.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Α</span>πό κει και μετά; …το Χάος. Εγώ απέναντι στο άπειρο. Χαμένη στο «Διάστημα». Τσαλαβουτάω πότε επιδεικτικά και πότε χαζοχαρούμενα στα «θέλω» των άλλων. Δοκιμάζω διαθέσεις και αντοχές, κατακτώ κορυφές, σπάω τα μούτρα μου, αδιαφορώ αλαζονικά αλλά και από πείσμα. Νικάω και χάνω με τέτοια συχνότητα και εναλλαγή, που χάνω το μέτρημα.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Μ</span>περδεύω τα «θέλω» μου με τα «πρέπει» μου και στο τέλος ζητάω και τα ρέστα. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Κ</span>αι άντε τώρα να σκεφτώ πως κλείνει ένα τέτοιο <span style="" lang="EN-US">post</span>…<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116293963163995585?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1162773958171814552006-11-06T02:41:00.000+02:002006-11-08T00:54:32.730+02:00Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει ...νόμιζαν!<p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Π</span>ότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουν οι κ.κ. δημοσιογράφοι ότι η δουλειά τους είναι να αναλύουν την είδηση; Να τη μεταφέρουν - όσο πιο πιστά στην αλήθεια και αντικειμενικά μπορούν ο καθένας από τη μεριά του;. Και όχι να τη δημιουργούν; Όχι να γίνονται οι ίδιοι είδηση στη θέση της είδησης; Και το κυριότερο, είναι χυδαίο να το επιδιώκουν αυτό, και μάλιστα χρησιμοποιώντας την ιδιότητα τους και τα «όπλα» που τους πρόσφεραν έτοιμα στο πιάτο, κάποιοι ανόητοι και ρομαντικοί, όπως αποδεικνύονται σήμερα από τις πράξεις των επιγόνων τους…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Π</span>ότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουν ότι κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει; Ότι υπάρχει η Ένωση για να λύνονται οι αντιπαραθέσεις επί προσωπικού όταν δεν μπορεί να επικρατήσει η μετριοπάθεια και η λογική; Έστω κι ένα μπουνίδι πρόσωπο με πρόσωπο; Έστω κι αυτό θα ήταν μια κάποια λύση, όπως λέει και ο ποιητής.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Τ</span>ο θέμα που έχει ξεκινήσει, και κινδυνεύει άμεσα να εκτροχιαστεί σε εμφύλια σύρραξη του «συναφιού» δεν γίνεται αυτή τη στιγμή να εξεταστεί επί της ουσίας. Δίκιο και άδικο έχουν και οι δύο πλευρές. Ενίοτε και οι τρεις και οι τέσσερις και οι πέντε. Γιατί τα μέτωπα είναι αρκετά και συνεχώς διευρύνονται. Όλοι είναι έτοιμοι να χιμήξουν εναντίον όλων. Και μια ετυμηγορία στη συγκεκριμένη φάση θα χειροτέρευε τα πράγματα. Μακάρι οι ψυχραιμότεροι να μπορούσαν να δώσουν μια διέξοδο. Να επικρατήσει η λογική γιατί ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου. Και ίσως να μην είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά αλλά σίγουρα πρώτη φορά διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του «κοινού». Απαξιώνουν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και την ιδιότητα και το λειτούργημα τους. Τις τελευταίες μέρες «ζω» μια σαπουνόπερα, που δυστυχώς έχει πραγματικές –και δραματικές- επιπτώσεις πάνω στη ζωή πραγματικών ανθρώπων. Και αναφέρομαι σ’ όλες τις πλευρές.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Κ</span>αι να ‘μαι τώρα εγώ να αναγκάζομαι, αντί να κόβω βόλτες στα <span style="" lang="EN-US">blogs</span><span lang="EN-US"> </span>ή να γράφω ένα, από τα σπάνια είναι η αλήθεια <span style="" lang="EN-US">post</span><span lang="EN-US"> </span>μου, για τις «ελαφρότατες» ανησυχίες μου, να γράφω προκειμένου να εκφράσω τη δυσαρέσκεια μου, τον αποτροπιασμό μου και στην τελική την αναγούλα που μου προκαλούν όλες αυτές οι μαλακίες... Δεν αφήνετε κανέναν ν’ αγιάσει…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Ά</span>ει σιχτίρ…</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116277395817181455?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1162420926536002382006-11-02T00:39:00.000+02:002006-11-08T00:55:51.130+02:00Ζητείται λόγος σοβαρός ...απελπισμένα!<p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Κ</span>άτι έχει συνωμοτήσει υπέρ μου τις τελευταίες εβδομάδες και τόσο τα οικονομικά μου όσο και τα επαγγελματικά μου πάνε από το καλό στο καλύτερο. Συνέχεια παίρνω λεφτά. Από δέκα μεριές. Κι όχι λίγα, ούτε βέβαια πάρα πολλά, αλλά αρκετά. Κι όσο για τα επαγγελματικά όλα μπαίνουν σιγά - σιγά στη θέση τους.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Έ</span>χω αυτή τη στιγμή τουλάχιστον τρεις λόγους για να γιορτάσω και να κεράσω, όπως μου υπενθυμίζει καθημερινά ο «συνήθης ύποπτος». Και θα κεράσω. Αλλά να γιορτάσω; Δεν έχω εορταστική διάθεση. Για να το πω πιο καλά δεν νιώθω καμιά ιδιαίτερη χαρά. Λες και δε με αγγίζουν. Κάποια απ’ αυτά τα περίμενα χρόνια. Ίσως να φταίει αυτό ακριβώς. Ότι έπρεπε να είχαν συμβεί εδώ και χρόνια. Τώρα πλέον τα δέχομαι με ανακούφιση ίσως, αλλά όχι και με χαρά.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Δ</span>ε μου αρέσει όμως αυτό. Στους γύρω μου φαντάζω ως κυνική και μπλαζέ. Δεν είμαι. Τουλάχιστον στην παρούσα περίπτωση. Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να θριαμβολογώ για κάτι που μου ανήκει και μου αξίζει.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Ε</span>κπληρώθηκαν λοιπόν οι στόχοι… Και τώρα, τι; Δεν πρέπει να μπει ένας καινούργιος πήχης; Μια νέα κορυφή; Βαριέμαι αφόρητα όμως… Ακόμα και να σκεφτώ κάτι τέτοιο.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Ί</span>σως πρέπει να στρέψω πλέον αλλού το ενδιαφέρον και τις προσπάθειες μου. Να το επιχειρήσω;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <span style=";font-family:";font-size:12;" >Και η ΑΕΚ; Τι έκανε απόψε η ΑΕΚ;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29463574-116242092653600238?l=adomiel.blogspot.com' alt='' /></div>Adomielhttp://www.blogger.com/profile/09284459666073119311noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-29463574.post-1160904389378913202006-10-15T12:22:00.000+03:002006-10-15T15:52:47.600+03:00Το μεγάλο μου δίλημμα...<p class="MsoNormal">Μόλις ξύπνησα, πίνω καφέ και προσπαθώ να συνέλθω. Στη 1 το μεσημέρι δουλεύω, οπότ